Alle inzendingen over zwarte gat

het zwarte gat waar ik in kijk is dieper dan ik dacht zwarter dan de nacht en hoe ik ook mijzelf verman en strijd tegen zijn kracht het gat heeft alle macht het zwarte gat dat zuigt en trekt aan flarden van mijn geest zo erg is het nog nooit geweest en wat ik ook bedenken kan het gat weet nog het meest omdat het mij steeds leest…

Zo zal het ook met dat zwarte gat in het heelal zijn, je vangt de uitstraling van het fenomeen misschien, maar de kern niet. Ach wat moet en kun je er eigenlijk mee. Mocht de aarde door zo’n gat opgeslorpt worden wat dan? Wie gaat daar wat aan doen dan? Wie kan dat keren?…

Daarna is het weer rauzen, gaat mijn meubilair er aan. Tevergeefs roep ik ze dan tot de orde, hautain gaat de staart omhoog en tonen ze mij hun zwarte gat.....…

Mijn zwarte gat. De laatste jaren uit het zicht verdwenen, nu mijn aandacht trekkend via het tikken van mijn klok. Durf ik het aan deze oneindigheid te gaan voelen. Kàn ik dat, zonder onomkeerbaar in het duister te verdwijnen. Evenwicht tussen hemel en aarde is een vereiste.…

Hij is echt in een zwart gat gevallen... Ik antwoordde iets in de aard van dat het zwarte gat mij nooit zou overkomen omdat ik mij nooit verveelde. Dat geloofde hij natuurlijk niet. Hij lachte fijntjes en zei dat ik het zelf wel zou ondervinden.…

voorzichtig tastend langs de randen vingertoppen feilloos oneffenheden registrerend wankel jonglerend op de uitsteeksels van de wanden tracht ik mij een helder beeld te vormen van het zwarte gat waarin ik onverhoeds viel optimale bewustwording van normen en waarden als schimmels voor de koets van uittrede galopperend op hol slaand in mijn…

Nog even en haar doel is bereikt: languit liggen op het magnetisch veld van het zwarte gat, maniakaal gegraven door de Amerikaanse projectkunstenaar Robert Wilson. Tijdens de vertraagde wandeling fluit ze het refrein over faunavervalsing met de meeuwen mee. Haar leven in vogelvlucht: trotse tenoren stollen in een aria vol verdriet.…

Zoals ik al schreef is het heelal 1 groot zwart gat. vanaf het moment van de oerknal tot het moment dat de materie ïn het gat verdwijnt gaat een lange tijdseenheid aan vooraf. De materie draait met een grote boog om het zwarte gat heen om er uiteindelijk in de belanden. Dit verklaart tevens de kromming in de ruimte.…

De appel viel Was klaar voor wat hij zo graag wilde Maar door de worm Die in hem zat Werd hij verlaten Gedoemd te verrotten In een diep zwart gat.…

de verbazing, amechtig aangerand in verdwazing vecht De zwarte hand mij aan, hij kan me wat offreer hem mijn zwarte gat wel ontzettend gaaf een hand die niet op mijn hand is tegenwoordig noemt men dit vet ik vraag naar mijn naam…

De gemiddelde zestig-plus homofiel hoeft, vanaf vandaag, het zwarte gat niet meer te vrezen. Overigens, ik vind 'knel por reet' absoluut niet klinken.…

Bang ben ik voor het zwarte gat, waarin ik dreig te vallen Onbekende krachten, sleuren me naar de rand. Wanhopig schreeuw ik in stilte. De laatste voordat ik val. Bang was ik voor het gat, waarin ik ben gevallen. Stiekem bevalt me het goed te leven in het zwart.…

Sterren en zwarte gaten de werkelijkheid dichtbij onmogelijk te verlaten alle doelen op een rij Geloven, doen of laten alleen samen ik wij houden van of haten leven is vrij…

nu je verder droomt met je knuistjes gebald voorbij de donkere nacht langs sterrenlicht en zwarte gaten waar alles in verdwijnt met uitzondering van die droom van jou zul jij je daarvan niets herinneren een glimlach van een milliseconde om mij en alles in je slaap…

de zee, het zwarte gat de ijzige massa die iemand helemaal kan opslokken en dat maar al te graag doet overdag een lief kabbelende vriend zoet als een koekje, braaf als een baby'tje maar 's nachts duister en wreed alsof boze machten heersen het zwarte kwaad die menig schipper deed verdwijnen.…

