Het wijde boerenland bij Princenhage glom van werkgenoegen. Het had veel gezond vee en mooie oogsten. Enige kleine, maar statige landgoederen gaven dat Haase Beemdengebied een waardig aanzien. Toch was er iets dat de boeren angst gaf. Ergens in het grasland lag een wiel. Zo 'n heel klein maar diep meertje. Bij volle maan zouden daar 's nachts om twaalf…

Langs het meer buigt de weg tussen dennen. De aarde is donker en vol naalden die onder mijn schoenen kraken. Het water is zo glad dat de wolken eronder lijken te hangen. Een eend trekt een dunne streep door het spiegelbeeld. Even later sluit het oppervlak zich weer. Aan de oever ligt een omgevallen boom. De bast is opengereten, het hout is bleek als…

In het voorjaar en in de zomer blies steeds het koeltje Zefier door bos, over hei en stuifzand. Die landduinen van Loon op Zand en Drunen lieten zo graag die, soms frisse, soms zoele adem, langs zich heen komen. Vogels, hazen, konijnen en hagedisjes waren net zo blij met die luchtstroom. Zefier vrolijke wat graag het leven in zijn omgeving op. '…

In een heel bevallig heuveldal, niemand weet waar, lag een mooi dorp vol tevreden bewoners. Deze mensen kenden alleen hun dal, en niets anders van de wereld. "Tussen onze heuvelrijen en in ons dorp is het alles. Meer verlangen we niet," was ieders mening. Op een mooie zomeravond werden op het dorpsplein toneelspelen met zang gehouden. Bastiaan…

Was het een visioen? Was het een zonnesteek? En doet het er eigenlijk toe wat het was? In elk geval was het in augustus dat ik op een lang, recht fietspad door polders en een natuurgebied wandelde. Ik genoot van de weidsheid en rust, de riviertjes en watertjes nabij akkers en eco-gebied. En zei in mezelf - laat dit toch blijven, laat het blijven…

Frits, een jongeman van vijfentwintig jaar, liep een steile berg op. Deze was enkel rotsen en verbrokkelde stenen. Er groeide geen enkel plantje op. "Ja, ik ga in die hut op de top van de berg wonen," dacht Frits verheugd. "De tovenaar, die mij dat gisteren aanraadde, beloofde mij nogal wat. Volgens hem zal ik daar macht krijgen. Waarover? Om over…

Een lichtblauw riviertje stroomde tussen twee hoge, bosrijke heuvelruggen door. In dit mooie heuveldal met weiden vol bloemen en mals gras woonde een tevreden en vrolijk kaboutervolk. Die kleine mannetjes en vrouwtjes bebouwden vol blije werklust hun akkers. De dwergkoeien, die ze hielden, waren niet veel groter dan katten. De dieren graasden met smaak…

Richtingwijzers aan weerszijden van de snelweg geven aan: "Den Bosch" en "Waalwijk". We zijn op weg naar Drimmelen om een boottocht over de Biesbosch te gaan maken. Het wijde en weidse land strekt zich links en rechts van het asfalt, waarover de auto voortraast, uit. In de verte de koepel van een onbekende kerk en hoge verticale schoorstenen spuwen…

''Hoe vond je het ritje met onze ouwe Daf, Mien?'' '' Leuk, maar staat de auto wel op jouw naam?'' ''Nog niet.'' ''Heb je de papieren dan niet meegekregen en wat heb je voor dat barrel betaald?'' ''Vijftig euro, hij zou het kentekenbewijs opzoeken en komen brengen.'' ''Heeft hij je adres dan?'' ''Jeetje, ik geloof het…

Prijs gewonnen. De telefoon rinkelde. Wouter kwam moeizaam en waggelend uit zijn rookstoel en pakte de hoorn van het toestel. Na het gesprek begon hij luidkeels te lachen. Mien keek hem verbaasd aan, en zei: ''Waarom lach je zo?'' ''We hebben een prijs gewonnen in de loterij, geen geld, maar een reis naar Afrika.'' ''Mij te link in Afrika…

