Verhalen over ex-liefde

Ze zit op een plastic tuinstoel. Het gras is gemaaid, maar niet kort. Achter haar een heg, rommelig van vorm. De zon schijnt op haar witte bovenarmen. ‘Hier,’ zegt hij, en geeft haar een vergeeld mapje. Ze opent het langzaam. Eén foto trekt haar aandacht. Vier mensen op een rood geruit kleed bij een meer. Hij zit rechts, zonnebril in het haar, flesje…

Het zonlicht valt op de donker gekleurde pui aan de overkant. Mijn fiets met bepakking steekt er helder tegen af. Best indrukwekkend als ik hem zo zie staan met al die bagage en iets van trots voel ik dan altijd wel: `daar rijd ik toch maar mooi mee in de rondte’. Mensen laten hun bewondering af en toe blijken. Ze zeggen het of ik zie het aan hun expressie…

Hij komt thuis, later dan normaal. In de gang legt hij zijn tas neer. Zijn jas hangt hij aan de kapstok erboven. Hij loopt de huiskamer in. Hij voelt het meteen. Er is iets anders, maar hij kan het niet plaatsen. Opeens weet hij het: de kraan. Drup, drup, drup. Hij loopt er snel heen en draait hem stevig dicht. Hij heeft een pest aan druppelende…

`Zo te zien komt de muziek wel binnen. Bekend stuk?' De vrouw schudt haar hoofd waarop de man van wal steekt. 'Het zijn flarden uit Metamorphosen van Richard Strauss. De creativiteit van de componist leek opgedroogd na zijn verbanning naar Zwitserland, omdat hij had gesympathiseerd met de nazi’s, maar in Vier Letzte Lieder en Metamorphosen voor…

Het was onduidelijk waar ik het kon vinden. Ze hadden mij er wel over verteld, maar ik had te veel aan mijn hoofd om het te onthouden. De laatste tijd waren de indrukken vermoeiend, er was zoveel tegenslag onderweg. Ik stond in een telefooncel in een land zonder naam. Ik belde je op, maar je was er niet. Iemand had je achter de horizon geplakt. Tussen…

Ze pasten bij elkaar, als een handschoen om een hand (mits je de goede maat hebt dan), ze vulden elkaar aan, daar waar nodig. Ze waren een stel, waarvan je dacht: wauw wat een geweldig koppel! Zo dacht iedereen die met hen te maken had of kreeg. Zij: alleraardigst, hij: een doodgoeie lieve vent! Dan blijft het een poosje stil, niemand die ze hoort of…

Het felrode licht van de draaiende discolamp legde een vloeiende rode gloed over de dansers, die hier waren gekomen om zich te laten zien aan de wild uitgedoste vrouwen die op zoek waren naar een minnaar. Ik hield nog van je, maar het was niet genoeg om een relatie te beginnen. Over ons zou er geen roman worden geschreven. Ik was op zoek naar avontuur…

Ik ben vroeg opgestaan, zes uur gaf de wekker aan, maar kenau Alie in het kamertje naast mij hoorde ik nog zwaar snurken, ik werd er beroerd van. Door renovatie van onze huurhuizen in het Drentse dorp kregen we van de gemeente een ander onderkomen aangeboden, maar Alie ging wonen bij een lesbische vriendin in Assen en ik kreeg een klein vervallen huisje…

Gerrie is een knappe jongeman van bijna 1.90 meter en aan zijn manier van lopen denk je dat hij een homo is. Hij zat op de rand van zijn bed en was erg verdrietig. Zijn vriend Joop had de verhouding met hem gisteravond uitgemaakt. De hele nacht moest hij met tranen in zijn ogen daaraan denken. Ze hadden elkaar ongeveer één jaar geleden ontmoet in een…

Het leek een sprookje en dat was het ook, zij was sceptisch zo van- zal ik wel of niet zwichten voor die heerlijke.....na een bar nare eerdere relatie was ze op haar qui vive, wat zeg ik: ze was op haar QUI- VIVE, niets meer, maar ook niets minder. Ze leerde hem kennen, op het moment dat ze vat- en kwetsbaar was, dan zijn vrouwen makkelijker te manipuleren…

Elke dag geniet van het uitzicht over de hei en in de verte het grote bos. Deze keer was het erg mooi weer en warm. De lucht was bijna wolkeloos. Wat is ons land toch mooi. Het verse bakkie koffie smaakte mij heerlijk. Ik zet koffie op de ouderwetse manier. Gewoon bonen malen met de hand. De koffie in een filter en kokend water opgieten. Met suiker…

Wulpse Alie was nog steeds erg verdrietig, want haar lesbische vriendin liet niks meer van zich horen. Vroeger kwam Alie één keer per week naar mij toe. Dronken we koffie en gingen daarna samen boodschappen doen. Nu ze zo verdrietig is komt ze bijna elke dag en dat vind ik niet zo leuk, maar dat laat ik niet blijken. Vroeger is ze getrouwd geweest…

Ingrid zat in de trein en tegenover haar zat een jongeman. Hij las in een boek en keek af en toe wel naar haar met een lieve glimlach om zijn mond. Zij is 22 jaar en ze heeft haar vroegere vrijer verlaten, omdat ze hem betrapte met een ander meisje. Die vriend had haar gebeld, dat hij ziek was en haar niet kon ophalen. Ze vertrouwde het niet, omdat…

We waren niet meer "on speaking terms" toen ik haar in de bus nog eens ontmoette. Ze droeg bij die gelegenheid op haar zwarte haar een uitbundige Afrikaanse tulband van rozerode voile, die ik, op de zitplaats achter haar, uitgebreid kon bewonderen en bestuderen. En ik herinnerde me hoe ze tijdens het dweilen van de vloer in mijn flatje verteld had…

Hij keek om zich een en er kwam een kalmte over hem die hij zelden of nooit in zich had gehad. Het verbaasde hem. Hij had haar geslagen, geschopt en zelfs aan haar haren getrokken, puur uit onmacht. Het idee dat zij er met een andere kerel vandoor zou gaan ging zijn verstand te boven. Dinsdag nog zeggen: “Ik hou van jou” en donderdag zeggen dat je een…

Het is zomer, alles staat in bloei, je bent weer aan de oever van het meer, het meer waar Violette het visioen kreeg over haar in zijn nakie zwemmende psychiater. Fluitenkruid, lisdodde, dovennetel, klein hoefblad, alle planten laten bloemen zien. De oever is voor jou een bioscoop, waar het verleden het heden kan verwerken. Het uitzicht over het water…

Ze had zo graag een man willen hebben. Een gewone man, die zou vragen; 'heb je het druk gehad?' als ze vermoeid uit het werk zou komen. Die voor haar zou koken dan. Niet dat je daar zo gelukkig van werd, van die kookkunsten van hem . Aardappelen, groenten uit blik, een stukje vlees of zo. Nee, daar moest je het niet van hebben. Maar toch, zo'n man…

Ik rook op mijn balkon. De flat is te klein om binnen te roken, smerig gewoon. En net als James Stewart in Hitchcock's Vertigo begluur de buren aan de overkant, in de hoop eens iets mee te maken, een moord of zo. dan kan het echte leven tenminste weer beginnen. Ik voel me zo leeg, zo dood na Tirza. Jammer maar helaas, mijn leven blijft saai en voorspelbaar…

De Rudolfs hadden haar uitgezocht, als een kitten uit de kattenmand. Anna had er tenslotte tien, tien monden om te voeden, dat viel niet mee zo vlak na de oorlog. Pa dood in de oorlog, aan ontberingen overleden in de gevangenis van de Gestapo. De Rudolfs hadden er niet een meer. Die ene zoon, zo veelbelovend cum laude geslaagd omgekomen in de bergen…

''Ik ga hoor.'' ''Doe je voorzichtig?'', riep Mien. Wouter moest voor de halfjaarlijkse controle naar de tandarts, dus zijn vrouw ging alleen naar de markt, want ze had haar vent liever niet als gezelschap, vervelende klier, dat hij vaak is. Heerlijk vond ze het zo rustig boodschappen te kunnen doen en nog op het terras van café Dolle Dries…

