Verhalen over eenzaamheid

We hadden ons huis gedeeld met een oude boerderij om geld uit te sparen in de vakantie. De boerderij werd bewoond door een oude alleenstaande man. Hij wilde graag een keer dichtbij Assen zijn. Ons dorp is daar niet ver vandaan. Vroeg in de middag waren we gearriveerd, dichtbij de grens van Duitsland. De kamer was voorzien van een eenvoudig interieur…

In mijn vorige leven in 1883 was mijn huwelijk met Madeleine mislukt. Daarom ben ik vertrokken en kon ik bij een hospita een zolderkamertje huren. Op het bed onder het schuine dak met bruine balken lag ik eenzaam te mijmeren over het mislukte huwelijk. Het was mijn schuld, omdat ik het leuk vond de baas te spelen. Om te overleven onderwierp zij zich…

De man met het kleine zwarte hondje met het Schnautzer-achtige kopje solliciteert kennelijk naar een zingeving voor zijn dag en voor zijn leven als hij voor de zoveelste maal paradeert in het park naast de snelweg met zijn kleine kameraad. Soms neemt hij het hondje op schoot. Wordt het leven tussen veertigjarig eikenhouten meubilair hem te veel? Is…

Ik duw mijn hoofd tegen haar lange, zachte, grijzende haar dat neervalt tot over haar schouders. We zijn vriendinnen. Ze is manisch-depressief en op het moment depressief. We klampen ons aan elkaar vast als de drenkelingen op het vlot van de Medusa. Maar ik bereik haar zieke wezen niet dat zich teruggetrokken heeft in de ondoordringbare cocon van haar…

Wim de bijbelvorser had gisteren tegen zijn vrouw gezegd, dat er een grote knol in zijn sokken zat en of ze die effen wil stoppen. Alie zou het doen, maar was het vergeten. Tijdens het koffie drinken, zei hij: ''Als ik straks thuis kom van biljarten moeten de sokken gestopt zijn, begrepen?'' Zij: ''Er was gisteren een mooie film op de televisie…

De tijd van de befaamde, maar grenzeloos overschatte Meimarkt in het centrum van Tilburg was weer aangebroken. De opeenstapeling en uitstalling van goederen had weer plaatsgevonden in de straten, die in plaats van dierbaarder, afschuwelijker voor mij waren geworden en ik had er rondgedoold, tussen de volgelingen, slaven en adepten van het consumentisme…

In deze lente, die ons uitbundig, overdadig, overrompelend aandoet, tevens de lente van het zevenentachtigste levensjaar van mevrouw M., heb ik haar een kortdurende vlucht geboden, een geringe uitweg uit de smerige vergaarbak van ellende, uit de wachtkamer van de dood, die het verpleeghuis vormt en heb ik haar meegenomen in de rolstoel naar het Wilhelminapark…

Er zijn mensen die eenzaam zijn en dat verschrikkelijk vinden, ze wonen dichtbij me en het zijn vrouwen, die alleen zijn achtergebleven omdat hun echtgenoot is overleden en ik maak op straat als ik ze tegen kom vaak een praatje met ze en dat vinden ze fijn. Die ik ken hebben wel kinderen, maar die zien ze maar een enkele keer, want ze werken en in het…

De geachte heer schulz heeft op nederlands.nl een mooi stukje geschreven over eenzaamheid. Met deze donkere dagen voelen veel mensen zich alleen. En dat is een vervelend en moeilijk gevoel. Ik heb zelf ook nare ervaringen met eenzaamheid maar daar is nu een einde aan gekomen gelukkig nu ik in een begeleide woonvorm woon en mijn moeder ieder weekend…

Er zijn mensen die eenzaam zijn en dat verschrikkelijk vinden, ze wonen dichtbij me en het zijn vrouwen, die alleen zijn achtergebleven omdat hun echtgenoot is overleden en ik maak op straat als ik ze tegen kom vaak een praatje met ze en dat vinden ze fijn. Die ik ken hebben wel kinderen, maar die zien ze maar een enkele keer, want ze werken en in het…

