Hartenkreten

Ik leefde voor jou. Alleen voor jou, want mezelf haatte ik als de pest. Je gaf me hoop, en je gaf mij leven om uiteindelijk ook te leven. Want wat was het leven toen eigenlijk? Mijn leven bestond in die tijd toen uit hele dagen slapen. Mijn hoofd was op, en mijn lichaam volgde de leider in het spel. Ik wilde niets meer. Maar daar vanuit het…

Waar is de eenvoud gebleven, de man met een knots, een vrouw aan de haren naar het hol gesleept. Hij overstelpt haar met schelpen en schitterende keien, verwarmt haar met een zojuist ontdekt vuur. En op dat moment heeft zij hoofdpijn.…

Ik weet niet meer wanneer het begonnen is. Of het mijn overleden ouders waren, de stilte van het wad, de stemmen in mijn hoofd, de wolken die eindeloos overkomen, de stilte in mijn hut, de vogels die vertrokken, het niet meer kunnen herinneren van dingen, de alcoholische versnaperingen om me wat beter te voelen, de politie die me achtervolgt, of het…

Ik was bang toen ik mijn sigaret opstak in het torenhoge boekenfort, bang voor valse smerissen en andere bandieten of dat die arrogante torens naar binnen klapten, bang dat ze de boeken van Hugo en Dostojevski hebben aangepast en dat er geen weg meer voert naar de dorpskernen van onderdrukte tranen achter versleten stripboeken met chocoladevlekken en…

Nog 1 nacht, dan is mijn oudste dochter jarig. Negentien jaar geleden heb ik haar voor het laatst gezien. Ze was nog maar vijf jaar oud toen zij en haar zusjes bij mij vandaan gingen. Verdriet maakt zich meester van mij, wat is het toch allemaal anders gelopen dan ik mij had voor gesteld. Nog 1 nachtje slapen en dan mag iedereen haar feliciteren, behalve…

Ik weet nog dat ik uit het ei kroop, donsnat en moede van het tikken met mijn eitand tegen de binnenkant van de schaal. Vermoeiend hoor, zo'n geboorte, en ik moest 't ook nog allemaal zelf doen. Pas bij het uitvliegen verweet ik mijn ouders mijn moeizame terwereldkoming, zelf wisten zij niets beters dan 'tsja, jij was ons eerste ei, wij wisten…

Martha in radeloze toestand aan de telefoon. -Hoe gaat het met je? Dat is altijd een leuke binnenkomer. -Z'n gangetje, Martha, maar hoe gaat het met jou? -Nou, erg slecht eigenlijk. Ik heb al tien dagen niet meer gegeten. Ik kan geen voedsel binnenhouden omdat ik steeds moet kokhalzen. Daardoor ben ik duizelig en sta te trillen als een rietje.…

Ik heb ook een muziektip, het origineel is van Johan Verminnen, Clouseau kweelt machtig prachtig de tweede stem. Laat me nu toch niet alleen, meer vraag ik niet.…

Er waren eens twee mannen die in het parkje elkaar spraken terwijl ze aan het vissen waren. Zegt de ene tegen de andere: mijn leven is net een sprookje, elke keer als ik met een vis thuis kom zit er een prinsesje op de bank. Zegt de andere man: mijn leven is ook net een sprookje, elke keer als ik thuis kom zit er een heks op de bank! - naar…

Het Zuiderpark in Den Haag heeft botanische tuinen, maar er is werkelijk niemand die daar weet van heeft. Vandaag wist ik weer eens niet wat te doen, dan maar wandelen in het park, misschien was er iets te zwammen. Opvallend hoe groen het nog is, de bladeren vallen steeds later, maar de herfst kleurt onmiskenbaar. Aan de rand van de vijver, de Olifantenvijver…

Krampachtig houd ik vast. Wetend dat het leidt tot niets. Altijd is ergens een opening, loslaten in deze. Dat lijkt me theorie en geen praktijk. Houvast heb ik nodig zolang zich geen gelijkwaardig alternatief aandient. Dan wòrd ik losgelaten. Hier heb ik niets in te brengen, maar moet het er mee doen. Een knoop die is doorgehakt. Waar is dat alternatief…

Ik sta op een middelgrote stand in Barcelona. Met een kleine delegatie collega´s vertegenwoordigen we ons bedrijf tijdens de World Congress of Cardiology. Het is strak blauw, zonnig en heet, 38 graden. Binnen in de gigantische hal is het nauwelijks koeler. De focus dit jaar ligt op ischemic heart disease, hartinfarcten dus. En laat ik nu zelf zo’n beetje…

De laatste tijd vaak in het nieuws, 's ochtends op BNR en 's avonds bij 1Vandaag/NOVA/P&W. De pakken staan op hun strepen, smaakvol grijs, gestropt met gesteven boorden, uitgestreken gelaat. De pakken pakken wat ze pakken kunnen, ongeacht het leed dat ze veroorzaken, als zij er maar beter van worden. Ze stonden iets eerder op dan jij en ik, achter…

Ik was net vijf minuten thuis toen de telefoon ging. Martha meldde zich. Ze was extreem euforisch en vertelde dat ze in de kroeg een man had ontmoet, zó fantastisch, zó intelligent, zó spiritueel. Als ze dat zegt, moet je altijd oppassen. Iedereen die ze ontmoet, wordt op een voetstuk gezet en kan er later alleen nog maar verschrikkelijk aftuimelen…

Geluid van water en ketsende schelpen. Zand, nat achtergebleven met uitdovende belletjes. Een pingpongballetje deint af en aan. De schepen aan de horizon varen hun vaart, de prachtige wolkenlucht schuift voorbij. Maar mijn blik komt niet meer omhoog, mijn stappen stokken. Zand, zee en balletje. In mijn oren ruist de branding. Een andere dimensie lijkt…

Dit weekend onderhandelt Dirk Scheringa met het dubieuze Amerikaanse Hedgefund Lone Star Texas over de verkoop van zijn bank. ------------------------------------------------------------ Een eenzame nacht op de wijde prairie. Ver weg huilt een hongerig wolvenpak, de koffiedrab pruttelt boven het knapperend houtvuur.. Dirk, the Lone Ranger, vecht…

Tijdens mijn diepste slaap, in het holst van de nacht klinkt het fluitsignaal. Uit alle gaten, krochten en holen komen ze tevoorschijn. Trekken op richting zonsopgang. Klaar voor het appel van de nieuwe dageraad. Beren op de weg van mijn ontwaken.…

Het komt niet vaak voor dat de Minister van Defensie na zijn politieke carrière een baan accepteert bij een bank. Frank de Grave zag het wil zitten en ging aan de slag bij de DSB bank. In mei werd hij daar ontslagen. Dick Scheringa komt niet echt over als bankdirecteur. Hij is vriendelijk, wanneer hij spreekt zelfs een beetje bescheiden. Bij AZ staat…

Als mijn vriend Paul zijn hond uitlaat, wenst mij altijd goedenacht. Nu was het afgelopen nacht zo, dat er op dat moment een egel over straat wandelde. Mijn kennis over egels gaat niet verder, dan dat zij in de winter een winterslaap houden en in het bos thuishoren. Dus niet midden op een doorgaande weg. Hij was een aardig stukje uit zijn koers geraakt…

De ‘Internationale schoorsteenvegerbijeenkomst’ die sinds 1981 het eerste weekend van september plaatsvindt in Santa Maria Maggiore in Valle Vigezzo in Noord Italië, is elke keer een happening in dat dal waar iedereen zo gelukkig lijkt te zijn dat je jezelf afvraagt waarom mijn betovergrootvader anno 1838 als jongen van vijftien jaar uit het dorpje…

