Er gebeurden op de datingsite geen gebeurtenissen meer die de moeite waren om over naar huis te schrijven. Ik had nog altijd een ambivalent gevoel over mijn latente homoseksualiteit en ik kon me niet goed vinden in de vrije seksuele moraal die veel homoseksuelen hanteerden in het leggen van contacten. Ik had ook een ambivalent gevoel over de hulpverlening…

In mijn dromen was ik gaan geloven, want die kon ik niet plannen, zoals in de maatschappij het dagelijks leven werd gepland. Dromen kon ik niet beïnvloeden, maar ze hadden wel veel invloed op mij. Het was een obsessie geworden, de bomen van het zuchtend landschap, de droomkasteeltjes voor de dwazen, ik tekende ze om bij die fantasiewereld te horen.…

Freddy Mercury was te horen in het beroemde lied, wat kon die man overtuigend zingen, maar ik begon de dramatiek van het nummer een beetje zat te worden. Ik had mijn eigen kleine drama in mijn leven. Het was bijna de kortste dag van het jaar, na die dag zouden de dagen weer langzaam langer worden Ik had kort iets verteld aan de hulpverleners over mijn…

Het verhaal over de hond en het strand was ik al bijna vergeten, toen het donker werd die middag in december. Er waren in die barre december dagen, die steeds donkerder leken te worden, mensen die dachten dat wanneer iemand liet merken dat hij verlegen was, dat het betekende dat diegene naïef was. Ik kwam in een lange chat terecht met de chattende…

In de maanden na de dood van mijn vader, wanneer ik nadacht over het leven en oude brieven las uit mijn verleden, kwam ik er met enige schrik achter, dat ik eigenlijk altijd onderdanig was geweest in de liefde. Eerst met de vrouw uit het kraakpand, toen met de lieftallige en erudiete Emma Petronella, toen met de opwindende zus van Peter, later met…

“Het is wel leuk werk hoor. En wat voor werk doe jij?” De chattende dichter had opnieuw gevraagd naar mijn werk. Ik had hem al uitgelegd wat ik op een doordeweekse dag zoal deed, maar hij vroeg het opnieuw. “Ik heb geen betaalde baan”, antwoordde ik, terwijl ik merkte dat ik er toch onrustig van werd. Ik besloot het chatgesprek voorlopig maar even…

Ze zeiden altijd dat echte schoonheid van binnen zat, en dat het uiterlijk er niet zo veel toe deed, als het niet ging om een persoon met innerlijke flora van het hart, maar ik had geen vrouw zo lelijk als mijn moeder willen daten. Ze was diep in haar binnenste een mooi persoon, maar het leven had haar lelijk gemaakt en dat was te zien aan haar gezichtsuitdrukkingen…

Goliath: ” Nee ik heb het nog nooit gedaan daarom. Maar heb meer plezier van andersom. Dat jij je gang mag gaan.” Bjarne: “Nou dat vind ik heel lief zullen we een andere keer verder chatten? Ik ga zo slapen.” Weer zo'n aantrekkelijke jongeman om over te dromen Bjarne: “Ik vind het leuk om aan je te denken Goliath. Zou je best graag beter leren…

In het donkerte van een onbestemd land was een dichter opgestaan, die mij herkende van een gedichtensite. Ik had het te druk om hem te antwoorden, want hoe had hij mijn bestaan kunnen achterhalen, terwijl niemand wist dat ik in werkelijkheid bestond. Ik besloot het wat tijd te gunnen en schreef ondertussen een mailbericht aan een goede vriend van mij…

Er druppelde midden in de koude decembernacht van het Bjarne Gosse schrijffestijn onder de droef geschonden maan, toch nog een twintigjarige aantrekkelijke jongeman uit Brabant binnen op de chatpagina van de datingsite. Hij schreef wat vrolijke woorden en was toen weer plots verdwenen. Zijn geaardheid was nergens te achterhalen, maar aan de foto's…

