Vier stoelen in een halve cirkel. ‘Ga staan,’ zegt de docent. ‘Doe niets. Wees er alleen.’ Ik sta. Mijn handen doen al iets. Ik stop ze in mijn zakken. Haal ze er weer uit. ‘Nee,’ zegt hij. ‘Niet oplossen.’ Achter in de zaal zit zij. Armen over elkaar. Ze glimlacht niet. ‘Denk aan iets wat je raakt,’ zegt de docent. Ik denk aan gisteravond. Hoe…

Aan het tafeltje bij het raam is een stoel vrij. Hij gaat zitten. Een vrouw staat bij de kassa. Ze telt muntjes. Drie keer. Legt ze neer, schuift ze weer terug in haar portemonnee, haalt er andere uit. De jongen achter de bar wacht. Hij zegt niets. Zijn hand rust op het apparaat. De vrouw lacht kort. Ze neemt haar koffie aan met twee handen. Blaast…

De geur van metaal en olie hangt in de kamer. Een open kast, dozen met uniformen, een foto in een lijstje. Vier mannen op een stoffige vlakte, wapens in de hand, opgestroopte mouwen. Hij staat links, zijn arm om de schouder van een ander die een week later geen gezicht meer had. Zijn handen liggen plat op de oude Nokia. Er knippert een blauw lichtje…

Ik liep zomaar wat. Ik heb van die ochtenden dat ik niet weet waar ik naartoe moet, dus dan loop ik maar. Niet dat ik ergens naar op zoek was, of zo. Dat zeggen mensen dan altijd: je loopt niet zomaar, je zoekt iets. Ze trekken er dan vaak een intellectueel gezicht bij. Het is zó’n flauwekul. Ik trek dat niet. Maar echt! Ik zou eigenlijk op school moeten…

Het zand voelt warm aan mijn voeten als ik naar de zee ren. Mama roept dat ik uit moet kijken. De golven spatten tegen mijn zwembroek. Ik gil. Het water is kouder dan ik dacht. Papa tilt me op en draait me rond. Ik word duizelig en lach. Als ik nu de zee ruik, voel ik nog zijn handen, als echo's in mijn huid. Wat me raakt is hoe volkomen veilig ik…

Als hij binnenkomt, worden tassen verplaatst, stoelen iets van hem weggeschoven. Het is of hij besmet is met iets wat je beter niet hardop kunt uitspreken. Dirk lijkt het niet te merken. Of hij doet alsof. Sinds hij bij zijn dochter woont, is het erger geworden. Vlak nadat de buurvrouw een kort gesprek met hem had gevoerd, sprong er een loslopende…

De deur van het buurthuis piept als hij hem openduwt. Zoals altijd is hij de eerste. Uit de meterkast pakt hij een flacon smeerolie en een doekje. Hij smeert alle drie de scharnieren in. Daarna tilt hij de stoelen van de tafels, haalt een vochtige doek over de tafelbladen, zet kopjes klaar op een dienblad en stapelt bokkenpootjes op een bord. Hij…

‘Hij komt niet meer terug,’ zegt Carla terwijl ze het koffiekopje op het aanrecht zet. ‘Dat weet jij ook wel.’ Frans trekt de mattenklopper van het haakje. Zo’n houten, met gevlochten riet. ‘Hij zei dat hij alleen even naar Den Bosch moest. Voor z’n moeder.’ ‘Z’n moeder is al vijf jaar dood.’ Frans knikt langzaam. Carla…

Iedereen kijkt altijd naar Lydia. Ook als ze doen alsof ze haar niet zien, kijken ze. De man in de portiek kijkt haar ook na. Natuurlijk. Iedereen kijkt altijd als Lydia voorbijloopt. Niet dat ze daar iets om geeft, maar het valt op. Blikken die te lang blijven hangen, gefluister net buiten gehoorsafstand. Haar moeder zei het vroeger al: “Mensen…

Toen ik nog voor de klas stond en groep 6 onder mijn hoede had, vroeg ik de kinderen om eens alle manieren van communiceren op te noemen. ‘Zeg het maar Elsje.’ ‘Nou meneer, ik denk dat de belangrijkste manier is om dit via de mobiel te doen.’ Jos vond dat het op de computer beter en ongestoord kon. Nico vond dat het gewoon met elkaar praten het beste…

