Alle inzendingen over Verd

als god de god is van weleer en meer nog van de tijd die komt dan lijdt geen twijfel dat - verd...! - hij ook mijn god is en nog meer mijn schepper van weleer…

Movila Verde, honderd klokken bonzen. Daar luisterde, diep in gebed verzonken, een misdienaar naar hoe die klokken klonken. Het trof hem diep, vooral die éne bronzen.... “Waar is mijn GSM”, vroeg hij bebloed, “ik heb wel dertig kilo bel-tegoed.“…

Je gaat de waarde er van zien in heel je verd're leven normen van fatsoen, gebruik ze, in je korte mensenleven...…

zet dit, mijn wijnglas water, voor het raam en laat het staan, laat het water staan tot u er niet langer door kunt zien, daardoor echter, in de welving van het glas om het water, wel het herfstlicht zilveren ziet laat het nog een wijle staan, nee, afblijven, laat het staan tot u door het opgehelderd water opnieuw het glas niet ziet en door…

Oh *&€@#’jh verd....verd.... Toen ik dat hoorde, deed het pijn, jemig niemand vraagt erom, we moeten wijs zijn, slim en verstandig, op onze hoede en weet ik wat al niet meer. Ik zei: dat we het papier eigenlijk vrijdag, vandaag dus, hadden willen brengen en dochter kijkt me aan, zegt: komen jullie dan.........!…

ik zou wel uren lang over jou kunnen schrijven wanneer ik je weer eens zie en of ik dan mag blijven laat mij dan maar lekker dromen want ik weet wat ik schrijf zal nooit dan dit verder komen of ik het geloven wil of niet ik weet dat je mij toch niet ziet en ik schrijf de langste verhalen over wat doet het er toe je blijft zelfs in mijn…

Twee druppels tranen Rolden over mijn wangen Toen ik je foto’s oppakte Om ze te verbranden Twee druppels tranen Rolden over mijn wangen Toen ik je berichten opende Om ze te verwijderen Twee druppels tranen Rolden over mijn wangen Toen ik mijzelf beloofde Om nooit meer te huilen Twee druppels tranen Rolden over mijn wangen Omdat…

Op net zo’n regenachtige koude nacht Legde jij je hoofd heel zacht Op mijn warme schoot Voordat je me in je armen sloot Op net zo’n regenachtige koude nacht Verklaarde jij me je liefde heel zacht Je trilde als een jongentje van acht Toen je die woorden haperend uitsprak Nu fluister ik je naam heel zacht Het gemis is tien keer groter dan…

Twee figuren lopen op het strand Het meisje heeft haar blik op hem gericht De jongen houdt wanhopig afstand Plotseling voelt hij haar koude hand Die voorzichtig zijn wang raakt De hand steekt hem in brand Met gebogen hoofd blijft hij staan Met trillende stem spreekt ze zijn naam uit En hij kijkt haar onwillig aan Ze herhaalt haar vraag…

Nog altijd droom ik, droom ik stil van jou met die droevige blik Kom terug. Toe nou Nog altijd droom ik, droom ik nu van ons met zo’n droeve snik Ja je gaf mij de bons Nog altijd droom ik, droom ik van ons bei met die tranende blik omdat ik uren schrei Nog altijd droom ik, droom ik stil van jou met zo’n zachte snik Lieveling...Kom…

Ik leerde je kennen via de PC Ik hoopte op een toekomst samen voor ons twee Gisteren echter zei je dat je misschien zou gaan... Amerika lonkte met een nieuwe baan Ik zou niets liever doen dan met je meereizen Al was het alleen maar om mezelf aan jou te bewijzen Maar ik heb een hond en voel me hier eindelijk thuis in mijn werk Dus hou ik me…

Door somber doodse dalen dwalen zielloos, verdwaasd en zonder zonden een losse rots zal mij verwonden dus die verschop ik zonder dralen Gekwetst rolt hij woedend van me heen ketst mijn onmacht stuk op een kassei blijft gebroken liggen, dankzij mij tot klein verpulverde stukken steen Geslagen staar ik naar de brokken kijk de leegte…

en in het midden daar sta ik tussen mijn toekomst en jou maar ik kies voor mezelf omdat ik teveel van je hou je moet weg uit mijn dromen je moet weg uit mijn geluk want met jou in mijn hoofd is mijn toekomst stuk ik ga verder zonder zorgen en later leven met hem de man van mijn dromen die ik nu nog niet ken…

Je had nog zoveel onvervulde wensen Het verdriet is groot onder de mensen Je had nog zoveel onvervulde dromen Die jij ooit nog wilde laten uitkomen Je was tot het einde sterk en strijdvaardig Jouw heengaan is klote en onrechtvaardig Waarom nou jij is nu de prangende vraag Mijn hart is de plek waarin in ik je meedraag…

het was te vroeg het was te klein het kind dat je droeg mocht er nog niet zijn We genieten het meest van wat spontaan wordt gegeven dat geldt voor een feest maar ook voor het leven Zo kwetsbaar kun je zijn gà voor het leven ook al brengt het je pijn je hebt veel te geven!…

ik zag hoe vingers zacht bewogen in je opgestoken hand een armzwaai die toch geen afscheid gaf de tekens bleven komen uit de diepte van je hart ik kan ze slechts vertalen in woorden die ik schreef wilde dat je bleef voor nog een laatste kus een stevige omarming wij hebben samen dromen in een wereldje apart kom kijk met mij…

