Zijn wit-grijze lijfje lag warm tegen me aan op het dekbed. Zijn zachte gespin maakte me rustig. Zoals zo vaak kroelde ik hem achter zijn oren. Hij duwde zijn kopje stevig tegen mijn handpalm en rolde tevreden heen en weer. Toen zette ik het journaal aan. Terwijl ik keek, viel mijn hand langzaam stil op zijn vacht. Ineens sprong Simba op, hapte…

Ik drink geen alcohol. Vroeger wel, maar al een tijd, niet meer. Voor mij geen issue. Tot je ergens komt met veel mensen en de onvermijdelijke alcoholinname. Dan weet je als niet drinker wat er gebeurt: Op een verjaardag bijvoorbeeld. "Wat wil je drinken?” "Een frisdrankje graag.” Stilte. Dan, het verschrikt om zich heen kijken van de…

Op YouTube bekijk ik de filmpjes van Hanneke Groenteman in gesprek met Connie Palmen uit De Plantage, het culturele tv-programma uit de jaren tachtig. Allebei 70-plussers inmiddels. Ik klik op een ander filmpje en zie La Palmen in gesprek met Paul Witteman. Ruim dertig jaar terug. Haar stem klinkt hoger, rustig formulerend: een mengeling van vastberadenheid…

Het was nog vroeg toen ik mijn moeder in het warme bad hielp. Terwijl ze zachtjes wegzakte in het water, gaf ik haar een kusje en glipte ik met een kop koffie naar haar balkon. Nou ja, balkon. Het is eerder een botanische kraamkliniek. Tussen de 1001 potjes en stekjes kon ik net op één voet staan. Ik ging maar op het randje van de deur zitten en…

Er zijn weinig plekken waar je zo snel van klant in verdachte verandert als bij de zelfscankassa in een supermarkt. Je staat bij de zelfscankassa en er liggen maar een paar dingetjes in je mandje: twee gevulde koeken en een tros bananen, die je keurig volgens alle bekende spelregels scant. Tot zover, niets aan de hand. Niemand heeft last van…

Ik zet een verse kop koffie. Nu alleen nog even mijn mobiel en mijn leesbril pakken. Mijn brein was ooit een wandelende Rolodex. Ik kende elk telefoonnummer uit mijn hoofd. Familie, vrienden, de huisarts, zelfs dat van de plaatselijke Chinees. Tegenwoordig onthoud ik nog maar één nummer: dat van mijn eigen huis. Denk ik. De rest staat in mijn…

Dit was nou typisch een film voor ons drieën. Ik was nieuwsgierig. Zijn vorige, Oppenheimer, vond ik goed. Het was de laatste film die we met elkaar zagen. Onze smaken raakten elkaar minder vaak. Ik keek ze vragend aan. Man schudde zijn hoofd. Zoon leek het wel wat. "Daar wil ik met mijn vrienden heen." Beetje beduusd las ik wat recensies. Ja…

Ik wilde per se de okergele laarzen. Het was het laatste paar, een maat te groot. „Weet je het zeker?” vroeg mijn moeder. „Ik doe er gewoon dikke sokken in.” Okergele beenwarmers vouwde ik over de rand van de laarzen. Mijn witte bandplooibroek stopte ik erin. Daarboven een wit bloesje met een okergele spencer. Je zag de kleur overal. Mijn…

Adriaan van Dis heeft eens gezegd in een interview: “Ik heb geleerd dat ik volkomen belachelijk ben.” Ik ook, Adriaan, dacht ik. Sinds ik moeder ben, zeker. Adriaan van Dis heeft niet eens kinderen. Kinderen prikken de ballon door; het restje ego dat er nog in zit, loopt vanzelf leeg. „Ik ben mijn eigen bananenschil”, zei Kees van Kooten ooit…

De angst die zij niet lijken te voelen, geven ze aan mij. Vooral op de fiets. Ik zie steeds vaker jonge mensen al fietsend op hun telefoon kijken. Niet rustig onderweg, met één hand aan het stuur en af en toe een blik op het scherm. Nee, ze fietsen alsof ze onderweg zijn naar een afspraak met de zwaartekracht. Laatst kwamen er twee jongens…

