Verhalen

“Zul je me missen”, vraag ik zacht. Mijn hand strekt zich naar je uit, zonder je aan te raken. Het dichtbij lijkt nu zo ver. “Zul je me missen, zoals ik nu al voel dat ik jou missen zal? Elke dag een beetje meer. Het zal raar zijn om goedemorgen te zeggen zonder antwoord te krijgen. De kat zal je zoeken, weet je. Ze is immers gewend om ‘s morgens…

Lopend aan een boodschappenkar kom ik vorige buren tegen, werp een blik in hun kar en zie daar van alles in liggen. Van die cervelaatworstjes, potjes paté, een prei: dat is wat ik onthouden heb tenminste. Oude buurman zegt: weet je dat ze hier vier verdiepingen hebben? Ik zeg: wat vertel je me nou? Jazeker, zegt ie. Vier etages met echt alles wat…

‘Hoi Kysia, heb jij hem al ontmoet?’ ‘Welke hem bedoel je Hans,’ vraag ze nieuwsgierig. ‘Hallo, je maakt mij niet wijs dat je nog niets gehoord heb van en over Xenos!’ ‘Xenos wie?’ ‘Xenos de wolf!’ ‘Nou, om eerlijk te wezen, nee ik zou niet weten van hoe, wat of wie.’ ‘Ik sta perplex Kysia. Jij voorziet ons altijd van nieuwtjes en nu heb…

En natuurlijk kon Mark zich niet inhouden, hij stond tegenover Geert en viel hem aan op een akkefietje van acht jaar geleden, jawel, want: toen trok Geert aan zijn stutten en nam de benen, hij was het niet eens met datgene wat zich afspeelde en vertrok. Of dat nu wel- of niet netjes was, doet er na acht jaar niet zoveel meer toe, maar dat Mark nu nog…

Het is begonnen met een Sofinummer en is nu het BSN nummer en de vraag is waar zal het eindigen. Een vraag die menigeen zichzelf onderhand wel eens zal hebben gesteld. Mij bekruipt het enge gevoel dat door de digitalisering of weet ik maar door wie, wat, of hoe, ik steeds minder mijzelf ben. Goed ik overdrijf een beetje want het malle gedoe als Facebook…

Oké, het is niet om te lachen maar ik beken eerlijk dat de tranen over mijn wangen liepen, al is het niet lollig, zeer zeker niet! Want kijk, wanneer het kind door moeder “even naar boven wordt gestuurd om iets te halen“ doet ze dat meteen en dat is natuurlijk sowieso een compliment waard. Dat het kind de schoenen nog aan heeft en de trap opvliegt…

Het werd Jacob Roggeveen in Amsterdam allemaal een beetje te hectisch en onoverzichtelijk. Op zijn 63-ste verhuisde hij naar het ideale pand op de Markt 5 in het middeleeuwse stadje Bredevoort. Van de garage maakte hij zijn atelier en in de woonkamer brandt de open haard, waar kruislings twee zwaarden boven hangen. Naast zijn huis staat de protestantse…

‘Zeg Hans, ouwe kraai, op wie ga jij straks stemmen,’ vroeg Kysia de ekster. ‘Nou, om eerlijk te wezen, ik ben er nog niet uit.’ ‘Voor mij is het ook een hele puzzel,’ meent Kysia. ‘In onze eigen vertegenwoordigers, heb ik al lang geen vertrouwen meer. Ze hebben veelal van die mooie praatjes en paaien er de andere gewone kraaiachtigen mee. De meesten…

Het gonst in het bos. Het is een langzaam voorzichtig opzwellend geluid – een diepe bromtoon van ontevredenheid. De oorzaak is duidelijk. Een beetje om je heen kijkend zie je de oorzaak: het langs het pad liggen van dikke mooie bomen geveld voor de verkoop – bestemd voor? Ja, zeg het maar eens – houtverwerking: versnipperen tot spaanders voor de zogenaamde…

Wat een luxe zeg, een ongekend genot (lees maar van niet hoor) want kijk, ik had online broeken besteld met behulp van dochterlief dat dan weer wel en die kwamen afgelopen week op verschillende manieren binnen, een pakket werd door de postbode netjes boven afgegeven, het tweede pakket heeft de beste man ( of vrouw) in de brievenbus gekregen! Hoe is…

