Alle inzendingen over Paula Modersohn-Beck

(voor Paula Modersohn-Becker (1876-1907)) Je bent geboren in Dresden, waar je vader bij de spoorwegen werkte en je moeder Mathilde von Bültzingslöwen zorgde dat je een gedegen en intellectuele opvoeding kreeg, want ze was van aristocratische komaf.…

(voor Paula Modersohn-Becker (1876 - 1907)) Je bent geboren op 8 februari 1876 in Dresden-Friedrichstadt. Op je twaalfde verhuisde je naar Bremen, waar je verder opgroeide. Je was het derde kind van zeven kinderen. Je vader was de zoon van een Russische professor en hij werkte bij de Duitse spoorwegen.…

Hij gaf ook les aan Paula Modersohn-Becker, Ottilie Reylaender en Georg Harms-Rüstringen. Jij raakte daar bevriend met Otto Modersohn (1865 - 1943) en zijn vrouw Paula Modersohn-Becker (1876 - 1907), die overleed door een embolie, vlak na de geboorte van hun dochter Mathilde. Paula werd 31 jaar.…

" Maar eentje vind ik helemaal te gek: ik denk dat ik het liefste Paula Udondek.…

De afbeeldingen spraken tot de verbeelding: Max Beckmann, Emil Nolde, Paula Becker – Modersohn, Franz Marc, en andere kunstenaars uit het verleden. Het boek was Duitstalig, waarschijnlijk een catalogus bij een verzameling. Met beide boeken in zijn handen vervolgde Bjarne zijn wandeling naar huis.…

De expressionistische schilderes Paula Modersohn-Becker was er ook, samen met haar Berlijnse schildersvriendin Paula Ritter. Paula Modersohn-Becker noemde jou in haar dagboek een 'broekdame'. Zij studeerde aan de Verein der Berliner Künstlerinnen, o.a. bij Jacob Alberts, Curt Stroeving en Jeanna Bauck. In 1898 was jij samen met o.a.…

Paula was klaar met koken, de tafel stond gedekt. “Lotte, Hans, Jennie, eten!” riep ze. Niets. Ongeduldig klopte ze op Lottes kamerdeur. Gesmoord klonk het: “Geen honger. Hoofdpijn.” Kribbig vroeg Paula: “En Hans?” “Moest onverwacht weg.” Paula liep naar de zoldertrap. “Jennie, eten!” Jennie gaf geen antwoord.…

Jij was levenslang bevriend met de mannequin Paula Alexandra Gertrude Gellibrand, geboren op 25 juli 1898 in de badplaats Penarth. Paula was het favoriete model van de homoseksuele fotograaf/kostuumontwerper Sir Cecil Walter Hardy Beaton. Jij was Paula's modestyliste en jullie werden 'The Twins' genoemd.…

Moeder was al meer dan twee jaar dood en Paula woonde met haar man en hun jongste zoon nu in vaders oude woning. "Lieve Wilma. Wanneer kom je me weer eens opzoeken. Ik mis je ontzettend, meid. Paula zegt, dat je niet meer bij haar woont, maar daarom kan je me toch komen opzoeken?…

Als Paula het goed vindt.’ Die knikte afwezig. ‘Wat is er?’vroeg ik. ‘Nou, ik ben aan het denken.’ ‘Waar aan?’ ‘Nou, waar jij moet slapen.’ Verdomd. Ze had gelijk. Weer een visioen, voorshands ongedefinieerd. Wie dan leeft ....…

Kyra is mijn naam. Ik kom uit Turkije. Uit de plaats Kusadasi. En heb ooit het moslim-geloof gediend. Dromen zijn meestal zoet. Maar mijn dromen waren niet zoet. Ze waren als hete kolen. Hete kolen waaraan ik me velen malen heb gebrand. Op de 15e verdieping van een oud flatgebouw woonde ik als 18-jarig meisje met een 27-jarige man. Ook een Turk…

Ik keek even achterom en stak joviaal mijn hand op. Dag! Tot vanavond! Mijn vriend lachte naar me en gaf mij een knipoog. Met een blij gevoel rende ik snel naar mijn auto. Ik moest opschieten anders kwam ik nog te laat op mijn werk. Harder dan normaal reed ik de snelweg op. Ik werk bij een dierenkliniek. Het werk fascineert me. Als dierenassistente…

Elke dag Maak ik een krasje in mijn pols Een kleintje vaak Daar niet van Maar steeds dieper en groter! Elke dag Maak ik een krasje in me Eentje vaak Daar niet van Maar elke dag, Vloeien een paar helrode druppels bloed weg! Elke dag Voel ik me ongelukkig Elke dag Eenzaam, koud en bang Elke dag als ik alleen op mijn kamer…

Bladzijde 1 werd opengeslagen. En mijn leven begon op die dag. Voor mij nog vele dagen. Bladzijden als helder licht. En vele jaren in het vooruitzicht. Tot op die dag dat ik 1 zwarte zag. In het derde hoofdstuk. Op pagina 26 ging mijn leven stuk. Een ziekte bezocht mijn lichaam. En liet mij nooit meer gaan. Ik was maar tot hoofdstuk vier…

Nadat hij de deur had dichtgesmeten durfde ik me een kwartier lang niet te verroeren. Bang dat hij terug zou komen. Na dat kwartier sloop ik naar de deur en luisterde met mijn oor of ik iets kon horen. Ik hoorde gelukkig niets. Moedeloos liep ik de kamer weer binnen en zonk neer op een stoel. Ik begon met schoonmaken maar had niet eens het juiste…

