Alle inzendingen over rest

Ik zette me neer op een omgekeerde ton, kennelijk in gebruik om cement in te storten en bleef kijken naar de hoop menselijke resten die daar nonchalant was neergesmeten. De 'resten' van mensen, van mensen die eens gestreden en geleden, liefgehad en gehaat, kortom 'geleefd' hebben. Wie weet hoe lang al geleden.…

Dat de rest van de bevolking louter bestaat uit ideale schoonzonen en schoondochters. De laatste kritiek die ik hoorde ging over het besmeuren van de Olympische gedachte. Het naar beneden halen van sport in het algemeen door IOC-lid Eurlings. Dat zo’n man dus niet thuis hoort in de sportwereld.…

van Heilig Moeten en Groot Verlangen afdalen naar Wilskracht en Strijd maar nee ook die kosten teveel energie wat rest is echt alleen wat is en stroomt en poëzie (met dank aan Emily Dickinson, gedichten nr. 536 + 569)…

tussen de resten van haar leven vond ik brieven zonder woord boeken die niet zijn geschreven vragen die nooit zijn gehoord tussen de resten van haar leven vond ik beelden uit haar jeugd liefdes die niet zijn bedreven kinderjaren zonder vreugd tussen de resten van haar leven vond ik foto’s zonder kleur dromen die niet zijn gebleven rozentuinen…

Ik lees niet meer, ik luister niet meer, ik kijk niet meer. Ik ben moe van dat eigen gelijk, dat protserige 'kijk mij er eens verstand van hebben'. Niemand meer die beseft dat een ander eigenlijk best wel eens verstandige dingen zegt, neen, daar knallen we over heen want daar staan we toch voor, met z'n allen. En dan zeg ik, 'niet meer', u verstikt…

Ik heb natuurlijk tijd nodig om mijn wonden te likken, een gewond dier trekt zich ook terug op anonieme plekken om te helen van gevechten of psychische kwetsuren. Een stervend dier doet hetzelfde. Ik vind mezelf bij beetjes weer terug temidden van de chaos aan tedere beelden, die ik samen met mijn speed-geliefde van drie weken deelde. Alsof ik de evolutie…

Subtitel: de Onaantastbare Kunstschilder Caravaggio en 'de Hand van God'; twee termen die op de 'Onaantastbare' onherroepelijk van toepassing zijn. De voorzitter van Napoli, Aurelio de Laurentiis, vergeleek Maradona, 30/10 - 1960 - 25/11 - 2020 met een rusteloos werk van Caravaggio; Citaat: Onbeheersbaar en wild, maar tegelijk groots.…

....huidige coronacrisis, volgt hier een oproep van onze aarde/planeet: alles wat ik vraag, zegt de wereld, is slechts R-E-S-P-E-C-T...!…

Wat een pijn ik moet verdragen Hoe koud en leeg mijn wereld is Iedereen had zijn mening Over ons en ons bestaan Maar nu ik je heb verlaten Staat er niemand voor me klaar Misschien is dit voor hen dan wel het allerbeste Maar ik verlang nog steeds naar jou Tranen lopen uit mijn ogen En niemand die me troosten kan De dagen die me resten…

een oogopslag leest boeken die gesloten bleven ziet jaren waarvan maanden geen seizoenen weten ongeopend zijn die stukjes leven zo voorbijgegaan de verhalen die nog resten zullen blijven staan het jagen van de dood krijgt nu betekenis het schamen en de spijt is dan de bekentenis…

De rest van de Tweede Kamer was op zijn minst gezegd “not amused”. Azarkan vond dit een beetje vreemd. 'Dit is toch juist wat democratie inhoudt' was zijn reactie. Maar daar dachten de andere partijen toch iets anders over. Atje Kuiken liep rood aan om zoveel onrecht en Madeleine van Toorenburg ontplofte bijna.…

Voor mij is er een beetje de lol af om naar de Tour te kijken. Pogacar - vandaag de verdiende winnaar - is persoonlijk véél te sterk én zijn ploeg is te sterk en kan bovendien nog dealtjes sluiten met andere renners uit het peloton (Evenepoel!). De beelden zijn prachtig, het geouwehoer der reporters is ongeëvenaard maar... de spanning ontbreekt,…

nauwelijks keien uit het zand het witte schuim dat kraagt al jaren de bleke schelpen op het strand toch proeft zij keer op keer zijn diepe sporen van weleer aan de zoute waterkant zijn uitgeraasde stormen waren teveel voor een rechterhand zijn witte haren dragen jaren van noest werken op haar land wel spoelt zij keer op keer de bleke resten…

is zo raadselachtig dat na elke restauratie moet kunnen gekeerd naar het voorgaande mysterie de man op het schilderij naast het meisje droeg een zwarte hoed met er onder een roodbruin kapje de zwarte verf bleek toen men echt keek van na 1930.... de zwarte hoed werd afgezet kwam een laagje zwart wél uit de tijd van de heer Van Rijn…

