Alle inzendingen over Helene

Hij zegt mij: koester deze cel, Houd van de glazen wanden, Zij beschermen u van een aardse hel, Hier in kwelling branden.…

Zegt het voort Petrus bij de hemelpoort Zijn vragen zijn oprecht Gespitst op waarheid zogezegd De vrouw weifelt Angst wordt betwijfeld Leven doet pijnlijk aan Zoveel aangedaan Afscheid nemen Van ontelbaarheden Risicovol is het wel Eva met haar verraderlijke appel Een hel lonkt De duivel die pronkt Vragen van goed het kwaad Een…

Ik ben, uit eigen vrije wil, naar de hel gegaan. Lekker warm, Wein, Weib und Gesang, duivelse overvloed, het geruis werd een herkenbaar lied. Stairway to heaven.....…

Wie goed leeft gaat naar de hemel, wie slecht leeft naar de hel. Dit kan nooit kloppen, aangezien niet iedereen op een gelijkwaardige manier geboren wordt.…

Welkom in de hel waar karakters worden gevormd kasseien worden gekraakt door banden vol met lucht muren worden beslecht waar elementen samen komen in emoties welkom in de hel, de hel van vlaanderen.…

. ------------------------------------------------------------------- links op de foto naast haar echtgenoot: de Duitse kunstverzamelaarster Helene Kröller-Müller (1869-1939)…

soms heel even bekruipt me het gevoel dat niemand snapt hoe ik me voel. voor de buitenwereld iemand die altijd loopt te stralen maar niemand ziet dat ik blijk te verdwalen, verdwalen in emoties,gevoelens van vreugde,gevoelens van verdriet. de vreugde laat ik zien maar het verdriet niet.…

ze haasten zich hun blik neergeslagen en ze staren star naar voor gericht de koude buiten kruipt heel diep en kraakt het hart, het lijf en leden de ijzige regen druipt ongenadig en vaagt de modder van de wegen de muziek huilt tranerig hysterisch en draagt mijn ziel naar de hel zoals die man daar met de bel op…

Als je je vroeger liet cremeren, mocht je daarna nooit meer in de kerk komen.…

Hel, waar is uw overwinning?…

We strijden in uw naam, want wij zijn uitverkoren, of u het wilt of niet, want wij maken zelf wel uit wat de hemel en wat de hel is. En vergeeft u ons onze schulden ook maar niet en zeker niet die van onze schuldenaren, want die hebben het er zelf naar gemaakt en dat vechten we onderling wel uit.…

Mocht u binnenkort overgaan, na een ondermaans levensduur, misschien heel zuur, verwacht geen hemels bestaan, slechts vaag gloort het vuur.…

Nog altijd tovert zijn beeld een traan het ontbroken afscheid drijft mij in een waan van heldere beelden die wij samen deelden Het heengaan zonder een vaarwel leidt mij voortaan door een aardse hel in een flits zijn licht gedoofd mijn geluk voorgoed geroofd Wanneer komt weer die dag dat uit volle borst ik zingen mag: ‘Weg is nu de…

massa’s water om de hel te blussen die zij gaat…

hoor je me ik zeg sorry ja, die wind en regen gaven behaaglijkheid mijn mantel nam je galant als heer en meester ik was verkocht je pakte me in met het licht uit zonder hand op de knop daagde een stukje hemel hel verlicht het is nu aan orde van de dag vraag van: mag het aan uit , mag het ?…

Een hemel op aarde, voor velen een hel. Door pijnen getergd, geluiden te fel. De weg terug is als lood, zij misten de boot. de enige kans op rust, is enkel de dood.…

nog varen zult, waar je immer en voor eeuwig zweven zult en meer nog: voorgoed aan mij voorbijgaat, op moedeloze voeten, angstig altijd voor een val met Kafavis in je hand maar zonder het grote drinken van Daumal en het Ierse land, en zonder het weten van de Florentijn dat er staande voor de poorten van de hel geen hoop zal zijn.…

Een gelovige dief heeft in ‘t Vaticaan De hand van apostel Petrus gejat Omdat dat stuk marmer een sleutel bevat Waarmee je de hemelpoort binnen kunt gaan Maar weet hij dan niet dat het dievenpad Slechts regelrecht leidt tot het hellegat? (…Hand van Petrus in Vaticaanstad weg…)…

doen het transport komen verbeelding tekort ik blaas vuur zij wetten ijzers sommige zijn door de toets der kritiek ook geen blijvers vaak roest ook het edelste staal en gaan hun ideeën met de tijd aan de haal er is een museum diep onder de grond waar O2 is verbannen in een eeuwig verbond daar staat kunst uit vuur en de hel…

Heet de zon warm het strand bleek gelaat voeten in zilt haren wild ogend heel bijdehand voorbij de kruin van de duin waar wind luwt naar schaduw waar men wanneer langzaam huid koelt door loomheid overmand in dromen belandt zo ook zou augustus bedoeld…

mensen zwart en zwaar belaân 'k zie u vaak ter kerke gaan zeg mij toch waarom gij 't doet is 't van iemand dat 't moet zijt ge bang voor dood of hel vertrouw op god ,hij redt je wel…

Een mens die niet door de hel van zijn hartstochten is gegaan, heeft ze ook nooit overwonnen.…

Vagevuur, eeuwige loutering met opties naar eeuwige foltering en de kans om een bebaarde man met een lichtkrans om het hoofd te zien. Ik pas.…

Eenzaam is degene die voor niemand nummer één is.…

in dit kleine doosje geen zilver en geen goud het is veel kostbaarder omdat ik van je houd het gaat slechts om een woordje waar je zo op heb gewacht het hield je maanden bezig overdag en in de nacht het aller dierbaarste wat ik jou kan geven mijn oprechte vriendschap voor je hele leven…

In roer en rep je voor het vaderland Zon daar wil ik zijn Gepekeld glas zo lichtgebrand Ten strijde onder ’t juk van de verwachting Kruip ik door modderschuit als ware Wars van doodsverachting Om na gedane arbeid terug te keren Vol verhaal en zinnebeeld Gepekeld glas zoete nectar Alsof ik was het boetekleed Te heet gebakerd Maar…

(voor Helen Twelvetrees (1908 - 1958)) Jij bent geboren als Helen Marie Jurgens op 25 december 1908 in Brooklyn, New York. Jouw vader Williams Jurgens was advertentie-manager voor de Brooklyn editie van de 'New York Evening Journal'. Jij ging eerst naar de Public School 119 en daarna naar het Brooklyn Height Seminary.…

Een zachte zomerdag begon met een aangename temperatuur, niet te warm, niet te koel. Een dag om van te genieten. Een dag om veel te willen doen. Het lichaam van de vrouw besloot anders. Het was tijd voor rust. Al jaren moest de vrouw op tijd rusten. Ze wilde zo graag zoveel dingen doen. Maar haar lijf gaf de grenzen aan. En ging ze daar overheen, dan…

Ik heb gelachen, wijl ik niet wou schreien Toen mij de vriend mijns harten had verraden Ik stond alleen aan 't kruispunt onzer paden Hij ging, waar blijden zich ten feestdans reien Vaarwel den weg dien wij te zaam betraden Mijn gids verlaat mij in donkere doodsvalleien Waar zon noch bloem mijn blik met hoop wil vleien En 'k eenzaam…

Ik ben met mijn haat door het leven gegaan Een mantel van purper had zij aan En onder die mantel een kleed van rouw Als het slepend gewaad van een weduwvrouw En een kroon van robijn op haar lokken blond En een bittere lach om haar trotse mond En een levende slang om haar middel heen Als een goudgroene gordel van edelsteen Zij droeg in de rechter…