Ik wist me gewoon geen raad meer. Zal ik nu wel of niet gaan? Ik besloot er nog even over na te denken. Snel verstopte ik de brief in de kast onder mijn nachtjaponnen. Daar zou Yusuf niet gaan zoeken overtuigde ik mezelf. Opeens rook ik een verdacht luchtje. Haastig rende ik naar de keuken. Verdorie, mompelde ik. De aardappelen zijn aangebrand.…

Deze held vol goede daad Zag een mens in slechte staat Een redder in de nood Die zijn leven gaf aan den dood In memoriam: De man die 30 september een vrouw probeerde te redden van zelfmoord, maar zelf gegrepen werd door een trein en overleed.…

Ik voelde dat er aan mijn arm werd gerukt. ‘Wat?….Wie?…’, stamelde ik slaperig. Ik deed mij ogen open en staarde in het gezicht van Yusuf. ‘Er is telefoon voor je. Ik weet niet wie het is. Maar ik ga dit zaakje grondig uitzoeken Kyra’. Nu zat ik helemaal rechtovereind in me bed. ‘Wie dan?’. ‘Ene Jorrit’. Mijn gedachten gingen razendsnel. Dat is…

Het was alsof het zwaard in mijn linkerhand een zwaar gewicht had. Glanzend, scherp en met het doel om mezelf daarmee te doorboren. Maar het was nog de vraag of ik dit werkelijk zou gaan doen. Ik stond in een schemerige kamer, die verlicht werd door een zwak vlammetje. De eenzame kaars was al voor de helft opgebrand. Achter mij stond een tafel. Ik…

Ik leg mijn hand op mijn buik. Mijn ogen staan moe en angstig. Ik moet hier weg. Het kind kan elk moment geboren worden. Ik heb te lang gewacht om weg te gaan. Het gevaar licht op de loer. Traag sta ik van mijn stoel op. Ik voel een felle pijnscheut door mijn buik gaan. Ik pak met lome bewegingen mijn jas van de kapstok en trek die aan. Nog één keer…

Op het spoor Een zwaaiend handje Heel even maar En toch zo duidelijk Even verbonden Met een moederhand Ineengestrengelde vingers Klein en groot Woest verbroken Getrokken uit de veiligheid Heel even maar En toch zo duidelijk In de trein Een zwijgend mondje Ogen die spreken Een vuist gebald…

Je ogen zijn dicht En je ligt maar Je ziet geen licht Dat is toch raar? Het lijkt op slapen Maar dat is het niet Moet je zolang uitslapen, of weet je het zelf niet? Je bent een comapatiënt Ik vind het raar Ik raak er nooit aan gewend Je leek zo onkwetsbaar Ik begin te schreeuwen Maar je hoort me niet Je kunt niet terugschreeuwen…

Schilderen is kleuren geven en talent tonen. Hemelse gevoelens door God in liefde gegeven. Spreken met kleuren een aardse beeldspraak. Meer dan een plaatje in vrolijkheid of treuren. Een hemel op deze aarde. Kleuren gaan leven. Liefde aan de wand een gekleurde meerwaarde.…

In de spiegel keken een paar ogen mij aan. Grote ogen. En blauw van kleur. De lange zwarte haren vielen losjes over mijn schouders. Kritisch keek ik naar mijn eigen gezicht. Waarom had ik eigenlijk een spiegel nodig? Ik wist zelf wel dat ik er mocht wezen. Velen vrouwen waren jaloers op mijn uiterlijk. Ik ben slank en heb de rondingen op de juiste…

De rouwkaarten lagen netjes op stapels voor mij op de tafel. Samen met mijn zus keken we of we niemand hadden vergeten. In totaal waren het er vierhonderd en vijftig. Ik keek naar beneden. Van mijn zwarte schoenen naar mijn zwarte trui. Ik snikte en dacht: Waarom was je toch weggegaan? Mijn kind. Tessa! O lieverd, je bent maar vier jaar geworden…

We hadden een spoedoverleg. In de eerste instantie was niemand het er mee eens. Ze moesten er wel hartelijk om lachen maar vonden het kwetsend, laat ik maar zeggen. En zeg nu zelf dat was het eigelijk ook wel. Dus was dit onderwerp van de baan dacht ik. Maar nee hoor. Toen ik mijn cliënt weer sprak, vroeg hij me of ik wat wist. Ik werd spontaan rood…

Medelijden vervulde mijn hart. Hoeveel gesprekken had ik wel niet met hem gehad. Ik bladerde door zijn dossier. Aha 25 al. En nog geen resultaat. Man 28 jaar. Opleiding: HBO. Uiterlijk: Lang,knap,breed geschouderd. En zo nam ik zijn gegevens eens door. Misschien vraag jij je af? Waar gaat dit over. Nou dat zal ik eens vertellen. Ik ben werkzaam als…

Droog je tranen. Geef mij je lach. Laat me een weg banen, voor de dood die wacht. Laat je armen zakken. Ik moet nu gaan. Je mag mij niet vastpakken. Ik moet dit doorstaan. Ga hier vandaan. En pak je leven op. God zal je bijstaan, wanneer mijn leven stopt.…

Wie zit daar aan de andere kant? Heb je daarmee een liefdesband? Verliefd zijn op een onbekende, daarmee begint de ellende. Praten via een toetsenbord. Dan heb je geen woorden tekort. Leugens neem je aan voor waarheid, en zo kom je in de narigheid. Een verboden geheime afspraak, is helemaal niet in de haak. Ken je hem werkelijk zo goed…

Een nummer anders niets. Of is het toch nog iets? Vechten om een kind, iets wat ik vreselijk vind. Om een baby was het te doen. Hoe konden ze dat nou doen? Baby 81 waarom jij? Ben je een lot uit een loterij? Sterker is de waarheid. Dan gaat het om... de eerlijkheid. De DNA-test geeft het feit. Urgent... ondanks deze droevigheid. Een…