nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (323)
bedankt (25)
biologie (12)
dieren (228)
discriminatie (38)
drank (45)
economie (22)
eenzaamheid (177)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (62)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (133)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (30)
geschiedenis (25)
geweld (44)
haiku (1)
heelal (38)
hobby (27)
humor (372)
huwelijk (41)
idool (41)
individu (59)
internet (28)
jaargetijden (51)
kerstmis (69)
kinderen (164)
koningshuis (21)
kunst (53)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (348)
maatschappij (143)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (114)
moederdag (11)
moraal (91)
muziek (38)
natuur (87)
oorlog (106)
ouderen (14)
ouders (34)
overig (128)
overlijden (73)
partner (54)
pesten (29)
planten (11)
politiek (50)
psychologie (102)
rampen (52)
reizen (143)
religie (139)
schilderkunst (20)
school (59)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (25)
sport (79)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (52)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (81)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (16)
verkeer (36)
voedsel (43)
vriendschap (81)
vrijheid (57)
vrouwen (86)
welzijn (48)
wereld (37)
werk (93)
wetenschap (17)
woede (59)
woonoord (81)
ziekte (146)


gedichten.nl


Garnier Projects





categorie: milieu

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde verhaal (nr. 12):

De buurtbully

Meneer Jan Braak is een bazig typetje, dat woont tussen een studentenwoning en de buurtbejaarde Joep. Gezegend door de Heer met een chagrijnige barse kop, is Jan uitermate geschikt om ergens de wind onder te houden. Dat doet hij dan ook op de Sociale Werkplaats.

Daar wordt hij eerbiedig aangeduid met "een hele hoge". Wie vertrouwd is met de populatie van een dergelijke instelling denkt onwillekeurig aan het spreekwoord "In het land der blinden is Eenoog koning". Jan's taak als werkmeester bestond eruit, dat hij een aantal mindervalide medemensen aanstuurde. Tot hun vaste bezigheden behoorde het handmatig afvijlen van braampjes van metalen voorwerpen. Temidden van mensen met beperkingen kreeg Jan tientallen jaren nooit enig weerwoord. Waarschijnlijk heeft dat bijgedragen tot misvorming.

Hij gedroeg zich buiten werktijd net zo bazig en horkerig als op zijn werk. Als iemand hem aansprak, toonde hij zijn minachting door zich mompelend om te draaien. Mensen zagen voornamelijk Jan's scharminkelige ruggengraat. Na ieder onverstaanbaar, binnensmonds antwoord repte hij zich haastig naar iets belangrijkers. Als je niet beter wist, zou je denken dat hij in de Raad van Bestuur van de Unilever zat.

In de wijk vertoonde hij trekjes van een buurttiran. Bedillerig gaf hij aan tot hoe ver bloempotten aan de voorkant van Joep's huis mochten staan. Joep moest aan de achterkant van zijn huis zijn containers weghalen, omdat Jan er met zijn fiets niet langs kon. Geen 10 minuten later had hij zijn eigen bakken daar geplaatst.

De bewoners van het studentenhuis hadden, net als andere buren, last van iets dat hun gezondheid bedreigde. Jan had de gewoonte om in de wintermaanden de ruiten van zijn auto schoon te krabben terwijl de motor draaide. Dat doen wel meer mensen, maar meestal rijdt men daarna meteen weg. Jan wilde zijn rimpelkont niet aan de kou blootstellen. Daarom verwarmde hij de auto voor door de motor te laten draaien, terwijl hij binnen uitgebreid koffie dronk. Ruiten schoonkrabben was bijzaak. Zo zette hij rustig 14 minuten het straatje in een walm van dikke blauwe rook. Ofschoon buurtbewoners piepend in ademnood zaten, durfde eigenlijk niemand daar iets over te zeggen. De studenten, toch uit een generatie die assertief heet te zijn, waren gewoon bang van zijn boemanskop.

Alleen Joep sprak Jan ieder jaar daar op aan. Dat heeft hij welgeteld 10 winters geduldig volgehouden! Om van “dat gezeur” (zoals Jan dat schamper noemde) af te zijn, beloofde hij ieder jaar dat hij die gasaanvallen zou stoppen. Vervolgens hervatte hij vrolijk direct erop zijn milieuverpestende activiteiten. Als excuus wist Jan te vertellen, dat “die uitlaatgassen naar de overkant waaiden!”. Iemand moest hem toch eens uitleggen dat de grens van het milieu niet voor zijn deur liep.