Ik stap uit Bus 300 en loop richting het centrum. Deze keer ga ik niet doorheen de gehele stations traverse maar loop met de uitstappende medereizigers om het gehele complex heen. Op alle fronten afgezet met hekken en flatgebouwde stellingingen gevuld met duizenden fietsen. Ik loop door de stallingstraten heen en warempel, ik kom gelijk een toezichthouder…

Mijn medecursist las als eerste zijn tekst hardop voor. Het ging over mij. Er klonk ironie in zijn toon. Ik hoorde hoe hij mijn opmerking dat ik graag bladen las had verwerkt in zijn stukje. De Esta was het magazine waarover ik mijn enthousiasme niet onder stoelen of banken stak. Tijdens het voorlezen verscheen een lachje om de mond van de andere…

Als de poten van de caravan zijn uitgedraaid en waterpas gezet, komen ze zich voorstellen, de nieuwe buren. Een goede gewoonte op de camping. Fré en Tinie uit L., ze blijven een poosje. We gaan er eens goed voor zitten. Je kunt de relatie van nieuwe buren nauwkeurig bepalen door op te letten hoe hun interactie verloopt tijdens het opbouwen van de voortent…

Rond zessen kwamen we in Hamburg aan. Vlak voordat mijn man rechtsaf sloeg richting het hotel, schoot er een auto achter ons vandaan die rechtdoor reed en onder het viaduct een andere auto schampte. "Zag je dat?" zei mijn zoon. De auto's reden door. Ik keek naar de ijzeren brug over de Elbe, waar net een trein overheen reed. Een groot, industrieel…

Zoals Francois ‘Le Flattuleur’ Benoit, wiens chronische winderigheid het peloton tot razernij dreef. Bekend is het drama van ‘29. De koers eindigt op de top van de Mont Brie. De kopgroep mag aanzetten voor de etappewinst. Francois kruipt naar voren en tilt zijn derrière van het zadel, waarop de andere renners zich uit pure wanhoop in het ravijn storten…

‘Ik zie hier nog een klein streepje.’ 
De man voor juwelier Wilting, ik schat de heer Wilting in eigen persoon, draait zich om met een blik alsof ik hem onverwacht bij de ballen heb gegrepen.
 Met een glimlach, die ik zelf als ontwapenend zou omschrijven, kijk ik hem aan. 
Geintje. In een split second schakelt hij van verbazing naar begrip en pakt…

Vlaanderen viert feest. Op de markt treffen we een zeskoppige band die een gevarieerd programma ten gehore brengt. Voor elk wat wils zeg maar. Of het in de smaak valt bij het weinige publiek valt moeilijk te zeggen. Er wordt nauwelijks geswingd, en op de aanpalende terrasjes veel gewoon doorgepraat. ‘Ze doen hun best’ vindt vriend, die overal verstand…

Zoals Claude Canard, die in 1919 achterstevoren de Camembert op fietste en daarmee het bergklassement in zijn voordeel beslechtte. Tijdens de afdaling was hij ook de eerste renner van zijn generatie die met zijn blote handen haarspeldbochten recht boog. Zoals Pierre Pinot die in de Tour van ‘32 al sprintend de finishlijn in Roquefort over het hoofd…

Ik keek naar de voetbalwedstrijd Egypte-Argentinië alsof het een spannende aflevering van 'Vera' was, vol plotwendingen. Haissem Hassan gaf de assist bij een aanval die even een doelpunt leek op te leveren, maar de treffer werd afgekeurd. Kort daarna liet Ziko Egypte alsnog juichen. "Weet je wat het is?" zei ik de volgende dag tegen mijn…

We hadden een rondje door de Betuwe gelopen en streken neer op een terras in Eck en Wiel. Het gesprek kwam op de vogelapp en sprong van vogels naar duiven. “Duiven, getver,” zei een vriendin. “Duiven poepen op mijn terras, het zijn een soort ratten. Mensen die ze broodkruimels voeren: stop ermee, anders zit de hele familie duif daar te schijten.…