Dit is een verhaal van een man zonder woorden, maar óók zonder gehoor. Hij was doofstom. Pas geleden had hij zijn vrouw verloren en dat was héél moeilijk voor hem. Hij miste haar. Maar óók het feit dat ze samen geen kinderen konden krijgen. Hij rouwde een lange tijd en voelde zich eenzaam. Op een gegeven moment werd hij overgeplaatst naar een…

De Veolia-bus had over De Heuvel gehobbeld en de halte op het Piusplein bijna bereikt, toen we in gesprek raakten. Ze zat al geruime tijd naast me en ik had vanuit mijn ooghoeken de leerachtige huid van haar wangen, haar grijze haar en haar bril geobserveerd. Ik heb wel eens overwogen hoe het zou zijn om in uiterste nood en eenzaamheid mijn zielenroerselen…

Wouter en Mien zaten koffie te drinken achter de geraniums, toen zij opeens de Turkse buurvrouw Zara haar woning zag verlaten en de weg overstak naar hun huis. ''Ze ziet er opgewonden uit, zal er wat aan de hand zijn, ouwe?'' Hij keek ook, en zei: ''Misschien is er wat aan de hand, we horen het zo wel.'' Mien is zowat de enige die een goed…

Een zenuwachtig gevoel dwingt mij elke dag te gaan wandelen, de natuur maakt mij rustiger. Het was een hete dag en de weidse hemel was hier en daar bedekt met stapelwolken. Gelukkig hoef ik niet ver te lopen om mijn dorp achter me te laten, alleen moet ik oppassen voor de roodharige dame bij het laatste huis. Deze dame heeft een ernstige afwijking en…

Donkere wolken dreven snel op tweede Paasdag uit het zuidwesten, het was koud en regenachtig. Mien had koffie gezet en zette een bakkie neer bij Wouter, die het Sufferdje zat te lezen. ''Ik heb nog een tompoes, moet je die, ouwe?'' ''Liever niet darling, ik zit nog vol van het paasbrood en de eieren, ik hoop, dat ik straks uit de broek moet,…

Gerard, een joviale zestiger, zat ontroostbaar in zijn stoel naar buiten te kijken. Het was stil in de straat en het regende. Een half jaar geleden was zijn vrouw overleden en nu plotseling zijn trouwe hond, Max. Twaalf jaar was hij geworden. Hij had een innige band met Max en verweet zichzelf waarom hij niet eerder naar een dierenarts was gegaan.…

Henk zat voor het raam en dronk van zijn koffie. Zeventig jaar was hij en redelijk gezond. Buiten was het slecht weer, de regen kletterde tegen de ramen. Dagenlang was het al somber en regenachtig in juni. Hij voelde zich bij dit weer nog eenzamer, nu zijn Loes er niet meer was. Vijf jaar geleden was ze aan een ongeneeslijke ziekte overleden. Het viel…

Zoals iedere ochtend wordt hij met steenkoude voeten en handen wakker, hij rukt wild aan zijn versleten slaapzak en hij wrijft zijn vuile voeten tegen elkaar, maar zonder effect. De open snijwond onder zijn rechtervoet bijt venijnig door zijn been naar boven. De scheut jenever van gisteravond heeft niet geholpen. Boven hem wappert een stuk plastic zenuwachtig…

Vijf over acht. Ik stond voor de lange spiegel in de gang en staarde naar mijn spiegelbeeld. Het was een ware metamorfose geworden. Even zag ik mijn moeder daar staan, de gelijkenis was verbluffend. Het zelfde donkerbruine lange haar, de hoge jukbeenderen, dezelfde lengte en een slank figuur, wespentaille en kleine voeten. Een twijfelachtig blik in…

Het gaat om de volgende inzending (nr. 178411): Hazen steken hun oren in de wind voor een geluid in de verte. Snel schieten ze hun hol in, genesteld ver onder een kale dijk. Een donkere lucht trekt over het groene landschap. Koeien zoeken beschutting onder de knotwilgen langs de sloot. Schapen duiken hun kooi in om het zichzelf behaaglijk te maken…