Waren die dampen nu echt zo hinderlijk? Wel, in het huis van Joep vluchtten zijn huisdieren naar de achterkant van het huis voor de – via ventilatiegaten – binnendringende dampen. Die mogelijkheid hadden de studenten in hun piepkleine kamertjes niet. Zeker twee meisjes in dat studentenhuis hadden een kat. Zowel baasje als kat werden misselijk; het arme beest leed echter het meest, omdat hij geen kant uit kon op die paar vierkante meter. Het baasje kon nog ontsnappen aan zo'n gasaanval door het huis te verlaten. Bij thuiskomst moest er eerst kattenkots worden opgeruimd.

Omdat Jan's beloften loos waren, kreeg hij – nadat de Milieudienst was getipt – bezoek van de wijkagent. Die heeft Jan uitleg over het milieu gegeven. Voor iemand, die van de krant alleen maar de sportberichten leest, moet dat een cultuurschok zijn geweest. De ochtendlijke straatvergiftiging hield gelukkig op. Niet verrassend overlaadde Jan buurman Joep met boze blikken. Voor hem was het duidelijk: die kankerbuurman zat erachter. Joep trok zich daar trouwens weinig van aan. Maar zijn actie voor het milieu zou hij bezuren…

Jan is dit jaar met pensioen gegaan. Om de vrije tijd goed te vullen had hij wat geknutseld in zijn achtertuin. Joep keek met enige argwaan naar allerlei verrichtingen, die Jan aan het doen was. Zijn scepsis was terecht: op zekere middag, deze herfst, gingen in Joep's huis de rookmelders af. Bij de studenten werden aan de achterkant de ramen gesloten. Ook Joep snelde naar zijn slaapkamer boven om het raam dicht te doen. Buurman's wraak bleek zoet te zijn:

Hij had in de achtertuin een terrashaard met een meterslange pijp geplaatst en nu zat hij te genieten van een knus vuurtje. Een welgekozen selectie van houtafval mikte hij af en toe in het vuur. Kennelijk had hij de hand kunnen leggen op een restant houten raamkozijnen. Een misselijkmakend parfum van verbrandend geïmpregneerd en gelakt hout vulde de omgeving.

De terrashaard pakte wat er aan milieu over was nog eens extra stevig aan. Een boeket van verbrande lijm en bindmiddelen, waaronder formaldehyde trakteerde de neuzen in de buurt. Chloorverbindingen, metaalverbindingen zoals van barium, cadmium, chroom, kobalt, lood, koper, titaan en zink vulden de gemeenschappelijke achterruimte. Toen het geïmpregneerde hout aan de beurt was, maakte de buurt ook nog kennis met pentachloorfenol, tributyltinoxide en teerdistillaten.

Aan het gebeitste hout kwam buurman ditmaal niet toe, dus heeft de buurt nog tegoed carbolineum en creosoot. Zoals bekend (maar niet aan Jan) zeer schadelijk voor gezondheid en milieu. Maar dankzij die lange pijp waait dat allemaal naar de overkant, waarvan bekend is dat daar geen milieu is.

schrijver

Schrijver: harrem, 07-12-2015



balBiografie van deze schrijver




Deze inzending is 182 keer bekeken

4/5 sterren met 5 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Naam:harrem
Datum:26-12-2015
Bericht:G.M.:
Is 't niet?

L.C.:
Ik stel het op prijs dat het door (minder) mensen toch wordt gewaardeerd. De stijl zal velen niet raken, veronderstel ik.



Naam:Len Cornelis
Datum:12-12-2015
Bericht:Goed geschreven verhaal met prima te verteren boodschap in een herkenbare situatie. Wonderlijk, hoe lezersaantallen hier zo sterk wisselen. Dit is toch een realistisch en scherp genoteerd verhaal. Toch tot op heden slechts matig bekeken. Een raadsel, voor mij dan. Omdat ik vaak geen verklaring vind op basis van inhoudelijke of literaire aspecten. Nu ja, uiteraard is dit slechts mijn persoonlijke observatie.



Naam:Gabriëla Mommers
Datum:07-12-2015
Bericht:Raak.




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl