Alle inzendingen van Joanan Rutgers

Ik bezit twee zwart-wit-foto's, waar jij opstaat. Je glimlach is mij dierbaarder, dan de glimlach van de heilige Maagd. Ik voerde een toneelstuk op, samen met twee medebroeders en om een of andere reden mocht jij dat ook aanschouwen. Ik schat onze afstand op twee meter, twee pijnlijke meters. Wat had ik graag tussen je benen gedoken, precies op…

Meestal was ik te vinden bij de afdelingen 'Filosofie' en 'Parapsychologie'. Natuurlijk grasduinde ik ook in de afdeling 'Theologie', laat daar geen twijfel over bestaan, ik zocht God op allerlei manieren, maar God laat zich niet afdwingen en dat tergde me, maar ik droeg het als een groot vorst. Er was een code onder de gemeenschap, was iemand…

Ik ben gewoon een bronstig hert met een loodzwaar gewei en ik kan zelfs de liefde bedrijven met echte herten, net als met die koeien rondom de kaarsenfabriek. Ik ben niet primitief, noch progressief. Ik dwaal nog steeds door de donkere, ijskoude kloostergangen op zoek naar een teder gebaar van jouw uitgetreden geest. Ik doe niet aan voodoo of astraal…

Als een onhandige eend, naar de speelse miljonairsattraktie van het koele water. Al die kaarsen waren net stijve pikken en ik had het liefste zo'n vette waskaars zacht op en neer in jouw venusgrot laten glijden. Er was een kamer, daar was het zo heet, dat het 'de couveuse' werd genoemd, een benaming die zeer terecht was, wel, je voorvoelt mijn…

Maar vergeet niet dat ik meer dan genoeg gestraft ben voor mijn onzuivere daden, dat Magere Hein al lelijke striemen maakte op mijn door sperma kleverig geworden onderlichaam. De schaarse beelden die ik van jou heb opgevangen en ingezogen als een heilzaam elixer, waren zeker al teveel om mij gierend gek van geilheid te maken. Dat ik waarschijnlijk een…

Zeg, Willem Kloos, je bent me nu toch echt al te close, gestoorde drinkebroer, je moet me nu maar eens loslaten, we hebben al die jaren voortdurend feest gehad, dat ontken ik toch niet, maar het boeren en het scheten wordt nu wel al te erg, dat is voor ons allebei niet gezellig meer en plaaggeest Korsakov begint al om de hoek te kijken, zo van 'Joehoe…

(voor Anaïs Nin) Koningin van de vrije liefde, meesteres van het lijden, goed opgemaakt voor de show die 'Leven is eindeloos' heet, heet. Pupillen van droefheid, ze kon de ogen niet schminken. Geworden als steen, kleurenfilms van binnen. Haar begerenswaardige borsten waren als lichtbakens in de sneeuw, rode gloeibollen op een witte deken. Zij…

Opgedragen aan een rare seksueel-gefrustreerde discipel van Jezus, die van 1984 tot 1986 in mij ronddoolde. "Omdat de pijn ondraaglijk is wanneer de liefde in je zwijgt." Anna Achmatova. Lieve onbekende, ik schrijf je deze brief vanuit mijn kloostercel, in de eenzame tijden na de completen, uit het land van de eeuwige raadselen. Ik had…

Het is zo'n veertig graden Celsius, wanneer Erik in Olympus arriveert. Zijn broek is vuil van het stof en enkele wijnvlekken. Hij veegt met zijn linkerhand het zweet van zijn voorhoofd. In de verte bespeurt hij een kampeergelegenheid, paradijselijk, hippie-achtig. Er liggen mensen op banken, met overal kleden en mysterieuze siervoorwerpen. Houtsnippers…

(voor Marijke Vos) Zij gaat met de strijkstok over de strakgespannen snaren van een Stradivarius, voor haar ergens in Italië gestolen, en in haar hart staan dezelfde kostbare snaren als een slappe waslijn, onbespeelbaar. Haar ogen, blauwe druiven in de herfst, romantische treurwilgen, verraden soms een glimlach uit hemelse regionen. Zij bewaart…