Het wachten op niets is nog moeilijker dan wachten op iets. Als je iets verwacht kan wachten erg lang duren, maar er komt een moment dat de verwachting wordt waargemaakt of niet. Achteraf weet je of de tijd van wachten het waard is geweest. Nu lijkt het alsof de tijd stilstaat. De tijd van denken en de tijd van bewust zijn. De tijd van vroeger is al…

Wien Neêrlands bloed in d'aders vloeit,wiens hart voor die Zuiderzee gloeit. In het Subatlanticum, de laatste periode van het Holoceen, van 700 v. Chr. tot heden, liep de temperatuur verder op, waarbij de zeespiegel rees. De strandwallen in het westen ontpopten zich tot een fiere duinenrij en beschermden zo het achterliggende kustgebied. Totaal verschillend…

Ik werd wakker door getrippel en gekrabbel boven mijn hoofd. Dat zou Timmetje wel zijn, zoals aangekondigd door mijn huisbazin. Vermoedelijk een eekhoorntje. Ratten gaan niet zo hoog. Ik sloeg het roodbonten gordijntje opzij aan de voorkant. Op de velden hing de ochtendmist laag over de grond. Het hoofd van het paardje en de horens van de geit staken…

‘….. en als je een boel paarden ziet, dan moet je links af.’ Het regende als een gek. Op de hoek van een weggetje stond een verzopen hitje, zoals die vroeger op de kermis de draaimolen rondtrokken. Het keek mij verloren aan, de lange haren over de ogen in natte strengen. Ik stopte en keek om me heen. Er was inderdaad een mogelijkheid links af te slaan…

'Waar is nou weer die grote handdoek gebleven?' vraagt mijn moeder met lichte stemverheffing. Het bloed stijgt naar mijn hoofd en ik verberg mijn rode wangen. Mijn ogen zoeken mijn kleine zusje en broertjes. Ik leg mijn vinger op mijn mond. Als samenzweerders in een groot complot zijn onze monden verzegeld. Net als elk jaar tegen Kerstmis, vindt er…

Verzengende hitte in deze onmetelijke zandbak. Zandduinen en daarachter weer zandduinen zover je kijken kon, geribbeld en rood van kleur met de trillende lucht in de wijdste verte. Op mijn hoofd een witte zakdoek waarvan drie hoekpunten waren geknoopt en de vierde hoekpunt als een soort van klep flap diende. Deze zonnehoed was nat van zweet. Het…

Ik sta op de dijk, langs de kant van het fietspad. Daar op het hoekje van de dijk, waar het ingepolderde, het nu ogenschijnlijk uitgestorven vakantiedorp ligt. Het bankje, nat van de regen, nodigt niet uit om erop te gaan zitten. Het weer is druilerig. De miezerige regen sijpelt langs mijn regenjas naar beneden op mijn schoenen, die al iets doorweekt…

Een sprookje De man heeft de heuvel beklommen. Hij staat nu op de top met zijn aangezicht naar het noorden, waar hij vandaan komt. Hij wil terug naar zijn geboortegrond, maar kan niet. Hij gaat zitten en ziet het onbevlekte landschap. Ziet hoe hij gevormd werd in de streek van melk en honing. De wind brengt hem de geur van het verleden. De geur van…

In mijn vroege jeugdherinneringen siert een weelderige treurwilg de tuin van onze buren. Elk voorjaar kwam de knoestige stam met zijn afstaande takken als een gapend spook tot leven. Dan leek het of de boom moeizaam zijn stramme wortels krulde en strekte, vastberaden om de harde winterbodem los te wrikken die na een lange periode van vorst en droogte…

Merkwaardig, nu vandaag een week geleden stond ik in het portaal van de balkondeur. Twee hoog op het zuiden. Roerloos naar een windstille leegte van tuinen, huisjes, vogels, bloemen, groen, te kijken. Vooral een soort arcadische lading - in mij en de omgeving. Ik was alleen. In huis was alles uit. Soms kan dat ook in een zo verstedelijkte omgeving…