Afscheidsbrieven
Violette staat hier stil bij de kerstboom en ze leest jouw brieven. Ze zijn mooi geschreven, ook al omvatten ze een afscheid tussen twee geliefden. Dit wordt haar eerste kerstfeest zonder jou. En haar laatste kerstfeest met een konijn. Het zal een sombere kerst worden, zonder jouw dierbare pianospel, en de prachtige Christelijke liederen, die je zo gaarne voor Violette zong. Je bent nu bij een ander,vijftien jaar jonger dan Violette, maar met meer ervaring in de liefde.
Je straalt de hele dag die hitsigheid uit, alsof je alle vrouwen ter wereld wilt versieren. Violette zou wel willen dat je in een andere straat gaat wonen. Het valt haar bitter je zo te zien met jouw jonge minnares. Ze ziet je telkens lopen in de straat, met je klassieke kop en je jeugdige minnares.
Violette heeft de piano aan de buurvrouw gegeven. Ze zit nu bij de kerstboom en ze overdenkt jullie tijd samen. De gelukkige kerstfeesten in jullie ruime villa. De dagen dat jullie in de rode sportwagen door Europa reisden, kampeerden op de meest afgelegen plaatsen, bij rivieren, meren, in bossen, aan de rand van steden, dorpen, gehuchten.
De mensen die jullie ieder jaar weer uitnodigden om de geboorte van het Christuskind met jullie te vieren. Het klassieke concert dan je kon spelen met je virtuoze vingers.
Dit jaar zal alles anders zijn. Violette leest jouw brieven nogmaals nauwkeurig door, en begrijpt waarom jullie afscheid moesten nemen. Er zit te weinig ruimte in jouw denken om haar nog te kunnen begrijpen, en Violette kan niet meer tegen die belerende oppervlakkigheid.
Zij zal de rest van haar leven uit boeken moeten opdiepen, degene die ze schatplichtig is, zegt ze voorzichtig:
“ Bedankt, het was een genoegen, woorden te delen, hier even te zijn in de schaduw, maar nooit in het licht.”
Het is stil hier zonder jou, maar jouw afscheidsbrieven brengen troost, en bieden Violette ruimte om door te gaan. Veel geluk met jouw nieuwe vriendin, het is beslist een lekker ding, of hoe noem je dat tegenwoordig als het sappig en frivool oogt.
Violette doet haar ogen dicht als jullie voorbij lopen, en zoekt haar troost bij de hond, die gelukkig bij haar is gebleven. Hij is waarschijnlijk blij dat de piano eindelijk uit huis is. En Violette vermoedelijk ook.
Schrijver: mobar
Inzender: Henk van Dijk, 21-12-2011
Deze inzending is 94 keer bekeken
|
Beoordeling: 7.50 |
|
Aantal stemmen: 2 |
|
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen) |

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.
Geef je reactie op deze inzending: