Ik herinner mij nog het oorlogsjaar 1942. Ons gezin was nog compleet. Vader Arie moeder Coba en de jongens Kees, Gijs en Bennie. Ik was elf jaar en de oudste. In 1943 werd Arie nog geboren, een blond ventje met blauwe ogen. Vader werkte bij de tram als conducteur. Na de oorlog hoorde ik, dat hij ook voor het verzet werkte. Alle goederen, zoals voedsel…

Dat moet het zijn, het kleine witte huisje aan de rivier. Rivier? Eigenlijk meer beek, maar goed, het ligt er mooi. Maar wat zou er verder moeten in dit godverlaten oord, dat vijftien accommodaties moet kennen, maar niet hier. Goed, zomers zal het er drukker zijn, mooi ook misschien. Maar nu, in die natte blubber en restanten van late sneeuw. Thomas…

'Weet je wat mij opvalt darling, dat je geen straatvegers meer in de straat ziet. Alleen Carla houdt de stoep schoon en ook bij ons.' 'Ja, en weet je waarom, omdat ze hoopt jou te zien en binnen wordt gewenkt om koffie te komen drinken, ik ken je.' 'Hoe kom je daar nou bij mens, maar ze is wel aardig tegen ons. Je moet toegeven Janneke, dat…

Uit het moeizame leven van Otto Berendsen (Een feuilleton dat al een hele zit wordt) Otto Berendsen, docent Onduidelijke Vakken aan gefuseerde Scholengemeenschap de Vallei ( waar monitoring en reflectie binnenkort geïmplementeerd werden), zat in het hok van Sjaak de conciërge en roerde met een houten spatel in zijn bekertje filterkoffie. ‘Nou…

De voorzitter van de vergadering zat verbijsterd, verrukt en gebiologeerd naar de management-assistente te staren, die een nieuw zomerjurkje droeg dat de aanzet van haar borstjes onbedekt liet en die op verleidelijke wijze wapperde met een paarse, gelaagde waaier, tevens om haar overgangsverschijnselen en de hitte van die zomer enigszins te beteugelen…

Op een nog koude februarimorgen waarop een bleek zonnetje de wereld overspoelde werden wij opgeschrikt door luide kreten van onze buurvrouw en medebewoonster van de tweede verdieping. De moeder houdt in het trapportaal het kindje, het lieflijke, speelse en mooie meisje als een slappe pop in de armen en krijst: "Buurvrouw!, buurvrouw!" Het meisje…

Wanneer ik niets meer te zeggen zou hebben, zou mijn mond gesloten zijn, als ik niks meer te schrijven zou hebben, zouden mijn vingers niet meer het toetsenbord raken, zou ik evenmin een pen ter hand nemen! Maar er blijven altijd onderwerpen die me bezig houden, er blijven altijd dingen gebeuren die mijn hoofd raken, mijn hart, mijn ziel. Niet letterlijk…

Uit het moeizame leven van Otto Berendsen ( Een feuilleton dat zijn eigen gang gaat) Otto Berendsen, docent Onduidelijke Vakken aan Scholengemeenschap de Vallei ( Waar men ‘Big Data’ van leerlingen in hun eigen context ging optimaliseren), stond in de open keuken bij het aanrecht en vulde een dienblad met 12 kopjes zwarte koffie. Hij had speciaal…

De eerste maand van 2015 zit er al weer op, slechts 31 dagen en toch lijkt het alsof het veel langer is. Februari begint als vanzelf koud, vochtig en met een januari-kater want eerlijk is eerlijk, wanneer we ouder worden gaan niet alleen de jaren, maar ook de maanden en straks zelfs de weken met een bloedgang zo hard! Veel gebeurde er in die eerste…

Voordat Liselore die zomer verhuisde, ging ze met haar vadertovenaar Herald nog een keer naar Belaland voor een laatste behandeling voor haar migraines. In Belaland woonde een tovenaar die, door naalden in haar oren te prikken, probeerde de migraines te verminderen. Maar ondanks dat ze al vele keren de behandeling ondergaan had, hielp het niet. Ze had…