Zo af en toe moet ik naar het ziekenhuis om even bij te tanken. En als ik dan bij de uitgang ga zitten om op de taxi te wachten – die dit keer later is dan verwacht – dan ga je een uiteindelijk maar een beetje om je heen kijken – naar de mensen die gaan en komen. Mensen die er al zo lang lijken te werken zodat ze in een droom lijken te wonen. En dan…

Komt een man bij de autodealer en vraagt hem: ‘Beste man, ik zit met een probleem. Deze Suzuki Alto, die ik een half jaar geleden bij u heb gekocht, bevalt op zich best wel goed, maar hij is een beetje klein; misschien net iets te klein voor waar ik hem voor gebruik. Ik wil hem tegen een grotere auto inleveren.’ ‘Dat kan', zegt de dealer. ‘Dan staat…

‘Hoi buurman, alles goed?’ ‘Ja, ik mag niet klagen.’ ‘Ik wil niet vervelend doen, maar is er iets aan de hand?’ ‘Nee, hoor alles is in orde.’ ‘Maar ik meen donkere wallen onder je ogen te zien zitten, vandaar mijn vraag.’ ‘Weet je buurman, alles is echt goed, alleen het probleem is dat ik vaak last heb van dobberslaap,’ ‘Dobberslaap?’’ ‘…

Geen onnodige bezorgdheid, ik heb ze daarboven écht nog wel op een rijtje, al zou men zich wellicht kunnen afvragen of de volgorde daarin nog wel klopt. Koud kunstje om u onder citaten en hele uittreksels van Wikipedia te bedelven, maar dan weet ik bij voorbaat al dat velen zullen denken: zo lust ik er nog een paar en waar zit zijn eigen inbreng? Met…

Verdorie had het vannacht toch nog even, totaal onverwacht, redelijk gevroren. Ik wilde op tijd bij de bakker zijn om enkele van hun heerlijke warme broodjes te kopen. Kom ik bij m’n auto, waar ik met grote moeite de autodeur los kreeg. Ik glibberde over ons tweehonderd meter lange sintelpad naar de openbare weg. En toen ik er bijna was, hoorde ik een…

Hij ligt hier voor me. Jouw identiteitskaart met op de voorkant een portretfoto van jou. Gemaakt bij de fotograaf F.A. Zeiberdlich in Theresienstadt/Terezin. Er staat: Identitätskarte für Marie Namr, Tochter des Hrn. Josef Najmr, B.J. Arbeiter. Of jouw vader was arbeider of jij was arbeider. Of beiden. Datum: 1. Jänner 1943. Burger, Marie Najmrova.…

Soms is een doodgewone wandeling veel ongewoner dan je kunt vermoeden. Ook al is het een wandeling die je wel vaker maakt, toch kan hij opeens heel anders lijken. Een poosje geleden liep ik het mij bekende pad, iets buiten het dorp, af wat langs een boerderij leidt en uitkomt bij een bosje waarachter een landweggetje ligt wat je weer om een groter stuk…

Een warme avond in de zomermaand juni. Het matte avondschilderij voltooid, kijkt hij, de oude man, uit het raam. De rijke mensen eten bij de pizzeria. Er wordt volop drank geschonken. Het geroezemoes dringt zijn woonkamer binnen. En haar naam verduistert, in herinnering van heimwee. Met een houten kop komt ze op de fiets voorbij. Een psychologe van…

Natuurlijk heeft de helpende zon voor een deel een aandeel in de wederopbouw van het zelfvertrouwen. De zon laat zich niet buiten sluiten. Hij vindt altijd zijn weg al is deze door een heel kleine opening van hoop. Daar houden mensen zich aan vast, die dunne rode draad. Een herfstkind tekent zijn eerste vragen bij het zonlicht van het voorjaar. Nog…

Als ik met mijn hondjes in de auto, richting het bos tussen Veenhuizen en Een, rij om mezelf en hun een heerlijke wandeling te gunnen, zie ik ze over het fietspad rijden – de eenzame fietsers. En dan komen er, ja hoe moet ik dat noemen, noem het maar nostalgische gevoelens, bij mij, naar boven. Let wel zonder ook maar een zweem van melancholie. Nee,…