Inloggen

biografie: Eric Martens


Inzendingen van deze schrijver

29 resultaten.

Deventenaar Eric Martens winnaar Afwijzingen Awards 2019

verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 112
Deventer, 2 december 2019 - Deventenaar Eric Martens is één van de winnaars geworden van de Afwijzingen Awards 2019. De geboren Diepenvener kreeg tijdens het gelijknamige Gala, dat op 2 december jongstleden in besloten kring en op een geheime locatie werd gehouden, de eerste prijs uitgereikt in de categorie Nieuwe Instroom. Martens is werkloos sinds zijn werkgever Roto Smeets in mei dit jaar failliet werd verklaard en heeft inmiddels na zes maanden solliciteren de mijlpaal van vijftig afwijzingen overschreden.
Gevraagd naar zijn emoties rond deze prijs antwoordt Martens: "Tja, ik win nooit iets, ik speel al ongeveer honderd jaar mee met de Postcodeloterij en heb, hoewel ik natuurlijk net als iedereen vooral meespeel vanwege de goede doelen, nooit een prijs gewonnen anders dan af en toe een taartkaart van de Hema. Dus toen ik hoorde dat ik op de shortlist stond, was dat inderdaad wel een verrassing. En hem dan nog winnen ook, dat doet zeker iets met je. Je kunt er wel stoer over doen, maar natuurlijk heeft het me wel eventjes diep in mijn ziel geraakt. Nu begrijp ik pas echt hoe Lionel Messi zich moet hebben gevoeld toen hij in 2009 voor de eerste keer de gouden bal voor de beste voetballer ter wereld won."
"Het gala op zich was vrij sober. Ik werd het podium opgeroepen, kreeg een ferme handdruk met de toevoeging "Alles komt goed!", dit tegeltje en klaar." Martens laat zichtbaar geëmotioneerd de Award zien: "Zoals ik al zei, ik win nooit wat. En dat gezegde Alles Komt Goed is mijn mantra. Ik zeg het tegen mezelf, alles en iedereen. Hoe donker het soms ook is, hoe lang je ook tegen de stroom op moet roeien, hoe vaak je ook twijfelt, uiteindelijk komt alles goed. In welke situatie dan ook. Privé, werk, in alles. Dat is geen loze praat, het is werkelijk waar. Blijven hangen in het verleden heeft geen zin. Neem je herinneringen en ervaringen mee, maar dwing jezelf altijd vooruit te kijken en door te gaan. Positief denken brengt je verder. Ook al is dat soms tegen beter weten in. Geef nooit op. Alles komt goed!"
Het was een avontuurlijke reis de afgelopen zes maanden. Martens: "Voor het eerst na zoveel jaar solliciteren. Dan zie je pas hoe de wereld is veranderd. De tijd van Ard en Keessie is echt voorbij. Ik hoor het Verkerk nog zo zeggen na zijn fabuleuze record van 15.03,6 op de 10 kilometer op 26 januari 1969, toen de verslaggever vroeg of er ooit nog iemand onder de 15 minuten zou schaatsen: "Ja, met een motortje zeker!" Franz Krienbühl, die werd uitgelachen om zijn gladde schaatspak in 1974. En nu, vijftig jaar later staat het wereldrecord op 12.36,30, geschaatst in een supersonisch glad pak. Ik bedoel, alles gaat zo veel sneller tegenwoordig. Niet dat ik daar moeite mee heb, integendeel. Ik vind het een uitdaging en die ben ik nog nooit uit de weg gegaan. Solliciteren is tegenwoordig een vak apart, met een complete bedrijfstak erom heen geweven. Recruiters, workshopwegwijzers, job coaches, netwerkconsulenten, elevator pitch-experts en assessmentassistentie-adviseurs. En als het even tegenzit en je schiet in een posttraumatisch sollicitatiesyndroom, dan kun je altijd nog terecht bij motivation mindset managers en mental fitness fluisteraars."...