“We proberen het nog één keer”, roep ik geïrriteerd. Dit is het derde Italiaanse restaurant dat we binnengaan, in de hoop een onbemand tafeltje te vinden. Het lijkt wel of het overal gratis is vandaag, zo vol zijn alle restaurants. Bingo! De kinderen bestormen de lege tafel achter in het restaurant. Ik werp een vragende blik naar de ober en hij geeft…

Partijleidster Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren wil ook aanspraak te maken op de aan de PVV toegewezen restzetel. Desnoods wil de partij naar de rechter stappen om een zetel in het Europees Parlement te bemachtigen. Maar partijen voor dieren horen als één-item-partij in geen enkel parlement thuis.…

Als ik een verhaal ga vertellen waarin ik zelf een mooie rol speel wil ik het eigenlijk niet opschrijven, omdat ik een bescheiden mens ben, maar vrienden sporen mij aan. Zij verwachten dat anderen er wat van opsteken. Dus vooruit maar, een sigaret mag niet meer. Lang geleden was er een klein Indonesisch restaurant gevestigd bij ons in de buurt.…

De veertiende november is een mistige, nevelige zondag; de eerste mist van het seizoen overvalt ons en de bomen zijn plotseling kaal, na weken van een "Indian Summer", een onverwachte, stralende nazomer die ons nog geschonken werd. De BoodSchappenPlusBus heeft ons op die dag meegenomen naar een klein, stemmig pleintje, het Dessinateurplein dat…

Kwam een vage kennis tegen het was 'gezellig' met haar ge-ik na een uur was ik zó belegen en dacht, mens hou op, ik stik. Het merendeel is egocentrisch alleen zìj zijn de moeite waard of ik ben niet realistisch en ingetogener van aard. Voor een ander z'n wel en wee is hun interesse nul komma nul ze kletsen liever zelf voor twee ook…

donker won mijn vleugels zijn nog rauw van kou vannacht en onvervuld verlangen warmte moet mijn vleugels nog behangen met de kleur van onverwacht ik wiek van bloem naar druppel dauw een koud ontbijtje en dan gauw mijn vlucht naar vlindertuinen uren dollen en naar nectar struinen ik fladder zo mijn leven door vervlieg de dagen die mij resten…

genoten de pracht waarop de nacht zich altijd kan beroemen handen vlechten ineen sterren verschijnen in ogen een romantische maan zal hun schijnsel gedogen ik streelde je haar en krulde de schaduw we kusten in donker het licht van elkaar ik heb je zien lachen toen je dorst was gelest met de dauw op je lippen je ogen droomden de rest…

niemand die ‘t weet dat ‘r eertijds ‘n smetje aan is vast gekleefd d’achterkant ’t was nog boers en plat in 't land één dorpsstraat: ‘t Lage End de smid de wagenmaker één vleeshouwer één spekslager boerinnen lang in ’t zwart klederdracht met gouden spelden zon op oneindig groene velden hollandsch oude pronk en pracht ’s zondags na…

Na het vieren van carnaval zet je doodgemoedereerd voor de duur van een jaar jouw masker weer op.…

Een grappige titel eigenlijk maar zo heet nou eenmaal de voorstelling waar mijn/ onze kleindochter een rol in speelde en waar ik gisteren voor de tweede keer heen ging in het Hofplein theater in Rotterdam. Opgehaald door mijn eigen kind waren we getuige van een meisje van 16, wat de sterren van de hemel speelde, die ze ook van de hemel zong in een paar…

I will not find rest, till rest finds me!…

Als hartstocht is verijld betovering verbroken wat rest van liefde dan zoete herinnering van spanning zonder boog Als hitte is geluwd lichamen verouderd wat rest van lust dan warme heimwee naar het vuur ongeblust Als stilte is gevallen sprankeling ontprikt wat rest van samen dan stil verlangen naar lange uren zonder eind…

mezelf uittrekken even ophangen aan een haakje de rest de rest laten.. maar ja, dat zou het einde zijn!…

Jij bent zo anders als De rest Jij bent Metaforisch broodnodig Als jij er bent is al De rest Letterlijk overbodig…

dan rest niets dan wachten, niets anders dat te doen staat. in stilte gebleven met je gedachten, want je wilde niet maar ze gaat. dan rest niets dan overdenken: heb ik het wel goed gedaan. en met de liefde die je wilde schenken, blijf je in je handen domweg staan.…

(voor Marta Ehrlich (1910 - 1980)) Je bent geboren op 27 april 1910 in Zagreb. Jouw ouders waren Erna Laura en Ernest Ehrlich. Je bent in een rijke, Joodse familie opgegroeid. Jouw moeder was een schoollerares en jouw vader was een aannemer. Jouw familie was erg bekend in Zagreb. Jouw oom was de architect Hugo Ehrlich (1879 - 1936), jouw opa en oma…