Het gure van de winterse kou was aan de gezichten van de bewoners van de straat te zien. Misschien als het zou gaan regenen, zouden de wolken verdwijnen, maar het ging niet regenen en de wolken verdwenen niet. De eenzaamheid in Amsterdam begon steeds klammer aan te voelen, het warme gevoel van de liefde had me in onze hoofdstad verlaten. Ik had…

In de winkelstraten van Amsterdam hing voortaan de kerstversiering met verlichte ballen. De maand december was op weg naar het eerste kerstfeest zonder mijn vader, die eerder dit jaar overleden was. De man van de tekeningen had me een berichtje gestuurd over het laatste blaadje dat niet wilde vallen. Ik kwam terug uit het getto van mijn armoede, mijn…

Het was de tijd van Sinterklaas in Amsterdam, je kon dat zien aan rare mensen die zware tassen met cadeautjes sjouwden. Bjarne had Sinterklaas niet uitgenodigd, hij was zijn leven aan het herzien aan de hand van cadeautjes die hij nooit had gekregen. De winter was op komst zo lieten de koude dagen van de herfst zien. Het werd vroeg donker en pas laat…

“Volgens mij hebben wij elkaar eerder ontmoet,” zei ik zo vriendelijk mogelijk tegen een kandidate die ik meende te herkennen van een vorig examen. Tegelijkertijd probeerde ik ook weer niet al te opgewekt te klinken, alsof ik blij was dat ze voor een herexamen kwam. Ter geruststelling voegde ik eraan toe een goed geheugen te hebben voor gezichten, maar…

Naarmate het langer bleek te duren dat er hulp in aantocht was, kreeg ik vaker het gevoel dat alle dingen die ik meemaakte al eerder waren gebeurd. De onzinnige gesprekjes op de datingsite, de fake profielen, mannen die me benaderden met als enige vooruitzicht seks. Het interview voor de buurtkrant over mijn schrijverschap. Het leek allemaal al eerder…

Eega heeft pijn, pijn in zijn hand, eventjes langs de huisarts maar de conclusie ligt ook al voor de hand, hij moet met zijn hand (zonder gaat wat lastig natuurlijk) even een afspraak maken bij een speciale hand- kliniek. Nou is die afspraak zo gemaakt, natuurlijk wel, maar je moet wel een heel lange adem hebben, want de eerstkomende datum is 11 januari…

In het buurthuis in Amsterdam is Bjarne uitgenodigd: “Welkom Bjarne, ga zitten en neem een slok water, we doen dit interview in het kader van schrijvers uit de buurt.” Bjarne heeft een slok water genomen en slikt en begint te spreken: “Uit de buurt of in de buurt.” De interviewer kijkt Bjarne aan en begint te vragen: “Schrijvers die in de buurt…

Ze was inmiddels gestorven aan een enge ziekte, zoals wel meer mensen in die tijd, maar toen ik haar leerde kennen was ze nog kerngezond en studeerde ze in Utrecht. Het was op een vrijdagavond, redelijke temperatuur in het voorjaar, we zouden uitgaan in de binnenstad. Ze had een hoed op, want ze was artistiek, we kwamen op straat een groepje jongeren…

Van de Paul Krugerschool in Coevorden herinner ik mij lange, lege, stenen gangen en grote, zielloze klaslokalen. Ik woonde met mijn ouders en twee broers in de gereformeerde pastorie aan de snelweg richting het station. Ik ging lopend naar school. Dan kwam ik langs een pad met prikkeldraad. Ik was altijd bang dat ik met mijn ogen in dat prikkeldraad…

Ineens schiet me het verhaal te binnen, hoe ik eega leerde kennen, hij ging met zijn moeder naar het ziekenhuis voor een onderzoek en zijn moeder zou rijden...we woonden niet samen en ik had dus ook geen kennis gemaakt met zijn ouders. Wanneer hij terug is van het bezoek/onderzoek belt ie me op en ik hoor op de achtergrond een oorverdovend lawaai…