Windmolens

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 74
Een paar dagen geleden kwam ik iemand tegen die nogal liep te somberen over de toestand van onze huidige maatschappij. De afstandelijkheid, het politieke landschap, discussies over van alles en nog wat, de gejaagdheid van zijn eigen omgeving, hoe hij soms kwaad wordt om helemaal niets, dat vroeger alles beter was. Het was een tirade van een half uur, verpakt in vijftien minuten. Toegegeven, het regende, het was een donkere dag, maar toch, dit zat diep, erg diep. En hoewel ik zelf positief ben, tot aan het naïeve toe, herkende ik wel wat hij zei. Ik zie het ook om me heen. Dat gevoel van vechten tegen windmolens.
Het leven levert soms dilemma's op. Persoonlijk, zakelijk, maatschappelijk. Op elk gebied en in elke mate. En toch, we hebben onze gezonde geest nodig in een samenleving die steeds meer lijkt te worden gedomineerd door sociale media en irritante politieke correctheid en waar onze eigen geest soms dreigt te worden vervangen door de kunstmatige 'intelligentie' om ons heen.
Vertrouwen op je eigen instincten, kernkwaliteiten, normen en waarden en de kracht om dingen in perspectief te plaatsen en van daar uit verbinding met anderen te vinden en te houden wordt steeds belangrijker. We moeten zo dicht mogelijk bij onze kern blijven en onszelf beschermen tegen de chaos en de snelheid van de samenleving. Niet alles is daarin te vermijden, het maakt immers deel uit van de technologie- en communicatiemaatschappij waarin we ons bevinden, maar wij zijn zelf nog steeds degenen die de afweging maken wat volgens ons prioriteit heeft in ons leven en welke dingen we buiten willen sluiten of in elk geval minder belangrijk willen maken.
Ik geloof er heilig in, dat als je opschrijft wat je vroeger vreugde en plezier schonk in vergelijking met tegenwoordig, je de dingen vindt die je het meest raken en nog steeds bij je zijn. Daarmee creëer je een basis van positiviteit en zelfvertrouwen om verder te bouwen en geef je tegelijkertijd tegengewicht aan alles dat je negatief beïnvloedt heden ten dage....

Genderneutraliteit en gretanisering

column
3,7 met 6 stemmen 302
Vorige week stond ik voor de kassa van de Jumbo te wachten op mijn beurt, toen ik een push bericht op mijn smartphone kreeg, dat De Dik Voormekaar Show is uitgeroepen tot het beste radioprogramma van de afgelopen eeuw. Ik maak een fist pump gebaar, schreeuw: "Yes!!", omhels de verbouwereerde, overigens leuk uitziende, naar muziek luisterende jongedame achter me, kus haar op de wang en zeg met tranen in de ogen: "Het bestaat nog meisje, mijn God. We hebben gewonnen! Is het niet fantastisch?"
De dame rukt zich los en unplugt haar oren: "What the f... dude! Blijf met je poten van me af." Ze maakt een foto van mij, houdt hem omhoog en roept: "Jij gaat op de digitale brandstapel, loser. Ik geef je aan bij #metoo." En de daad bij het woord voegend, drukt ze demonstratief op de sendknop, onder instemmend gejuich van het toegestroomd publiek.
Soms begrijp ik de wereld niet meer. Ligt dat nou aan mij, of zijn we langzamerhand echt zo ontkoppeld van de realiteit, dat verbinding en inhoud zijn vervangen door verdeeldheid en inhoudsloze verpakking? We plakken ja-ja stickers (kom ik later nog op terug), zwartepieten het hele jaar door over een kinderfeest in december, tot bloedens en het uitdelen van werkstraffen toe, de Gouden Eeuw gaat in de ban en Michiel de Ruyter en Jan Pieterszoon Coen moeten eigenlijk alsnog postuum voor het oorlogstribunaal worden gesleept. Ik meen zelfs een petitie te hebben gezien, waarbij iemand opriep om de bruine hagelslag van De Ruijter te verbieden. Gelukkig is er ook vruchtenhagel in vele kleuren.
Ik weet wel, ieder zijn mening, maar slaan we niet een beetje door? Neem nou die discussie over gender neutraal speelgoed. Nota bene de minister roept: "Weg met het seksistisch speelgoed." Speelgoedverkopers mogen aan klanten niet meer vragen of het voor een jongen of een meisje is. Ik visualiseer dat dan. Komt er een grote kale, bebaarde kerel met een tatoeage van zijn moeder op de ene arm en van zijn schoonmoeder op de andere, de Bart Smit binnen met zijn zoontje. De verkoopster vraagt: "Dag meneer, kan ik.."...
autobiografie
4,3 met 3 stemmen 809
Op mijn dagelijkse wandeling door het Deventer plantsoen, zag ik hem plotseling zitten, op een bankje, omringd door wel honderd duiven. "Roekoeman!!" riep ik "Mijn hemel, dat is lang geleden." Hij keek op van het voeren: "Ah meneer,.. Martens was het toch? Dat u destijds nog levend uit die stiltecoupé bent gekomen." *) "Kwestie van meebewegen, kalmte bewaren, in oplossingen denken Roekoeman." antwoordde ik "En dat zijn nog slechts een paar van mijn vaardigheden." Hij schudde zijn hoofd: "Nou, daar zag het anders niet naar uit. U gilde als een duif in doodsnood en geloof me, uit ervaring weet ik hoe dat klinkt."
"Hoe gaat het met u?" probeerde ik het gesprek een andere wending te geven. Roekoeman haalde zijn schouders op: "Ach, z'n gangetje meneer, het leven sleept zich voort." "En met Riekie?" vroeg ik, "Die zat toch in Uithuizermeeden, in het Opvanghuis voor Afgedankte Duiven als ik me niet vergis?" Zijn ogen lichtten op: "Het OAD, inderdaad, maar daar was ze al snel weer weg. De cultuuromslag van Japan naar Nederland was toch te groot voor haar. Ze voelde zich onbegrepen, raakte slaags met een dominante duif uit Babyloniënbroek. Gelukkig kwam ik toen mijn Turkse buurman Cem Huzö van DENK tegen van drie straten verderop." "DENK? Die van de politiek? Wat.. " onderbrak ik hem. "Nee, natuurlijk niet meneer, DÉNK, Duiven Een Nieuwe Kans. En die heeft me via zijn netwerk in contact gebracht met Henk Baudet van de FvD." "Broer van Thierry, hét FvD?" Hij zuchtte diep: "Begint u nu wéér? Broer? Henk Baudet van dé FvD, Federatie voor Duivenmisbruik."
Roekoeman lachte: "Dat was trouwens nog een hele heisa, die naam. Natuurlijk zijn zij tégen duivenmisbruik, maar ze stonden al geregistreerd bij de KvK en inmiddels circuleerde die naam op het Dark Web. De telefoon stond dagen roodgloeiend. Allerlei onfrisse types die de FvD hadden gevonden via hun ongure netwerk. Ze werden platgebeld. De centrale sloeg volledig op til. Zonder t, woordgrapje onder duivenliefhebbers, begrijpt u wel?" Ik knikte: "Ja, ik heb het onthouden. Wat een toestand moet dat zijn geweest." "Ach" zei hij "het belangrijkste is dat Riekie nu weer beter in de veren zit. Het geeft maar eens aan hoe belangrijk het hebben van een netwerk is. Levensreddend mag ik wel zeggen in haar geval."
Ik zag dat het hem ontroerde en sloeg hem op de schouder: "Blij om te horen Roekoeman." Hij knikte: "Dank u wel. Ik had het er vanmorgen nog over met Nadya.." "Ho, wacht even" onderbrak ik hem "Nadya? Frenske, daar was u toch mee?" "Dat klopt, wás", zei hij "maar die liefde was snel over. Ze bleef maar push berichten sturen. Ruim de schuur eens op. Doe je de tuin nog een keer? Vergeet niet de bak aan de weg te zetten. En dat met zo'n irritant accent, ik was er helemaal klaar mee. Heb haar op de eerste de beste Arriva lijnbus naar Brabant gezet. Voor mij geen vrouw uit de Wouwse Weetjes meer." Hij haalde diep adem: "Kijk meneer, dat hele internetwerk is allemaal leuk en aardig, maar het nadeel is dat je er ook alles kunt leren, in het geval van Frenske was dat een talenstudie ABN, waardoor ik haar ineens kon verstaan. Het is een nieuwerwetse Doos van Pandora, iedereen kwakt er maar op wat ie wil, zonder rekening te houden met een ander. En die deksel gaat nooit meer dicht. Laat mij lekker mijn duiven en mijn rust en zeur me niet zo aan de kop, of is dat teveel gevraagd?" "Maar hoe zit dat dan met Nadya?" vroeg ik. Hij maakte een handgebaar: "Instagram, dating netwerk. Ze woont in Oost-Kirgizië." "Maar die taalbarrière dan?" vroeg ik verbaasd. "Simpel." sprak hij "We communiceren alleen met emoticons en plaatjes. Ik moet toegeven, dat maakt het leven een stuk gemakkelijker."...

