Nadat we vorige week (nou ja ik dan) opnieuw een gevaar voor de weg waren (fietspad dus) en bij het oversteken van de weg iets niet goed ging met de scoot, er dus een fietser in mijn nek terecht kwam, het ding besloot de kilometers zelf aan te passen en dus ineens 6 km te gaan rijden, waar ie 16 mocht en er toen subiet mee stopte, dacht ik heel even…

Tja, ik moest natuurlijk even zorgen dat de ontwenningsverschijnselen weer de andere kant opgingen en zo heb ik afgelopen week de gemeente onveilig gemaakt met een veilige gemeente-cabrio, ofwel de scoot! Vrijdags kwamen ze het rode gevaarte brengen en natuurlijk moest ik daar eventjes een ritje mee maken! Inrijden noemen ze dat geloof ik! Nou is…

Wie kent niet het geweldige tv programma: "Het wrak van de weg”? Jaren geleden uitgezonden op tv. Elke aflevering kwam er een auto aan bod, zover ik me herinneren kan dan tenminste en dat bleek dan later het predicaat "het wrak van de weg" te krijgen! Oh er zaten inderdaad gevallen bij, waarvan je dacht: wow, dat ze daar nog in durven rijden! Zelfs…

Nou is mijn humeur al aardig beneden peil, want niet alleen ben ik hopeloos verkouden geworden, hoest me een ongeluk, loopt mijn neus een eigen leven te leiden maar zit ik al vanaf vrijdag te wachten op een telefoontje dat maar niet komt! Ze zeiden ook wel: ik ben strontverkouden, maar goed begrepen heb ik die uitdrukking nooit, want het enige wat lastig…

Zo begon de week met natuurlijk de maandag, waarop de monteur zijn opwachting zou maken, jawel, dat gebeurde ook! De man is een hele poos bezig geweest om erachter te komen dat een printplaatje los zat, tesamen met een paar stekkertjes! Na ook dat gemaakt en gesoldeerd te hebben, draaide hij ook nog even een band eraf om te kijken of die goed vast zat…

Nee, niet ik hoor alhoewel de eerlijkheid me gebied te zeggen dat ook ik wel eens een verkeersregel overtreed! Tuurlijk wel, stiekem door rood licht rijden is er zo eentje, je voelt je meteen een stuk jonger als je zoiets uithaalt, echt waar! Maar de acties die men tegenwoordig uithaalt op de weg, of het fietspad die liegen er niet om! Een simpel…

Wat een storm zaterdag, oei wat een wind en het eenvoudige ritje van huis naar het zwembad, waar vijfjarige Ruben, kleinzoon dus, voor zijn A diploma moest op komen draven, was een gevecht tegen de enorme rukwinden! Diverse forse takken lagen her en der verspreid en het was dus nog een hele toer om die te kunnen ontwijken! Afijn, heelhuids ( en droog…

Het zou elke dag kunnen zijn, maar neen, ze heeft alleen een probleem met maandag en dat is heel snel uitgelegd! Er zijn dan namelijk situaties en mensen, waar ze niet zo goed mee door 1 deur kan en daarom is de maandag bij uitstek een dag die niet alleen de eerste werkdag is maar ook een dag die niet leuk is om te starten, zeker niet omdat ze vantevoren…

Zo kwam gisteren de monteur die echt naar de gemeente-cabrio moest kijken, ook eventueel repareren natuurlijk dat is dan wel zo handig! Afijn, de man kwam, eega ging naar beneden, want de buren zitten niet op een bepaalde show te wachten en ik was nog niet aangekleed! Vanaf donderdag was het namelijk ook al niet meer mogelijk om achteruit te rijden…

Verdwaald, dat was ik. Volkomen de weg kwijt en oh wat voel je je dan naar zeg, het hele verhaal begint als de gemeente besluit om de talloze knotwilgen te gaan knotten, tja dat moet gebeuren hè? Op de borden voor een vervangende route staan echter allemaal auto’s afgebeeld en ik neem op dat moment nog aan dat ik er met mijn gemeente-cabrio nog wel…