Uit het Moeizame leven van Otto Berendsen ( een feuilleton dat alle kanten op gaat) Otto Berendsen, docent Onduidelijke Vakken aan Scholengemeenschap de Vallei (waar men via een audit de kwaliteitszorg ging herijken) sneed een randje van zijn hertenbiefstuk, die op een bedje van gekonfijte spinazieblaadjes voor hem lag en keek de kring rond. Hij…

De kamer waarin Liselore terecht kwam, was bijna even groot als het hele huis van Nana en Herald. Nou, zeker zo groot dan als de keuken plus de hal plus twee slaapkamers van Liselores thuis. Aan de wanden stonden hoge kasten vol met boeken. Achter een grote tafel zat een kleine tovenaar in een grote stoel met rode pluche. "Dag Liselore", zei de tovenaar…

Hadden de hemelse stralen opnieuw iets met haar nagels gedaan? Deze waren weer kort, maar hadden rare grillen.Soms werden ze dik en meteen weer dun. Daarbij rimpelden ze erg. Al gauw waren ze weer mooi glad. Jolanda schrok ervan, begon radeloze kreten te slaken. Net op dat ogenblik kwam ze een groep wandelaars tegen. "Kijk die juffrouw eens!" riep…

Doordat mijn vader dominee in Voorthuizen werd, ging ik van een openbare school in Heerenveen naar een zwaar christelijke school in Barneveld. Van de sfeer vrijheid blijheid naar de sfeer strakheid en bizarre leefregels. Ik ging daar het eindexamenjaar van de Havo doen, maar de Havo in Heerenveen verschilde nogal qua eisenpakket van dit akelige Johannes…

Het ijdele meisje Jolanda lag 's avonds in haar bed te genieten van de sterrenhemel. "Mooie gouden stralen komen mij bezoeken," mijmerde ze. "De sterren zouden weleens wonderlijke krachten kunnen hebben. Wie weet, zullen ze mijn nagels erg veel groeikracht geven. Ja, ik wil graag heel lange nagels hebben." Jolanda legde haar handen op de dekens…

Het jaar na Liselores zestiende verjaardag, verhuisde Fedan naar een andere stad. Hij ging daar studeren. In de weekeinden zou hij terugkeren naar het huis van zijn ouders in Mosastad, en zou hij Liselore zien. Dat ging een paar weekeinden goed, daarna kwam hij nog maar om de twee weken, en na een paar maanden nog maar één keer per maand of minder.…

In het centrum van Heerenveen stond ooit een groot gebouw, waar een Pabo en een Havo in gevestigd waren. Het stond hemelsbreed niet ver van de openbare bibliotheek, waar ik dagelijks kwam om boeken aan te slepen en om door de boekenrekken heen stiekem naar aantrekkelijke jongedames te gluren. Ik kon er werkelijk uren zoet zijn. Ik zat op die openbare…

De dag brak aan dat Liselore haar draak zou ontmoeten. Ze ging daarvoor naar het bos met Spetter en Hoorntje. Bij de grote eik ging ze zitten en wachtte. Spetter maakte zich klein en rustte op haar schouder. Hoorntje lag naast haar met zijn hoorn in haar schoot. Een heldere winterzon scheen door de bomen en verlichtte het bos in kleuren roze, blauw…

Toen ik nog jong was wilde ik graag een baan hebben als matroos op de grote vaart, maar mijn ouders gaven daar geen toestemming voor, maar ik bleef zeuren en mocht toen mee als scheepsjongen op een kotter. Wat was ik blij, lekker werken op een schip. De dag was aangebroken, dat ik aan boord kwam. De volgende dag zouden nog vier mannen aan boord komen…

Gisteren heb ik visite gehad van Wouter en Mien. Toen de straat nog bestond waren dat mij overburen. Ze wonen nu in Assen. Ze bleven eten en slapen en zijn vanmorgen weer met de bus naar huis gegaan. Het was heel gezellig en hebben we oude herinneringen opgehaald en natuurlijk gelachen. Het waren geen grote eters meer, dus heb ik vlees en aardappelen…