Solliciteren

column
5,0 met 1 stemmen 720
Het is zo ver. Voor het eerst in ruim veertig jaar solliciteren. Niet eenvoudig, als je enige ervaring tot nu toe bestaat uit je fiets tegen de muur van de Diepdruk te zetten om even bij te komen van de inspanning, om vervolgens naar binnen geroepen te worden met de vraag: "Hey jij daar, kom hier, niet weggaan! Hulpdrukker, lijkt je dat wat?" De rest is history.
Toegegeven, het is moeilijk om me er toe te zetten, dat solliciteren. Zeker als je hart er nog niet aan toe is. Hoe pak je het aan? Waar begin je? Ik heb in eerste instantie gepoogd om de verbinding met het verleden via kleuren vast te houden, om de overgang te verzachten. Mijn eerste poging: Ikea! Het blauw en geel past immers prima bij de kleuren van Roto Smeets. Zenuwachtig zittend in een fauteuil, model Lidhult, wachtte ik op een seintje van de HR-mevrouw. De deur ging open: "Meneer Martens, komt u binnen." Ik betrad een ruimte met een vrij minimalistisch design; een tafel, model Skarsta en één stoel, model Renberget. De Zweedse HR-mevrouw, model Agnetha, maakte een handgebaar naar een pakketje in de hoek: "Goed, zet die stoel in elkaar en ga zitten."
Vragend keek ik haar aan. Ze knikte nogmaals koel naar het pakketje: "Ga uw gang, dan kunnen we beginnen." Vertwijfeld begon ik aan de opdracht, maar het was onbegonnen werk. Na een uur had ik de rugleuning over, twee uur later meer schroeven dan waar ik mee begonnen was en weer een uur later zat de zitting andersom. Na vijf uur ploeteren kwam eindelijk het verlossende woord: "Bedankt voor uw komst meneer Martens, ik weet genoeg. U hoort van ons." Ik weet nog dat ik dacht: "Yes!! Er is dus een kans!" Naar later bleek, meer specifiek zes minuten later, tegen beter weten in...
Afgewezen! Hoe ik na dat telefoontje thuis ben gekomen, ik weet het niet meer. In een waas zette ik mijn fiets met veel kabaal in het schuurtje en wilde luid foeterend naar binnen lopen, toen een stem vanuit de schemering zei: "Nou zeg, wat een herrie! Waar is dat voor nodig?" Op het bankje voor het huis zat mijn 89-jarige buurvrouw Jannie. "Afgewezen. Keihard afgewezen" schreeuwde ik het uit. ...