(voor Evelien Hogeweg) Zij is te goddelijk om aan te raken, te lief om mee te stoeien, zij is een geheimzinnige tuin, die ik voor geen kunstschatten durf te betreden. In mijn ogen is zij verlicht, zoals Boeddha, Jezus en Mohammed. Niet dat ik haar onwaardig ben, nee, het is de gouden afstand, die God heeft ingesteld om engelen te beschermen, om…

Vertaalde poëzie van Georg Trakl. De poëzie van de oostenrijkse dichter (1887 - 1914) is beklemmend, angstaanjagend en zelfs griezelig. Een ideale leerling van E. A. Poe. Voor beginnende poëzielezers raad ik het af om Trakl in te duiken, er zou zich wel eens een blijvende walging van poëzie kunnen ontwikkelen, er kan schimmel en rotting in de…

Een boek van literatuurcriticus Kees Fens, die ik eenmaal gezien heb. Voor de Volkskrant-lezers waarschijnlijk een overbodig boek. Allereerst de verhandeling over de Romeinse redenaar Cicero, de belangrijkste sprekers houden anderen op hun bescheiden plaats van leerling, aldus Fens. Het ideaal van evenwicht en harmonie, van eenheid in verscheidenheid…

Het monsterlijke standbeeld, standgedrocht van Multatuli wordt belicht door de vroege ochtendzon met braakgeluiden van de zon. Enkele Amerikaanse toeristen, Obama-opportunisten, zijn al druk in de weer, maar Maximatuli laten ze links liggen, ze slaan rechtsaf richting de Wallen, al is er nog niets open, het moet bekeken voordat 'nette ondernemers…

Ruimteschepen in het omniversum dansen als de aura's van planeten in zijn lichaam waar het zwart de kleuren verbindt. Ronde bollen doemen op in het vierkant van zijn spectrum, ze vervloeien en ze schieten heen en weer, onvoorspelbaar, die zachte tedere kogels. De raaf, afgerond, hangt in het blauwe middelpunt, waar alles om draait, gezien de lichtgloed…

Arthur heeft dan ook nooit de smaak van echte liefde gekend, hij was een te gevangen ziel, gevangen in een onherstelbaar, beschadigd web. Zijn lot was al bepaald, dat geldt voor iedereen die fundamenteel ontwricht is. Bij tijden waren er misschien oplevingen, maar dat waren slechts schijnvertoningen in het licht van zijn labiele, voorgoed gestorven…

Het was voor Arthur vluchten of sterven, een ander alternatief had hij niet meer, dus vluchtte hij later in de drank, de drugs, de sex en bovenal de poëzie. Als verslaving een verlenging en een blijvende illusie van het leven betekent, dan is verslaving voor sommigen geen slechte gewoonte, zo tenminste heeft Rimbaud zich door de dorre dalen van zijn…

Zo'n eenzaamheid is voor weinigen voor te stellen en aan zo'n eenzaamheid een levenslustige draai geven, is een welhaast bovenmenselijke daad, daarvoor moet je velerlei magie en talloze ontsnappingsmogelijkheden hanteren, jezelf total-loss schudden, los van zijn beknellende verleden is Arthur wel gekomen, maar een volstrekt nieuw mens is hij niet…

Van de indrukwekkende dichter Albert Verwey (1865 - 1937) resteert, afgezien van de afzonderlijk verschenen dichtbundels, een kolossale verzamelpil, getiteld 'Dichtspel', uitgegeven bij, hoe kan het ook anders, de fameuze 'Arbeiderspers' (1983). Ik heb dit boekwerk ooit aangeschaft bij een tweedehands boekenzaak te Amersfoort, omdat ik - en…

(voor Thomas Chatterton (1752 - 1770)) De dood van een genie zou twee eeuwen later niet gebeurd zijn, maar dat lieg ik, want een uitkering had hem zeker niet gered. Een hoge gevoeligheidsgraad gaf hem de macht over woord en verbeeldingskracht. Een begaafd dichter, anders dan Keats in zijn vrijstaande herenhuis te Hampstead, zonder geld werd al gauw…