Gisteren las ik de hartenkreet van Fred: ‘Ouders (2)’, en vrijwel meteen zat ik in gedachten weer in de periode van rond het einde der jaren vijftig. De tijd van die goede oude radio, waar je in de ochtenden voordat je naar je werk ging nog even luisterde naar De Ontbijtclub met Kees Brusse. ’s Avonds zat je behaaglijk onderuit om te genieten van…

Mijn twee oudste zussen in de voorzijkamer, de jongste bij mijn ouders in bed, de vier jongens in de achterzijkamer. De tijd van Paul van Vlaanderen, een hoorspel op de radio, we mochten een uurtje later dan gewoonlijk onder de dekens. De vrouw van Paul, Ina, was immer bevreesd voor wat komen ging en zijn assistent, naam even ontschoten, zei altijd…

Vandaag zag ik de glans van een ziel. Openhartig vertelde hij wie hij was en wat hij deed. Hij wist precies hoe het zat, luisterde naar me en gaf me welgemeend advies. Zijn verhaal inspireerde me. De veertig dienstjaren deden hem goed. Hij is dan ook niet nog klaar met zijn werk. Maar dat vond hij helemaal niet erg. Dit deed me goed. Bedankt…

Lopend over het zand speuren naar sporen. Mijn voeten maken zich kenbaar. Tien tenen ieder hun eigen afdruk in een ongerepte ondergrond. De strakke vlakte af en toe onderbroken door kleine vogelpootjes. Ook deze teentjes vertellen van aanwezigheid. Grote mensenvoeten kruisen mijn pad. Andere tenen, andere hakken. Ik kan het niet laten en zet mijn eigen…

Misschien dat ik het droomde, misschien ook niet. Maar op die mooie zomernacht liep ik met je over het strand, met onze schoenen in onze andere hand liepen we hand in hand. Je gaf me iets, een abstract begrip wat je alleen maar als je het écht meent kunt geven. Maar wat dat begrip precies was, weet ik niet, zelfs nu niet. Maar ik bloeide, door jou…

Ik sta aan de rand van het graf, hier liggen mijn vader en moeder, en ik vraag me af waarom zij mij hebben gemaakt. Ze hadden immers al vijf kinderen, waarom moest ik daar nog bij ? Na mij kwam er nog een kleine, niet levensvatbaar en door de kerk opgehaald, de volgende borelinge kreeg alle liefde die mij werd onthouden. Dat voel ik zo, alsof ik niet…

Hoeveel kan een mens verdragen en wanneer wordt het teveel. Ben ik nu te gespannen omdat ik mijn waterlanders niet meer onder controle heb. Maanden is het goed gegaan en nu is het ineens weer mis. Hoe komt dat toch? Kon ik er maar een antwoord op geven, dan kon ik er meteen wat aan doen. Maar ik weet het niet! Huilend leg ik mijn hoofd op tafel…

Ik zat flink te balen. Had ik me verdomme toch weer laten strikken voor een afspraak. Martha, mijn alcoholische 'zorgenkindje' zou langskomen. Toen de bel ging stond ze triomfantelijk met een fles champagne voor de deur. Het liefst zou ze uren over haar eenzaamheid en haar zogenaamde emotionele afhankelijkheid willen praten. Haar manische depressiviteit…

Aan de stadsrand rolt de snelweg zich lang en breed uit. Een wals wentelt traag over de platheid van het asfalt. Rijen blinkend blik markeren de druk van deze tijd. Blikken van oneindigheid aarden gelaten in de overlast, onwetend of deze snelheid de tijd wel volgen kan. Is dat de strijd, de strijd van deze tijd? In het trage spoor domineren snelle…

Nooit geweten, nooit beseft. Ik noem mijzelf tegenwoordig emotioneel incontinent. Deze uitdrukking heb ik van een vroeger buurmeisje gehoord en ik heb besloten die "er in te houden" Ik huil gauw, soms erg onverwacht en je zou kunnen denken dat ik dan depressief zou zijn of zo. Niet echt huilen, maar gewoon dat tranen om niets uit je ooghoeken…