Inloggen
voeg je verhaal toe

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4894):

Geen mens kent de ander. Ieder is alleen.

Ik duw mijn hoofd tegen haar lange, zachte, grijzende haar dat neervalt tot over haar schouders. We zijn vriendinnen. Ze is manisch-depressief en op het moment depressief. We klampen ons aan elkaar vast als de drenkelingen op het vlot van de Medusa. Maar ik bereik haar zieke wezen niet dat zich teruggetrokken heeft in de ondoordringbare cocon van haar lichaam, dat als een insect angstig rond de lamp van haar doodsverlangen fladdert, nu eens aangetrokken, dan weer afgestoten, onvoorstelbaar en onherstelbaar eenzaam, gevangen in vertwijfeling en wanhoop. De brug naar het eiland van haar ziel, naar haar universum, is verwoest. Twee treinen rijden rakelings langs elkaar heen op afzonderlijke sporen in radicaal tegengestelde richtingen.
Is het landschap van de ziel van mijn vriendin zo duister dat ik haar de fatale sprong van het flatgebouw welhaast moet toewensen (waarna zij het onbekende doodsrijk kan betreden, dat haar wellicht rust en verlichting brengt)?
In tegenstelling met deze veronderstelling schilder ik haar het land van haar toekomstig herstel in bonte kleuren........

Schrijver: I. Broeckx, 17 jun. 2013
17 jun. 2013


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

4,0 met 1 stemmen 52



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Han Messie
Datum:17 jun. 2013
Emailadres:hmessielive.nl
Bericht:Al houe je nog zo veel van elkaar... Zulke vertroebelingen van de geest zijn heel moeilijk te verhelpen.
Uit jouw verhaal blijkt dat je de moed niet laat gaan en een strijdlustige aard hebt.
Groeten van Han.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)