(voor mijn geloofsgenoten) Parelend langs de stalagmieten omlaag zing ik liederen uit de oertijd... ...daar lagen zij naast elkaar in opperste eenzaamheid, als mummies in een piramide, ingemetseld en vermoord door een haatdragend geloof, dat nog steeds arrogant en passief-vernietigend zetelt in het zonovergoten Rome. Ouderwetse kwezels! Miezerige…

(voor Gerard Reve) Ik heb een foto van jou (waar je weer eens duister en gepikeerd brutaal de lens vervuilt) uit de krant en op een houten kaasplankje geplakt, de rand heb ik paars geschilderd en nu heb ik dus een zelfgemaakte ikoon van jouw keurige bakkes, soms zeg ik een weesgegroetje voor jou en voor onze Moeder en als ik weer eens wanhopig ben…

(voor Jaques Perk) Van heel hoog heb jij gezongen, engel, je bent zelfs niet afgedaald, je verzen zijn uit de lucht gehaald en je was er van doordrongen, zij het met een gekweld verstand, botsend, gevangen in alle beelden, uitstijgend boven volstrekt misdeelden, dat Mathilde liefheeft aan de overkant, dat zij afwees wat zij niet begreep, schud haar…

(voor Gerard Reve) Kijk, over die wilde haren praten we niet meer, daar zat duidelijk een steekje aan los en gekte gooit men liever in de doofpot, maar een schizofrene nar, dronken en losgeslagen, dat was je. Overigens, wat telt zijn de boeken en man man, wat heb jij gezaaid! Nu de laatste oogst zo ongeveer binnen lijkt te zijn, wil ik met deze…

Hij loopt als een trage gevangene met ouderwetse ketenen aan zijn kromme reigerpoten. Zijn norse blik is zwart als zijn ziel en onder zijn dure kleren verbergt hij een beteugelde lul met voedoe-tatoeages, een lekke, gescalpeerde collectezak. De God in zijn ijzeren kop lijdt aan het hele arsenaal van waanzinnigheden. Zijn pepermunttong zaait leugens…

Zie toch hoe versteend je bent, geen sfinx wint het van jou, de gespannen spieren kennen niet het antwoord waar iedere man op wacht, achter de oogverblindende camoeflageharen de glanzende klitoris ergens tussen de elastische schaamtelippen, niet op je voorhoofd, gemakzuchtigen, perverse geilaards! Rampspoedige dronkemannen! Sluwe saters met harde, lompe…

Er stak Louis nog meer, dat was de angel, de onredelijke jaloezie van zijn moeder Estella (de echte en niet zijn latere surrogaat-moeders), want ze was vreselijk jaloers op Louis: hij presteerde het immers om buiten haar ijzige wetten te manoeuvreren, zij het dan gigantisch clownesk en melodramatisch, denkbeeldig. Wanneer zijn moeder boos of lusteloos…

(omtrent Louis Paul Boon) Louis vocht terug met de wapens die hem ontnomen waren, hij wist ze terug te stelen van de vrome en ongenaakbare heerseres, die zijn moeder was, helaas een droogkut. Geen wonder dat hij verwoed op jacht ging naar vochtige kutjes en sappige, moederlijke borsten met harde, opgewonden tepels, lustig en een en al permissie…

(omtrent Louis Paul Boon) De subtiele seksmaniak. Het heerlijkste op aarde is het bedrijven van de liefde, maar niet alleen an sich, nee, liever met de nodige spanning, alsof het verboden is en meestal is het dat ook. De buitenwereld zendt velerlei tolerante signalen uit, maar in werkelijkheid blijven de mensen op een primitieve manier afwijzend-agressief…

Het mes klieft in een beweging de kersepit - het mes wint. 's Zondags twee keer in de benauwde kerk en buiten valt de zure regen, café's openen hun deuren, hoeren hun wasmiddelgeurige bloesjes, onder de dure merkrokken van de met trage psalmen bewierookte dames is het aangenaam vochtiger dan buiten, toch knijpen zij alles dicht, door God's Woord…