In het nieuws van gisteren, 27-9 kwam naar voren dat: men in den Haag veel meer tram-ongelukken en noodstops maakte dan voorgaande jaren. Tja daar kijken we niet meer van op toch? We geven nu de mobiele telefoon gewoon de schuld, tenslotte moet iets, de schuld krijgen en dus: geven we de mobiele telefoon de schuld. Een aantal jaren geleden werd het…

Het drama was compleet, de monteur kreeg het niet voor elkaar na drie volle uren te hebben staan knoeien aan de cabrio om het voetgas te installeren. En dus ging hij maand vier in, want inmiddels duurt het al zolang voor men actie onderneemt die ergens toe leidt. Eigenlijk moet het líjden zijn, want dat het een lijdensweg is, dat is wel zeker. Telefoontjes…

Een blik werpend op de tv waar eega naar zit te kijken, komt er een stokoude tram beeldvullend voorbij. In Rotterdam reed het ding, natuurlijk reden ze ook elders, maar deze gaf de randstad erbij. Omdat ook ik in die stad gewoond heb, wil ik nog wel eens kijken, maar eega is superkampioen zappen en voor het qua geluid tot e doordringt is hij al zeven…

Aan de Broekhovenseweg in Tilburg rijst de bakstenen kolos van de kerk met bovenaan, tegen de smalle gevel, de gouden letters van het uurwerk, plompverloren op. Nog in haar schaduw bevindt zich de schoenenzaak van "Scapino" die in haar collectie allerminst, zoals de naam doet vermoeden, frivool en elegant schoeisel herbergt, maar eerder plompe, lompe…

We zaten samen op de achterbank van een deeltaxi die ons vervoerde vanaf de paviljoens van een zwakzinnigeninrichting waar ik mijn broer had bezocht (mijn broer was opgetogen geweest om de Donald-Duck-boekjes en om de chocolade die ik hem gebracht had) en ze wierp blikken in mijn richting waarmee ze klaarblijkelijk wenste te solliciteren en te hengelen…

Ik zit in mijn auto en sta stil op de brug van de Corneel Heymanslaan over de E17, zoals helaas elke morgen. Rechtsonder van me, aan de kant van het Universitair Ziekenhuis, wachten auto's met de motorkap in de richting van Gent op de drie rijvakken van de autostrade in de file. Stille en stom, zoals Guido Gezelle zou zeggen. Althans zoals ik het…

Hier reis ik dan op de baren van een woelige zee. Inktzwart kijkt het water mij aan. En koud, koud dat het is. De boodschap mag duidelijk zijn, het is nacht en de temperatuur beneden vriespunt. Zo ook mijn humeur. Waaraan heb ik dit te danken? Zomaar overboord geflikkerd. Vanuit een wanhoopsdaad bij naderend gevaar. In paniek werd mij terloops vaarwel…

Berichten uit de zomerrresidentie 4 'Zo, we gaan deze jongen maar eens aan het infuus leggen'.  De ANWB man trekt met een ferme zwaai de achterdeur van de gele bestelwagen open en plaatst met trefzekere bewegingen twee klemmen op de accu van mijn vleugellamme Volvo. Een uur geleden ben ik met een hoofd vol voornemens en boodschappen achter het…

We krijgen betaald parkeren. Voor personeel wel te verstaan, elke bezoeker betaalt al een leuke eigen bijdrage om zijn auto kwijt te kunnen. Dat is gewoon vinden we. Als je met de bus of de taxi komt moet je ook betalen. En bakstenen kosten geld. Ons terrein is laatst met zo'n dertig plaatsen vergroot, kosten: een slordige drie ton. Het is helaas niet…

Als ik voor het stoplicht in Maastricht sta te wachten, komt er naast me een open sportwagen tot stilstand. De man achter het stuur, een ruime veertiger, is qua uiterlijk en kleding exact op zijn wagen afgestemd. Hij draagt een colbert met een ruitje, waarin op subtiele wijze de flessengroene kleur van de auto terug komt. Daarboven een sjaaltje dat…