In de mensenwereld een persona non grata

(voor Roberta Marrero (1972 - 2024))

Jij bent geboren als Roberta Lucia Marrero Gutiérrez op 2 maart 1972 in Las Palmas de Gran Canaria, net als de schilder Néstor Martín-Fernández de la Torre. Jij bent rooms-katholiek opgevoed en dat ergens gebleven. In jouw jeugd werd jij gediscrimineerd. Jij werd gepest op school, wat jou eenzaam en angstig maakte. Jij studeerde reclame-ontwerp en grafisch-ontwerp in Madrid. Jij was getrouwd met een Deen, met wie jij in Kopenhagen woonde.

Begin jaren 2000 begon jij jouw carrière als DJ en promotor van de En Plan Travesti-feesten. Jij presenteerde dit samen met de dragqueen/electropopzangeres Luis Herrero Cortés (La Prohibida), Agnes La Sucia en Glenda Galore. Als DJ toerde jij door Spanje met de muzikant Ignacio Juan Canut Guillén, die met Olvido Gara Jova de band Fangoria vormt. Jij deed solo-optredens bij de El Extraño Vinilo-feesten in de Coppelia-club in Madrid en jij organiseerde de Wateke!-feesten. In 2008 speelde jij op het Rose Ball in Monaco, met de filmregisseur Pedro Almodóvar Caballero als artistiek directeur. Jij was zangeres, actrice, DJ, schrijfster, dichteres, ontwerpster en beeldend kunstenares.

In 1996 speelde jij in de horrorfilm 'Fotos' van de schrijver/regisseur Elia Quiroga Rodríguez, met Amparo Muñoz Quesada, Mercedes Ortega en Simón Andreu Trobat. In 2003 speelde jij in de zwarte komediefilm 'Descongélate!' van Dunia Ayaso en Félix Sabroso, met Candela Peña, Pepón Nieto en Loles Léon. In 2004 speelde jij in de muziekvideo 'Ella' met Bebe (Maria Nieves Rebolledo Vila). In 2018 speelde jij in de documentaireserie 'Nosotrxs somos' (Wij zijn) van César Vallejo.

In 2005 verscheen jouw debuutalbum 'A la vanguardia del peligro' (In de voorhoede van gevaar), met o.a. 'Como una obsesión', een duet met Spunky, 'Acostumbrada', 'Como un navegante', 'Potencias de diez' en 'Ni héroes ni dioses'. In 2007 verscheen 'Claroscuro', met o.a. 'La Estrella Se Apagó', 'Matando el Tiempo', 'Lunas de Hiel', 'El Día Después', 'Estoy Llorando por Ti' en 'Humano, Demasiado Humano', waarmee jij 'Menschliches, Allzumenschliches' van Nietzsche parafraseerde.

Jouw werk als beeldend kunstenares en illustratrice is gekenmerkt door de popcultuur en een trans/transvestiet-perspectief. Jij werd o.a. beïnvloed door: punkmuziek, massacultuur, strips, het occulte, dadaïsme, surrealisme, Boy George, Siouxsie, David Bowie, Patti Smith, Annie Lennox, Jayne County, Nico, diverse queer en trans subculturen en figuren als Oscar Wilde. In 2015 verscheen jouw boek 'Dictators', met getransformeerde foto's van iconen van het totalitarisme met beelden uit de popwereld. De directe invloed van Andy Warhol is duidelijk. Jij laat Mao Zedong met personages omringd zijn, wiens gezichten met vele Hello Kitty's bedekt zijn. Op het gezicht van Francisco Franco plaats jij een bliksemschicht, zoals bij David Bowie op de hoes van zijn album 'Aladdin Sane', gemaakt door de fotograaf Brian Duffy. In 2016 verscheen jouw geïllustreerde autobiografie 'El bebé verde', over jouw jeugd, transseksualiteit en pophelden. In 2018 verscheen jouw geïllustreerde essay 'We Can Be Heroes', over de viering van de LGTBIQ+-cultuur. Met een voorwoord van de schrijver/filosoof/transgender Paul B. Preciado, die de partner van de schrijfster Virginie Despentes was.

In 2022 verscheen jouw eerste dichtbundel 'Todo era por ser fuego' (Het draaide allemaal om vuur), met gedichten van pooiers, transpersonen en travestieten. In 2024 verscheen de dichtbundel 'Derecho à cita' (Recht op afspraak), met verwijzingen van straatprostituees of de schrijver Pedro Lemebel tot de zangeres/actrice Rocío Jurado of Emily Dickinson. Jij was o.a. verbonden met de schrijfster/actrice/transgender Camila Sosa Villada en de schrijfster/dichteres Alana S. Portero, voor wie jij de omslag van haar debuutroman 'La mala costumbre' (2023) maakte. Jij was ook verbonden met de schrijfster/dichteres Andrea Abreu López, de zangeres/schrijfster Alicia Ramos Triano, de homoseksuele, Peruaanse dichter/schilder César Moro (1903 - 1956) en de actrice/schrijfster Lorenza Machín Alarcón.

Op 17 mei 2024 pleegde jij zelfdoding in Madrid. Op een briefje schreef jij: 'Ik hou van jullie allemaal!'. Jij werd 52 jaar. Jouw vriendin, de schrijfster Inés Plasencia Camps, heeft jouw overlijden op Instagram aangekondigd. Zij is professor Kunstgeschiedenis en -Theorie aan de Universidad Autónoma de Madrid. Jouw vriend Víctor Mora deed dat op een ander sociaal kanaal. Jij was zwaar depressief en jij werd getergd door uiterst negatieve stemmen. Jij had het gevoel dat er geen plaats voor jou was. Er was een afscheid en eerbetoon in de boekhandel Mary Read Libre op de Calle Marqués de Toca 3 in Madrid.

kunstenares spaans

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 11