Er was een oplossing. Dacht ik. Mijn geliefde broer bewoonde een huisje midden het platteland. Denk aan grazende koeien. Lappendeken van groeiende en bloeiende velden. Daar konden we naar toe. Dacht ik. Tijdens het nieuwjaarsfeest met mijn geliefde broer was bij mij de mening ontstaan dat mijn geliefde broer zich hield aan nu en dan een joint. Dat was…

Des avonds het was winter kon mijn goeie vriend naar buiten. Veilig verscholen achter een dikke trui liepen we door de vrieskou des avonds. Er was geen dealer die hem herkende. We waren iedere week op bezoek gegaan naar de vrouwelijke arts. Zo hadden we ontdekt dat we zo zonder problemen door Antwerpen kon treken. Maar het bleef 1 keer per week een…

Het was koud ijskoud net voor nieuwjaar dat ik hem terugzag hij zag er vaal uit zijn huid was grijs maar hij was in volle moed. Ik kwam net de krak in de korte koepoortstraat uit toen ik hem ontmoete. IK had wat spulletjes gekocht voor het Nieuwjaarsfeestje samen met mijn broer. Het was een van de beste nieuwjaarsfeestjes die ik sedert lang meemaakte…

Storm, wind noch regen hield me tegen om jou te bezoeken. Met mijn fiets zeven kilometers trappen om de godin van mijn dromen te zien en te denken dat jij er even voor mij alleen was. Je stem te horen en me te laten betoveren door je twinkelende ogen met je sprankelende lach. Een schoolboek te lenen dat rook naar jouw au de toilette en dan de volgende…

''Schat, ik ga naar de bibliotheek hoor.'' ''Maak je het niet te laat, want Loes en Wim komen vanavond kaarten? Je had die lui niet moeten uitnodigen, vooral zij met haar kapsones. Ze doet altijd voorkomen uit de hogere kringen te komen met haar achterlijke geklets.'' ''Ach, dat valt wel mee Sonja, ze is best aardig. Ik ga hoor, tot straks…

Ik zat in het halfduister op het terras van de Tapperij in Gouda, beetje eenzaam aan de Brugse Zot. Voor het eerst in tijden was het om tien uur 's avonds nog lekker. Schuin tegenover me zaten drie meisjes in veel te korte rokjes druk te kletsen en te roken en naast me namen twee Marokkaanse mannen plaats. Marokkaans, Nederlands en Engels liepen…

Toon Ladder is ladderzat naar bed gegaan en daarom schrikt hij zich nu het lazarus nu zijn wekker afgaat. Met zijn linkerarm zwaait hij het monsterlijke geluid naar de vlakte. Daar rammelt het nog even door, totdat het zwijgt. Moeizaam opent Toon zijn ogen, hij moet nodig koffie innemen, dus strompelt hij naar zijn keuken. Na drie mokken koffie komt…

Men zei: zo kun je niet verder. Men zei: je zult iets moeten doen Men zei: een man alleen is maar niks. Ik zei: altijd beter dan besodemieterd te worden. Men zei: er zijn ook goeie vrouwen. Ik zei: oh ja? stel me maar voor. Men zei: ja zeg, die liggen niet voor het oprapen. je zult een beetje je best moeten doen. Ik zei: en dan weer? ik pieker…

Hetgeen dat na een lange reis, die jaren duurt nog weinig verschil uitmaakt. Op het laatst zijn zij allemaal hetzelfde. Nog tieners op een verdwaald spoor. Ik zag treinen razen, op het station passagiers rustig binnenkomen die kalm het uurwerk afzochten om daarna toch nog overmoedig te worden, dichters die met een hand proza op de muren dachten te…

Zie je wel, ik wist het. Ik had hier niet naar toe moeten gaan. Een receptie van een klant. Alleen om den brode ga je naar zoiets toe, maar je onderschat de risico’s in het particuliere vlak. Want je leeft nu eenmaal in een klein interactief kringetje, waar altijd dezelfde mensen komen. En ik was hem al zo goed als vergeten. Alleen als ik wat teveel…