Zijn vader zet de zwarte dame op e8. Nog niet zo lang geleden zou hij daar iets van hebben gezegd. Nu zet hij zijn eigen dame op e1. ‘Zo,’ zegt zijn vader. ‘De dames staan er klaar voor.’ Hij knikt. Het schaakbord staat tussen hen in op een tafel met een blad van licht hout. Naast het bord staan twee bekers koffie. Die van zijn vader is al halfleeg…

Het is nog vroeg in de ochtend als ik plotseling voor een afgesloten weg sta. Bouwvakkers lopen af en aan. Een kind van tien/elf jaar staat voor het stoplicht, pakt quasi achteloos een roze telefoon, kijkt erop en stopt het terug in haar achterzak. Als het licht op groen staat fietst ze kwiek voor me uit door de openingen die de rood/witte hekken vrijlaten…

Natuurlijk doe je het: omdat het hoort, moet en omdat je het met liefde doet maar toch zit ik me af te vragen: We zijn met pensioen, al een poosje natuurlijk, hebben niks te klagen nee, echt niet, al zeg ik erbij dat de kwaaltjes en nare dingen me zo zachtjesaan wel een beetje teveel worden, eerlijk is eerlijk! Iedereen hoor je: ouder worden daar verander…

In de wachtkamer van het ziekenhuis is het op de poli waar we moeten zijn, druk! Het is dan ook een gemengde poli van twee verschillende problemen zeg maar en de ruimte is geschikt, dus groot genoeg om er een plekje te vinden…banken langs de muren en in het middel een gezellige ( echt wel ) grote tafel met knusse fauteuils eromheen…. Ook een koffiezet…

Als hij me belt, is steevast de allereerste vraag: hoe is het met je, met jullie en ons gebruikelijke antwoord is: goed hoor, naar omstandigheden dan, waarop hij me ineens toe vertrouwt, nou hier niet hoor! Ik zeg wat heb je nou weer, ziek? Lift stuk? Nee komt het verbolgen antwoord: ik heb een gebroken pols! Oei au, wat heb je nou weer uitgehaald…

De gang ruikt naar linoleum, bleekwater en iets flauws dat doet denken aan lauwe bloemkool. Verderop piept een kar. Een vrouw met een badge duwt hem traag vooruit, zonder op te kijken. De zoon stopt bij kamer 18. Hij ademt diep in, klopt en en duwt de deur open. ‘Hoi pa.’ Zijn vader zit rechtop in de stoel bij het raam, handen op de knieën, de…

Afgelopen week was het dan zover: we waren voor de Burgerlijke Stand op 27 augustus 1959 met elkaar in het huwelijk getreden. Voor deze lange verbintenis van 65 jaar, ook wel briljanten bruiloft genoemd, kwamen de pers en de wethouder van Goeree Overflakkee op de koffie. We ontvingen zelfs een felicitatie van de Commissaris van de Koning in Zuid-Holland…

Zo ongekend triest, een 80 jarige man die moet stelen om eten te hebben, zo ongekend triest dat dit in ons welvarende land voorkomt! Stelen is natuurlijk niet direct een optie maar het water moet de man aan de lippen gestaan hebben, want op die leeftijd ben je niet op het dieven pad terecht gekomen, toch? Mensonterend wat er nu gebeurde immers: werd…

Is of was het zo gewoon, al die meiden die trouw in de verpleging in de wijk zaten? Is of was het zo gewoon dat zelfs de fysiotherapeut aan huis de behandelingen kwam doen? Is of was het zo vanzelfsprekend dat ook de vaste hulp in de huishouding elke week trouw kwam om de uren ons huishouden te doen, waartoe wij zelf niet meer in staat zijn? Nee, dat…

Even een sprongetje in de tijd. Het is inmiddels 2040. Het jongetje Barry is volwassen geworden, heeft inmiddels een klein gezinnetje gesticht en heeft zich verzekerd van een goede baan. Hij heeft het advies van opa opgevolgd is al die tijd, in zijn jonge jaren, blijven schrijven en is mede zo door veel ervaring en een goede opleiding in de journalistiek…