Ik sla ze op en kijk in een heelal met zwarte gaten. Nu zou ik willen spelen, branden, verdampen tot muziek. Hoe ook mijn energie de toetsen ranselt: Mozart, je naam is nacht, geen licht komt gloren. Mozart, je maan is zwart en stil. Niets hoegenaamd komt mij ter ore.…

zwarte gat Zelfs het niets gaat op de loop Ik heb mijn les nu wel gehad!…

Zijn schepping verdwijnt in het moddergat, een zwart gat bedenk ik, alles verdwijnt in het zwarte gat. Als hij terug komt wijst niets op zijn activiteit van die morgen, hij kijkt teleurgesteld rond. Ik loop naar hem toe en leg hem uit, dat het in het universum zo gaat, dat de cyclus van creatie en ondergang eeuwig doorgaat.…

achter de veilige spiegel ligt het schrikbeeld van de andere wereld vertel me spiegel het meest vreselijke van de andere kant de spiegel omdraaiend gaapt het zwarte gat je groot grijnzend aan fluisterende echo angst voor de angst van je angst je bent maar alleen ook al zijn er altijd mensen om je heen…

Terwijl hij nog even rochelt en zich warm klopt knerpt en kermt de uitgedroogde sneeuw onder de zool van zijn ontnuchtering Snuivend klaagt hij 'mijn liefde voor haar was enkel mogelijk dankzij haar gebrek eraan maar waarom' Op 't einde van de rit verzuipt hij zichzelf tot een zwart gat in de allesbevattende kou…

Sterren stralen niet meer door lichtvervuiling en zwarte gaten hebben steeds meer aantrekkingskracht. Als een knikker in mijn hand kent het heelal toch zijn begrenzingen. Eigenzinnig maak ik een vuist, ontsnap dan knikker, er is meer. Ruimte moet er zijn voor iedereen, tegelijkertijd niet te bevatten. Er knapt iets in mijn hoofd.…

Waar geluk slechts een onbereikbaar ideaalbeeld is als een snelle flits in een ooghoek ongrijpbaar als eeuwige jeuk buiten handbereik Waar de hellende weg in de chaos van de doolhof in het volle hoofd leidt richting het dal met het zwarte gat Trap ik voluit op de rem schakel ik achteruit rukkend aan de handrem maar is het…

Zacht sluipt hij nader weet dat hij niet welkom is, maar vindt een warme plek waar hij ongestoord grimlachend kan vreten al langere tijd broedt hij tussen verschillende cellen op een meedogenloze aanval wetend dat hij, volgevreten, een zwart gat achterlaat het kwaad zal dan toch de winnaar zijn van dit ongelijke spel waar de knikkers…

dichter van zwarte gaten leemtes in hiaten vulling van speeksel en cement metselaar van torenhoge muren om zich heen vormt een burcht voor het leven omgeven door oceanen van bloed nimmer gevloeid zweet dat nooit uitbreekt tranen niet gelaten dichter laat de spelonken van de ziel ongemoeid wanneer het voegsel van het…

Ik droom dus ook zeer vaak dat er van ver een ster zal vallen die in stil geruis en zonder knallen, een krater slaat zodat ik kan stappen, in dat zwarte gat.…

gat…

Zwevend, vallend in een zwarte gat Er niet meer eruit kunnen komen, Dit is waar ik voor vrees De angst van mijn dromen. Proberend fier te blijven klaarstaand voor je innerlijke strijd oog in oog staan met je eigen hopend dat die angst verdwijnt.…

Het is al laat, ik duik mijn bedje in, verken het zwarte gat, maar mijn hand steekt boven alles uit.…

Er zit nu een zwart gat in mijn hart, door intens gemis van jou. Maar er is ook een plekje, apart omdat ik nu eenmaal van je hou...…

na die nacht waren de sterren veranderd evenals de zon de maan en de planeten jij schiep het tomeloze zweven naar een ster achter een ster het gieten van licht verdampen van waterstof wolken van methaan waar doorheen het heden trager reist in dichtheid bijna stolt zich om massa stulpt gewicht heeft als regen in zwarte gaten valt…