De Content Maatschappij

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 789
Tijdens mijn reis op weg naar een nieuw werkzaam avontuur kwam ik vorige week via mijn oud-directeur Frans Boelens in contact met Harold Viscaal, tot eind vorig jaar voorzitter van het MKB in Deventer en tegenwoordig succesvol als organisatie-adviseur met zijn bedrijf Grip op Succes. Na toch wat minder gemotiveerde momenten in de afgelopen maand in mijn zoektocht naar een nieuwe baan op platgetreden paden, was dit een energiegevend en zeer verfrissend gesprek. Hij zette me daarin op een spoor waarbij ik mogelijk mijn passie voor schrijven met werk kan combineren. De wereld van de content marketing.
"Daar kun jij volgens mij jouw creativiteit, taalgevoel en schrijverstalent in kwijt." zei Harold. Ik reageerde: "Ja, allemaal leuk en aardig, maar ik heb natuurlijk geen enkele opleiding in die richting, dus hoe. " Hij antwoordde: "Details. Je zet nu al een berg op de weg. Niet doen. Je talent is jouw grootste kwaliteit. Je beginpunt. En de rest, dat komt allemaal wel. Bovendien is het een markt waar veel toekomst in zit."
Mooi, maar wat is nu eigenlijk content marketing? Goed, we kennen allemaal wel die Heineken reclame met "der Rudi" en zijn: "Eééh, Biertjuh?" Briljant. Iedereen had het erover, imiteerde hem. Op straat, in de kroeg, verjaardagen, waar je ook kwam, overal hoorde je "der Rudi". En Heineken vergrootte er zijn toch al niet geringe naamsbekendheid en marktaandeel mee. En zo zijn er veel meer voorbeelden, in tv reclames, websites etc., waarbij het vooral draait om het inspelen op de behoefte van een bepaalde doelgroep. Dat wordt allemaal veel te technisch voor mijzelf als noob (lees: noep) en vast uitermate boring (lees: boring) voor de lezer van deze column, die de aandacht er nog even bij moet houden (want doelgroep), dus laten we het hier, met of zonder ieders welnemen, voorlopig bij.
Momenteel kijk ik naar "The Loudest Voice". Een serie over Roger Ailes, de oprichter van Fox News in Amerika, een zender die zich via zwaar gekleurde berichtgeving richt op de politieke beïnvloeding van de conservatieve, vaderlandslievende Amerikaan. En al kijkende schreeuwde ik: "Verdorie! Dit is eigenlijk ook content marketing." Op het moment dat ik dat deed, ging niet alleen om 3 uur 's nachts het licht aan bij de buren, maar besefte ik me ook dat er stante pede door gestudeerde content specialisten via Thomas Cook een busreis geboekt werd, met bestemming Walstraat Deventer, met medeneming van hooivorken en brandende fakkels. Want dat is technisch gezien vast niet de juiste term. Content strategie? Mwah. Story telling? Misschien. Social marketing? Hooguit! So, sue me. Kom maar op!...