We gaan boodschappen doen, kleine dingetjes die je nou eenmaal gewoon nodig hebt, want voor de rest laat ik (oh heerlijkheid) de zware dingen gratis thuisbrengen, pure luxe natuurlijk, maar met boodschappen kom je natuurlijk de halve gemeenschap aan kennissen tegen met iedereen zijn of haar eigen verhaal. Nou voel ik me niet echt 100% maar een praatje…

Ze is en was alleen, als kind en later! Er kwam geen kleintje bij en nou is er niks mis met enig kind zijn, maar soms breekt het haar nu op, nu ze zelf al ruim volwassen kinderen heeft, Oma is en mantelzorger voor haar moeder, breekt het haar op, want oud- oma is een wereldmens wanneer er anderen in de buurt zijn, maar een beetje hatelijk individu wanneer…

Zittend in mijn stoel bedacht ik ineens dat gisteren net liggend in bed me de gedachte te binnenschoot om over geheugen te willen schrijven, domweg omdat er zo vreselijk veel mensen dement worden en zijn. Wat zou je doen, als je dingen vergeet, vooropgesteld dat je het door hebt dat je inderdaad dingen gaat vergeten!? Als je net in de beginfase van…

Ouder wordende personen onder ons hebben nog wel eens de neiging hun frustratie over hun tanende conditie en verslechterende gezondheid van zich af te schrijven. Ook ik heb in het verleden, zij het met een geforceerde berusting, er meerdere keren en kort gewag van gemaakt. Toen ik, nog niet zolang geleden, merkte, dat deze manier van stoom afblazen…

Zo langzamerhand begon ze zich te realiseren dat ze nooit meer de oude zou worden na haar val en de daaropvolgende langdurige revalidatie. Terug dat ging niet meer. Haar joie de vivre had haar val niet overleefd vreesde ze en er was nog niets voor in de plaats gekomen. Haar lichaam kon haar nog vrij snelle geest niet meer bijhouden, hoe graag die dat…

Bejaarde Annie had haar man naar de huisarts gestuurd, want hij klaagde over slapeloosheid en vermoeidheid. Op de afgesproken tijd kwam hij in de spreekkamer bij zijn huisarts, nog één van de oude stempel. De arts begroette Wout vriendelijk en nodigde hem uit plaats te nemen en zei: ''Goedemorgen mijnheer Jansen, een tijd niet gezien, dus moet…

Als een ongeleid projectiel schiet een scootmobiel rakelings voorlangs en hobbelt vervolgens hortend en stotend door het kleurrijke bloemperk van de Rooseveltlaan. Narcissen, krokussen en ander vrolijk bolgewas spuit onder de achterwielen vandaan als spaanders uit een hakselaar. Julius kan nog net de rolstoel van Chrissie achteruittrekken om een…

Ich weiß nicht was soll es bedeuten, daß ich so traurig bin, ein Märchen aus uralten Zeiten… Toen ik dit liedje hoorde op Arrow Classic Rock moest ik opeens denken aan die feestavond in bejaardencentrum “Avondrood” in Naaldwijk. Tijdens een bezoekje aan oma zaten mijn vriendin en ik tegenover een folkloristisch dansgezelschap uit het Westland.…

Het komt regelmatig voor, dat ouderen overvallen worden in hun eigen huis. Vroeger toen mijn ouders in een dorp woonden kwam dat niet voor. Je kon de deur gewoon open laten. Kolhorn heet dat dorp in de kop van Noord-Holland, dichtbij Schagen. Iedereen groette elkaar en hielp wanneer je het moeilijk had. Ik behoor nu zelf tot de ouderen (84) en woon…

In Lelystad hebben mijn vrouw en ik achter het huis een kleine tuin en de buren hebben ons afgesloten met een houten schutting, zodat ons het uitzicht naar de mooie natuur sterk is belemmerd, geeft niet hoor, ze doen maar, maar wij blijven vriendelijk tegen ze, want het zou zo maar kunnen, dat je ze nodig hebt, omdat wij behoren tot de ouden van dagen…