Mijn gezicht is zwart Zwart van de rouw Mijn gezicht is rood Rood van het bloed Mijn gezicht is blauw Blauw van de tranen Mijn gezicht is wit Wit van de bevrijding…

zie verstoord niemandsland en sterf de duizend doden rust werd hier geacht, want menig troost geboden 't respect bruut verkracht in onherstelbaar aanblik deze doden wreed veracht maakt verdriet dubbeldik op hemelse gang van rouw werd herinnering gezoet zerken nu ontzield en grauw overspoeld door zondvloed welk hart kan dit verkrijgen…

Vandaag was ik bij jouw graf Iets wat me een gek gevoel gaf Je bent er en toch ook niet Ik vraag me af of je mij ziet De plek waar ik jou liet gaan Deze plek....waar ik nog vaker zal staan De plek waar stilte beangstigend is De stilte van gemis Langzaam zak ik op de grond Ingezakt waar ik net nog stond Met mijn handen over jouw graf Haal…

in het diepst van haar hart ligt ongrijpbaar verlangen verdriet van een leven tranen gehuild geluk ontglipt haar gesloten handen dat ene moment in liefde gekend waar zacht gefluister troostende woorden haar nachten kleurden in wit satijn…

een kind in tranen verbergt stille wensen huilt zacht zijn dromen onvervuld het reikt naar sterren droomt van de zee ontdekt zijn angsten aan het eind van de dag waar duisternis valt ogen gesloten een traantje verschijnt zijn wens verdwijnt…

ik hoor je voetstappen weergalmen door de ijzige stilte mijn hoofd wordt donker en zoekt langzaam een uitweg langs tranen en diepe krassen ik hoor je mijn kamerdeur maakt haar routinegeluid zonder gedachten van tijd of ruimte ik ken het vervolg, het verhaal zonder einde ik hoor je je reikt met je handen waar je hoofd niet voelen…

Het verdriet is niet vergeten Het doet nog altijd pijn Maar alleen door vrienden Kan dat ooit verdwenen zijn Vrienden maken me sterker Sterker dan voorheen Hoe kon ik ooit zo dom zijn Dit kan ik nooit alleen..…

ik zag je lopen in het donker verdwijnen een lach lichtte op in je groet je wilde geen kus maar je ogen maakten muziek van een honger die niet was te stillen ze zongen akkoorden die niemand ooit hoorde van je blikken begon ik te rillen ik trachtte met flarden geluid jouw beeld terug te roepen maar stilte klonk er hard bovenuit…

Soms kijk ik uit mijn leven op, Of iets voorbij mij gaat - Of ook mijn harde boerenkop Iets heerlijks overslaat. 't Kon zijn! - een mens, een vrouw, een vriend - Een parel, of zo iets, - Iets dat ik eig'lijk had verdiend - En toch - ik weet toch niets. Nee, gaat mijn leven iets voorbij, Dat 'k zelf niet goed kan zien - Dan is 't voor andre…

De klank van je stem... Die heldere, zuivere klank ze bracht een beetje rust in het tempo van mijn lied Nu is er alleen nog de echo van die heldere, zuivere klank ze galmt voor altijd na op het ritme van mijn lied…

Ontmoeting Herkenning Vertrouwen, warmte, energie Crisis Handreiking Alles of niets vriendschap Geen keuze Vriendschap verlangt of verwacht niets Onverwacht Pijn en verdriet Loslaten Ontmoeting Ooit weer Eeuwige liefde Vaarwel mijn verloren vriend Tot ooit…

Als een verwelkte bloem liet ze haar hoofd hangen, tranen vielen, bloemblaadjes, naar beneden, Er was wel, grenzeloos verlangen, maar al was weggegleden... Als zilverig zand uit haar handen, als dorre herfstbladeren, op het punt om te vergaan, En alleen verdriet bleef uiteindelijk over, het brandde, hoop kon in een wereld, zo moedeloos, niet…

Je hebt al vaak m'n hart gebroken, Je hebt me al vaak pijn gedaan. Daardoor is er iets in m'n hart gestoken, Dat voorlopig nog niet van plan is weg te gaan. Want elke keer weer opnieuw, Vraag ik mij af of je niet hebt gelogen. Daardoor ben ik nu een ontzettend schuw, Als blijkt dat ik opnieuw ben bedrogen. Vertrouwen doe ik al een tijd…

Stap voor stap Kom je dichterbij Even lijk je te aarzelen Maar dat moment is snel voorbij Sprong voor sprong Beland je in mijn armen Om voor korte duur Mijn hartje te verwarmen Want na een snelle vlucht Verdween je uit mijn leven Onze liefde, ons geluk Het was maar voor heel even…