Breedspraak

column
4,0 met 1 stemmen 67
Ondanks dat de klok net negen uur had geslagen, was het al een warme dinsdagochtend in het kantoor van mijn jobcoach Karin van C3werkt aan de Teugseweg. "Toch best lastig dat solliciteren Karin." merkte ik op. "Schrijven, bellen, netwerken, open sollicitatie, tot nu toe levert het nog weinig resultaat op. Ik bedoel, ik heb tijd, maar ik wil ook niet te lang thuis zitten, daar wordt je alleen maar lui van." Karin knikte: "Dat begrijp ik Eric. Kijk, je CV ziet er prima uit en op je LinkedIn is ook niet veel aan te merken. Je hebt prima competenties, humor en bent communicatief sterk. Dus als je ergens op je plek zit, dan zal elke werkgever daar erg blij mee mogen zijn. Geen twijfel over mogelijk." "Maar..?" vulde ik haar aan. "Nou ja" vervolgde ze "het gaat om hoe je in eerste instantie binnenkomt, gezien wordt en daar ligt voor jou een verbeterpunt. Ik zeg het maar gewoon,... je hebt last van breedspraak."
Vragend keek ik haar aan: "Breedspraak? Wat bedoel je precies?" Karin zei: "Het mag allemaal wat korter, energieker. Je bent hartstikke goed, maar je moet jezelf in een eerste contact binnen een paar minuten neerzetten, verkopen. Begrijp je wat ik bedoel?" "Oké, ik hoor wat je zegt. Zoals bijvoorbeeld in een elevator pitch, een liftgesprek." zuchtte ik. "Weet je Karin, voor al mijn sollicitaties doe ik zeer uitvoerig research. Niet alleen naar wat voor een bedrijf het is en of ik daar zelf graag zou willen werken, maar ik kijk uiteraard eerst ook of ze überhaupt een lift hebben. Anders heeft zo'n gesprek ook geen nut." Karin reageerde: "Uh, maar.. " Ik vervolgde: "Kijk, hier in het oosten is het allemaal laagbouw tegenwoordig. Prefab blokkendozen. Vrijwel geen lift te vinden voor een gesprek van dertig seconden, laat staan voor vijf of tien minuten. Tja, misschien heb je in de Randstad meer kans, daar staan nog wat kantoorflats. Maar ja, of dat nu zo aantrekkelijk is, qua reistijd en zo.. "
Ik vertelde haar dat ik zelfs accurate berekeningen had gemaakt hoeveel verdiepingen zo'n kantoorflat wel niet moest hebben voor een efficient liftgesprek. "Minstens vijftig en dan moet het nog een vrij trage lift zijn ook. Niet zoals die in de wolkenkrabbers in New York of San Francisco, dat zijn van die turboliften, maar.." Er werd op de deur geklopt. Karin keek op haar horloge: "Eric, de tijd.." En terwijl ik mijn verhaal vervolgde liep ze naar de deur: "Nog vijf minuutjes" fluisterde ze tegen de persoon aan de andere kant. "Bovendien Karin, ook al zou dat qua tijd wel passen, dat is nogal een eind weg. Qua reiskostenvergoeding komt dat nooit goed voor zo'n eerste sollicitatiegesprek. Toch?" Karin keek me een beetje beduusd aan: "Maar je hebt..." Opnieuw werd er geklopt, iets indringender ditmaal. Ze liep nogmaals naar de deur: "Het spijt me echt, het duurt nog heel even. Zo klaar. Sorry!"
"Ik hoor ook wat je zegt over gezien worden." zei ik "Maar dat is ook gemakkelijker gezegd dan gedaan. Laatst sprak ik iemand met psychische klachten over precies dat onderwerp. Hij was bij de psychiater naar binnen gestapt en had gezegd: "Dokter, ik heb het gevoel dat ik niet wordt gezien, dat ik door iedereen wordt genegeerd." Die psychiater kijkt op van zijn bureau, drukt op de zoemer en roept: "Volgende patient!!!" Nou daar zit je dan, twee meter acht schoon aan de haak en niemand die je ziet. Diep triest. Maar het gebeurt.." Karin gooide haar handen in de lucht: "Mijn God Eric..." "Precies Karin." onderbrak ik haar "Precies dát!" Ik meende enig geroezemoes op de gang te bespeuren en haalde de schouders op: "Het leven is tegenwoordig een dagtaak. De zorgeloosheid is weg. Ik weet nog goed dat mijn vader..."...

Verdraagzaamheid

beschouwing
4,7 met 3 stemmen 168
"Please sir, I want some more."
Mr. Bumble (thinking he must not have heard right): "What?"
"Please sir" Oliver replied "I want some... more?"
Mr. Bumble (surprised beyond belief): "More??"...

Roosters

verhaal
4,8 met 4 stemmen 221
Het was een prachtige lentemiddag, maar ik had er weinig oog voor. Gestrest parkeerde ik mijn auto voor de deur en slingerde het portier open. "Tsjonge jonge, wat een haast!" klonk het vanaf het bankje voor het huis. Ik zwaaide. "Hey Jannie! Sorry, geen tijd! Strak rooster. Vergadering over twintig minuten. Papieren vergeten."
Buurvrouw Jannie nam een trek van haar Marlboro Light en klopte op de zitting van het bankje: "Kom nou even joh, twee minuten maar!" Ik zuchtte: "Ok, twee minuten, maar niet langer!" en ging naast haar zitten. "Ja, ja, twee minuten. Nou vertel op stresskip, vanwaar die haast?"
Ik haalde de schouders op: "Straks een revaluatie over de raamafspraken en regelgeving rond rusttijden van repeterende roosters." Jannie lachte: "De rrrrrrr zit weer in de maand! Aprrril, rrrrrroosters, lekkerrrrrrr! Wacht even.. niet weggaan!" En voor ik ook maar iets kon zeggen, was ze al naar binnen gestiefeld. Ik keek op de klok van mijn smartphone en zuchtte nogmaals. Vijftien minuten nog. En net op het moment dat ik aanstalten maakte om te vertrekken, kwam Jannie weer naar buiten: "Tadááá!" Ze had haar felgele hotpants omgeruild voor een lange witte zomerjurk.
"Dé originele Marilyn Monroe jurk uit The Seven Year Itch, gekocht op marktplaats, voor een prikkie. Wat vind je er van? Eerlijk zeggen!" Ik stamelde: "Nou..uh.." Ze wachtte het antwoord niet af: "Let op! Je had het toch over roosters? Moet je kijken!" En voor ik kon vragen of dit nu wel zo'n goed idee was, stond Jannie met haar hele 87-jarige hebben en houden boven het rooster van de ondergrondse parkeergarage, boog voorover en sloeg haar handen giechelend in de opwaaiende jurk. Een stem baste plotseling door de Walstraat: "Mevrouw, wilt u daar onmiddellijk mee stoppen?" ...