De haft moest even bijkomen van z’n flitsende manier van leven en vroeg de schildpad of hij op z’n dak mocht gaan zitten om even uit te hijgen. ‘Doe maar joh, jij bent zo licht, ik merk er niks van en jij bent me verder toch ook niet tot last.’ ‘Het is ook maar even hoor, als je merkt dat ik in slaap val, mag je mij wel wakker schudden.’ De haft…

Van dit woordje zou je achteruit gaan lopen, zou je een etiketje opgeplakt kunnen krijgen maar je zou ook gek op stoofperen kunnen zijn, niet dat ik daar gek op ben maar het woordje gek, wordt te pas en te onpas gebruikt voor van alles en nog wat. Verlengen wordt gekkigheid, ook al een maf woordje, want je kunt het gebruiken om iemand in de maling te…

‘Opa, mag ik even langskomen; ik moet je wat vragen.’ ‘Oei, moet je daar voor langskomen, jongen? Dan moet het wel erg belangrijk zijn.’ ‘Nou opa, ik moet een interview maken voor school en dat moeten we allemaal doen met een oud persoon met levenservaring. Een opa of oma of een oude buurman of zo. Maar u weet zoveel, dus wil ik u vragen voor een…

Nooit eerder hebben we deze zinnen zo vaak voorgeschoteld gekregen als het afgelopen jaar, niet eerder hoorden we zo vaak hetzelfde deuntje, al was het zonder muziek, de kreten, zacht uitgesproken van: hou vol, we moeten het allemaal doen en - er is licht aan het eind van de tunnel? Maar waarom heb ik - en velen met mij - het idee dat de trein in de…

‘Hoi Hans, ouwe kraai; ook zo blij dat wij vrije vogels zijn?’ vroeg Kysia de ekster. ‘Inderdaad, je zult maar zo’n scharrelkip of vrije uitloopkip in loondienst zijn. Nu de vogelgriep weer rondgaat, heb je een grote kans dat je geen buitenlucht ziet, laat staan inademt. En als je pech hebt, wordt nog je geruimd ook.’ ‘Ja Hans, daar zijn de mensen…

Daar liepen ze gezamenlijk in de drassige polder bij het Zuidlaardermeer. De drie misschien wel bekendste zwart/witte vogels van het weidepoldergebied. De ooievaar, de scholekster en de kieviet. Totaal geen familie van elkaar, maar toch voor een groot gedeelte foeragerend in dezelfde contreien. Als er genoeg voedsel is, levert dat geen enkel probleem…

Een vervolg kon natuurlijk niet uitblijven. Nadat ik de school via het raam had verlaten, zag ik in mijn ooghoek dat er bij de andere ramen eveneens soldaten van mijn regime hun stinkende best hadden gedaan de lokalen vol te stouwen met ellende. Tja, je bent een virus of je bent het niet en zo zag ik ook mijn diverse maatjes en ook de meiden die ik…

De laatste schooldag en de kinderen liepen joelend, gillend en elkaar met tassen belagend de school uit, vakantie! Yes! Dat ze al weken lang via een schermpje les kregen deed eventjes niet ter zake, men had elkaar weer even gezien en het was nu vakantie. Dat je nergens heen kon, maakte niet uit, je hoefde een week lang niks te doen, niet naar school…

De vos was ‘s morgens vroeg al op pad gegaan, en had een goede dag. Hij was tegen een nest met eendeneieren aangelopen en had zich zo lekker vol kunnen eten, zodat hij het er nu maar even van nam. Hij verstopte zich in het bos tussen de struiken en ging lekker liggen luieren. Terwijl hij daar lag, had hij het zicht op een mierenhoop, en verbaasde zich…

‘Hoi mevrouw mier,’ vroeg de vlieg, ‘hoe staat het er mee?’ ‘O, best wel aardig, maar we hebben het druk hè, er moet nog heel veel gebeuren!’ ‘Ja, ik zie jullie altijd maar flink bezig zijn. Drukke typetjes zijn jullie, ijverig. Mooi om te zien.’ ‘Dank je, fijn dat je dat zo opmerkt.’ ‘Ja, maar ik benijd jullie niet. Verdorie altijd maar bezig…