Verbaasd draaide ik me om, en keek naar de plek waar hij gestaan had. Onze blikken hadden elkaar vluchtig gekruist. Hij was verdwenen voor ik het wist. Had ik het me dan verbeeld? Dat kon toch niet waar zijn! Ik versnelde mijn pas en liep de hoek om. Mijn blik zocht haastig de drukke winkelstraat af. Aan de overkant van de weg zag ik hem weer…

Ik ben zo alleen. Het is zo koud, zo donker om me heen. Is er dan niemand die om me geeft? ! Help! Help me alsjeblieft! Laat me nu niet in de steek. Ik voel me zo alleen, zo verdrietig… Als ik nu zou sterven, dan zal ik blij zijn… Niemand zal mij missen, niemand zal om mij huilen, niemand… Kon ik maar doodgaan… Ik huilde en jammerde de hele dag, er…

De droom was sterk genoeg om te blijven denken aan het avontuur welke zich in mijn hoofd had afgespeeld. De stem van mijn verlangen was doorgebroken in de schijnwereld van de imaginaire gebeurtenissen, die bij het ontwaken meestal sublimeren in het daglicht. Het verloren gevecht tegen de vervliegende herinnering die meestal snel oplost in een wolk van…

Ik besluit vandaag eens naar Harderwijk te rijden, gewoon om wat herinneringen op te halen. Ik vraag mijn butler Lodewijk om bij wijze van uitzondering mijn English breakfast op een exclusief gouden bord te brengen, van een of andere Duitse baron geweest, voor een paar duizend euro gekocht op een veiling in Madrid. Ik eet met mijn handen, want ik wens…

Een barones uit St. Etienne trouwde een graaf te Bayonne, zij; half Franse, half Cheyenne, baarde de kleine Marionne. Marion du Peron, c'est trés bon! In de weelde vol van feesten, want rijkdom is verwarring, zijn de graven wilde beesten, de gewone man een balling. Marion dacht wild en vrij, maar zij moest een dame zijn en er kwam geen vrijerij, want…

Je hebt wel eens zo'n ogenblik, of zelfs een uur, dat je nergens zin in hebt... Dan maar eens rustig op een stoel gaan zitten, je gedachten laten gaan. Misschien is het ook wel prettig om languit op een bed te liggen. Gewoon wat soezen of nadenken? Bij een dergelijke gemoedstoestand is het zinvol om een tocht door het Schemerrijk te maken. Je ontwaakt…

(voor Nanne Tepper) Nanne Tepper tapdanst in zijn eentje door de stinkende kroegen van wat men hoofdstad noemt, waar men snauwt en graait als boerse malloten, waar men nog net niet de bierschenkster de bloes van het lijf openrukt om een diepere dorst te lessen. Groningen is niet meer dan een kluwen aan elkaar gekleefde dorpjes met ondeugend glimlachende…

Daar zat ik dan, op een vies oud doorweekt matrasje. Het was schemerig. Uit het plafon drupte seconde na seconde een druppeltje water. Het had geregend, gokte ik. Ik probeerde vaak dingen te raden, als ik geluidjes hoorde. Ik had toch niets beters te doen. Maar wat ik nooit kon raden, was of het dag of nacht was. Want het was altijd schemerig in deze…

Die roze kern van zachtheid, waar de hersenloze, harteloze massa niet tegen kon en erger nog. Welk een groot onrecht is hem aangedaan, nu wij meer dan een eeuw later er nog van kotsen! De armoede en het ongeluk, de schande treft heel de geestelijke wereld. Net zolang tot allen hem liefhebben. Voor een man die graag met woorden goochelde, is een woordeloze…

Een boerenlul uit de provincie en zonder pretenties, zonder buitensporig pauwgedrag. Wat was, wat was mijn leven eenvoudiger geweest, meer hanteerbaar. Wat had ik de jaloerse aasgieren beter kunnen afschrikken of in hun schubbenstrot bijten. Vergeef mij, God, ik ben volstrekte chaos, het totaal onverwachtse, de vette dandy in zijn onvergeeflijke rijk…