Alles Stroomt

column
5,0 met 2 stemmen 172
Wat zit onze maatschappij toch wonderlijk in elkaar. Begrijp me goed, gelukkig maar, het kleurt ons leven, maar soms… Enfin, toen ik afgelopen zondag over het verlaagde Wellepad in Deventer wandelde, zag ik daar een man en een vrouw staan, strak voor zich uit starend over de uiterwaarden van de IJssel. Ik ging zonder iets te zeggen naast ze staan en probeerde te zien wat zij zagen. Na vijf minuten verbrak de man, nog steeds met de blik op oneindig, de stilte: “U ziet het niet hè? Kom op, geef het maar toe!” Ik haalde de schouders op: “Ik heb geen flauw idee waar jullie naar kijken, maar het intrigeert me wel.” “Wij zijn visionairs, mijn vrouw en ik.” sprak de man. “Visionair voor al uw virtuele vermogens.” “… en verlangens” vulde de vrouw aan. “Alles stroomt, zoals deze rivier, vanuit het heden naar een nieuwe toekomst. Het heden is het nieuwe verleden en de toekomst is het nieuwe heden. Alles stroomt.” Ze bekeek me van top tot teen en zuchtte: “U lijkt me meer iemand van het oude verleden, is het niet? Jammer! Zó 1963.” Stamelend antwoordde ik: “Ik..ik..uhh.. Waar gaat dit in hemelsnaam over?”
De man stak zijn hand uit: “Onno! En dit is Hannah, met dubble h. Naast visionairs zijn wij fervent palindroomdromers. Kek heh?” Ik keep hem niet begrijpend aan. “Die blik herkennen we vaker. Laat ik het uitleggen. Wij, Hannah en ik, zijn sinds de begintijden al gebiologeerd door virtual reality. Dat begon bij de hologrammen in Startrek en sindsdien hebben wij ons leven gewijd aan het creëren van een nieuwe, virtuele wereld, Een wereld waarin één en één vier is, zonder begrenzing op onze virtuele vermogens.” “..en verlangens!” vulde Hannah aan. “Ja Hannah, en verlangens.” Hij lachte: “Zij is meer virtueel spiritueel ingesteld. Ik wil gewoon cashen.” Ik keek het stel aan. Wonderlijk. “Hoe kan één en één nou vier worden? In deze maatschappij wordt het zelfs steeds moeilijker om één en één twee te laten zijn!” Ze zuchtte: “Ik zei het je toch Onno. Zó 1963. Tijdverspilling.” De man sloeg me op de schouder: “Het geeft niks. Ik leg het uit. Wat voor werk doet u?” “Ik werk bij Roto Smeets.” antwoordde ik, nog duizelend van zo’n woordenstroom op de vroege zondagochtend.
“Ah, de drukker!” riep de man enthousiast. “Fantaseren, creëren, informeren, Prachtig, prachtig!” “ Maar compleet achterhaald als medium, Zó 1980!“ vulde Hannah aan. Hij maakte een weids gebaar: “Stelt u zich eens voor meneer. Uw drukkerij en alles eromheen als hologram. Virtuele klanten, virtuele persen, virtuele werknemers en virtuele lezers. Een éénmalige investering in de onbegrensde mogelijkheden van de virtual reality. Nooit meer de stank van drukwerk, inkt aan je vingers van het omslaan van pagina’s. Nooit meer stapels reclame die je toch nooit leest.” Ik onderbrak hem: “Nou ja stank? Die geur is toch ook de charme van het drukwerk. Het ruiken, het voelen, het knisperen. Herinneringen aan Hanny van den Horst die in 1983 bij haar bezoek aan de toenmalige N.D.I. haar neus in de pas gedrukte Viva stak en uitriep: “Wat ruikt dat héérlijk!” Hou me ten goede, maar zoiets kun je nooit vervangen door virtual reality.”
“Ha! Met alle respect, nostalgisch feelgood rukwindengezwets meneer!” schamperde de man. “Nostalgie. Leuk voor op een zondagachternamiddag, maar in onze virtuele wereld is daar geen plek meer voor. Alles draait tegenwoordig om keiharde cash, efficiency en effectiviteit. Denk u eens in, werknemers, acht uur, tien uur, veertien uur of vierentwintig uur achtereen werkend. Het kan allemaal in onze virtuele maatschappij. Het is de maatschappij van de toekomst. Geen tijd verliezen aan het ontcijferen van dialecten bijvoorbeeld. Virtuele Limburgers die je zelfs in het Oosten kunt verstaan en vice versa. Gewoon een kwestie van visie programmeren en implementeren.” Ik keek hem vol verbazing aan: “Maar het is een kille maatschappij! Zonder herinnering, zonder historie, zonder vlees en bloed. Zonder Edison, Shakespeare, Dickens..” “Details!” riep Onno. “Details? Hoezo details? De eerste man op de maan. De gebroeders Wright en Amelia Earhart. De benen van Marlene of het been van Bernd Hölzenbein op 7 juli 1974. De Rolling Stones in Blokker, Edith Piaff, Kniertje, oma, opa, vader, moeder... ” “Details, details, details!” schreeuwden Hannah en Onno in koor. “In onze visie op een virtuele wereld is geen plaats voor het verleden. Alles stroomt. Punt uit!” Ik aarzelde: “Enne… Maywood?” Hannah rolde met haar ogen, maar ik bespeurde verwarring in zíjn blik. “Ach, soms moet je keuzes maken.” antwoordde Hannah, terwijl ze een arm om Onno heen sloeg. “Ja, dan verlies je er wel eens ééntje. De prijs van de roem, zal ik maar zeggen. In het grote geheel blijven het details. Alles stroomt. Toch, Onno?” Hij knikte en zweeg....