Gisteren met de honden naar het Blauwe Bos. Even kijken of een wandeling er tot de mogelijkheden behoort. Inderdaad als je op het hoofdpad blijft, is het goed te doen. Ze hebben de sneeuw een beetje aan de kant geschoven, vermoedelijk ook om te voorkomen dat het met de eind deze week snel invallende dooi een grote modderpoel zal gaan worden. Wat leven…

‘Opa je zei laatst dat dieren veel op mensen lijken, maar hoe bedoel je dat nou precies,’ vroeg kleindochter Irene. ‘Nou, wat ik bedoel is dat ze zich soms net als mensen gedragen. Soms zijn ze weleens een beetje jaloers en willen ze het net zo goed hebben als een ander dier of mens. Maar zoals je weet gaat dat niet. Iedereen kan soms dingen die een…

Wat ik onder andere tegen heb op godsdiensten is dat men zich zo diep in onnozele details vastbijt en er daardoor liefdeloosheid en onverdraagzaamheid ontstaat, wat volgens mij juist niet de bedoeling is. Ooit meen ik in een boek van Geert Mak gelezen te hebben, dat er een afsplitsing in een of ander kerkgenootschap ontstond doordat de dominee zoiets…

Wat wordt er genoten van sneeuw en ijs, iglo’s worden gemaakt, schitterende sneeuwpoppen, de ene nog groter en mooier dan de andere. Ons land in de ban van de vorst, de sneeuw het ijs, het is heerlijk, op een aantal dingen na waar je niet aan ontkomt natuurlijk. Kijk, voor de jeugd is het geweldig en voor de schaatsliefhebbers eveneens, maar gisteravond…

Het nadeel van iets achteruit wonen is dat je door de sneeuwval van de afgelopen dagen ook een beetje af- en ingesloten raakt. Natuurlijk, je wist dat het er aan zat te komen en dus hadden we er rekening mee gehouden en een kleine voorraad van de dagelijkse meest noodzakelijke benodigdheden ingeslagen. Toch heeft mijn vrouw de jongens van het tuincentrum…

Zeg vrouw, ga je mee even naar de winkels? Nou hadden we ( dacht ik dus ) alles in huis maar kwamen erachter dat de aardappels dus vergeten waren. Natuurlijk is er altijd wel iemand die ze voor me halen wil, of mee wil nemen als ze toch onze kant opkomen, maar neen, daar was hij het niet mee eens: ik ga zelf wel bromde hij.... zo gezegd, iets minder…

'Weet je wel dat de beroemde mezzosopraan Marianne Beate Kielland in onze stad geboren is?', vraagt Botel Holmsen aan zijn nonchalante medewerkster Ingeborg Lund, die hem met een gedrogeerde blik zit aan te staren, terwijl ze routineus de graten uit de zalmen snijdt en de goede, verse stukken op een lopende band smijt. Verderop zitten een aantal Chinezen…

In de afgelopen meivakantie kwamen de kleinkinderen Bennie en Irene langs. De tuin stond er bijna op z’n mooist bij. ‘Hoi, opa en oma, daar zijn we weer!’ ‘Hoi kinderen, komen jullie mij helpen?’ ‘Ja, natuurlijk,’ wist de kleine Irene, ‘maar we komen dit keer meer voor oma, die zou ons immers alles over bloemen leren.’ ‘O ja, ‘t is waar ook…

Even ter inleiding moet ik duidelijk vertellen dat ik een net gepensioneerde jonge hond ben. Volgens mij redelijk normaal – dus niet oversekst of zo. Met andere woorden nog levenslustig met oog voor de natuur om zich heen. Daarbij moet ik opmerken dat ik misschien toch een beetje afwijkend ben. Of eigenlijk ook niet, want ik vermoed dat veel levenslustige…

(26-01-2021) Gisteravond was het even de moeite waard om de avondklok te negeren, want het was een prachtige frisse heldere avond. Even genieten van de sterrenhemel. Het was ver na negen uur, mijn honden waren ook buiten, het excuus. En trouwens een stuk van de weg af wonend en op eigen erf, dus niet op straat, kan niemand me iets maken, en niemand…