Stilte

column
4,0 met 3 stemmen 315
soms is het zo stil
dat ik me wel eens afvraag
of ik er nog ben
Ik moest aan bovenstaande senryu van eigen hand denken toen ik de trein naar Apeldoorn binnenstapte en hem zag zitten. De man die ik vorig jaar elke avond in het plantsoen in Deventer had zien zitten, terwijl zijn hartverscheurende "ROEKOE" de duisternis uiteenreet. En ineens was ie er niet meer, de roekoeman. ...

Privacy

column
4,0 met 4 stemmen 167
de klokkenluider
laat de hele wereld zien
waar de klepel hangt
Nauwelijks was de intercity van het Deventer station vertrokken, of de in een onberispelijk pak gestoken man tegenover me begon te praten: “Zo! Even lekker een weekje naar Edinburgh hè? Mooie stad. Prachtig land ook, Schotland. Braveheart, Loch Ness. Ik weet nog goed..” ...

Keuzes maken

column
4,6 met 5 stemmen 246
Ik zei gister onder een gleske bier
als het nou toch nog winter wier
och mennekes, dan wist ik het wel
dan riep ik derek tegen ons Nel...

Stemmingmakerij

column
3,9 met 9 stemmen 272
Na de flarden van het laatste lijsttrekkersdebat vol met emo-one-liner-politiek met een hoog X-Factor gehalte, heb ik het wel even gehad met al die stemmingmakerij in een wereld die in rap tempo uit elkaar groeit.

Veel van wat er in onze maatschappij, politiek en bedrijven gebeurt, wordt namelijk gedreven door angst. Als we niet dít doen, dan gebeurt er dát. Het versterkt de neiging om te reageren op wat we nu zien en nu ervaren en niet te handelen vanuit visie.
Ons wordt geleerd slechts nog in kosten in plaats van toegevoegde waarde te denken als we het over mensen hebben. Die kapstok van kosten wordt vervolgens gebruikt om de ene na de andere reorganisatie of bezuiniging er doorheen te drukken. Dat heeft geen bal met visie te maken, dat is reactie vanuit het onvermogen om visie te ontwikkelen....

Timing

hartenkreet
4,4 met 5 stemmen 255
Het was maandagnacht tegen half drie, daags na de EK finale tussen Spanje en Italie, toen plots André Hazes Wij Houden Van Oranje door het appartementengebouw blèrde. De buurman bonkte op de muur: "Wanneer verander je die kl... ringtone eens Martens? We liggen eruit loser!" Ik schreeuwde terug: "En wanneer schuur jij dat watervaste rood-wit-blauw van je wangetjes, sukkel!" Stilte. Ik liet Hazes bewust zijn gang gaan tot aan het tweede refrein. "Morgen bel ik de Rijdende Rechter!" klonk het gedempt, even woest als wanhopig. Ik keek op het display van mijn telefoon. Hmm, nummer onbekend. "Met Eric." zei ik. "Hee Eric, met Bert! Ik heb je toch niet wakker gebeld?" "Nee hoor Bert, de hele wereld is wakker om half drie 's nachts en ik was toch net met mijn column bezig. Trouwens, Bert? Bert wie?" "Van Marwijk." "Dè Van Marwijk?" vroeg ik "En hoe kom je eigenlijk aan mijn nummer?" "Ja, dìe Van Marwijk en je nummer heb ik van Dickie. Zie je, ik ben op zoek.. " "Ho even Bert!" onderbrak ik hem "Wie is Dickie in hemelsnaam nou weer?" Er klonk een zucht: "Dickie! De Kleine Generaal! Advocaat! Sjonge, je combineert niet meer zo snel als vroeger hè?" "Nee Bert, dat moet jíj zeggen met je Nederlands Elftal!" reageerde ik ad rem.
"Ho even! Niet míjn, maar hùn Nederlands Elftal. En ter verdediging wil ik toch wel even gezegd hebben..." "Oh ja Bert, de verdediging! Laten we het daar eens over hebben. Weet jij dat dit de zwakste Nederlandse verdediging was sinds de Spanjaarden in 1568 ons land binnenvielen? Vorst Hans Adam II van Liechtenstein twitterde vorige week nog serieus te overwegen om ons land aan te vallen. Liechtenstein Bert! Die hebben één zweefvliegtuig. Die doen alleen mee aan een oorlog als er wind staat!" "Sorry! Ik heb je blijkbaar op een verkeerd moment getroffen" klonk het timide "Ik zit zonder werk en Dickie zei dat na de EK in 2004.." "Bert! Alsjeblieft! Je bent een beste vent en bovendien Deventernaar, maar schei nou toch alsjeblieft uit over Dick Advocaat. Die heeft het na het EK van 2004 precies veertien dagen volgehouden bij de Nederlandse Spoorwegen. Hij was verantwoordelijk voor het juiste wisselbeleid. Ze hebben daar nog nooit zoveel vertragingen en treinuitval gehad als in die bewuste twee weken. Ik mail je de analyses als je wilt." "Nee, laat maar. Het spijt me dat ik gebeld heb. Mijn timing is waardeloos op het moment." "Geeft niet Bert. Precies, Timing, ons vaste uitzendbureau, dat is het! Dìe heb je nodig! Ik zal je het nummer geven, maar ik waarschuw je alvast. We hebben een personeelsstop én een nul uitzendkrachten beleid hier. Onze linies zijn wèl gesloten. En het laatste waar we momenteel behoefte aan hebben is mensen wier ego nóg groter is dan hun bankrekening, al gaat die stelling in jouw wereld waarschijnlijk wat vaker op dan voor de meeste mensen werkzaam in onze bedrijvensector. Dus Bert...Bert?" Er klonk een in gesprek toon aan de andere kant van de lijn. Ik haalde de schouders op en hing op. Zeker geen KNVB-beltegoed meer. Over timing gesproken. Ha!
Ach, ik weet wel, het is de psychologie van het leven. Als zaken goed gaan identificeren we ons er mee door "Wè hebben gewonnen!" te juichen. Maar als het slechter gaat nemen we er met "Zè hebben verloren!" net zo gemakkelijk weer afstand van. Blijkbaar zijn wij Nederlanders zo. Een fantastisch gevoel voor timing en flexibiliteit. Maar toch, soms zou je wensen Ier te zijn. Die sfeer van eenheid, vastberadenheid tegen de klippen op. Het helpt geen donder, want ook die Ieren vlogen er in de eerste ronde uit, maar je gaat tenminste zingend. Of zoals Chi Coltrane het ooit zong in 1972*:
I want to rise right up into the sky ...

Duivenissen

column
4,5 met 8 stemmen 181
In gedachten verzonken over het onderwerp van mijn column, was ik laat op de avond via het Singelplantsoen op weg naar huis toen duisternis uiteen werd gereten door een luidruchtig: "ROEKOE! ROEKOE!" In de schemering zat een gebogen oude man op een bankje. Hij strooide kruimels voor zich uit en zette zijn handen als een toeter aan de mond: "ROEKOE! ROEKOE!!" Ik ging naast hem zitten: "Sorry dat ik stoor, maar is het niet wat laat om duiven te voeren?" "Ach meneer! Wie is de baas van de tijd? Voor mij is het nooit te laat. Ik mis haar zo! Riekie, waar ben je toch?" zuchtte hij. Uit volle macht toeterde hij nogmaals door de randen van de nacht: "ROEKOE! ROEKOE!" "Weet u meneer, ruim vijftien jaar lief en leed gedeeld en dan op een dag kom je thuis, ligt er een cheque van 5 ton en een briefje op tafel en is ze weg, zomaar, voor altijd weg! Mijn duifje, met een Japanner met een bankrekening van hier tot Tokio!" "Uw vrouw Riekie, ontvoerd door een Japanner die aan ú losgeld heeft betaald? Da's ook raar!" "Welnee meneer, wat een onzin. Niet m'n vrouw. Da's Rikkie, ja, die is ook weg met die Japanner. Nou, hij mag haar houden met haar rimpelig geweten. Eén ding meneer, vertrouw ze nooit, contactadvertenties uit de Wouwse Weetjes. Je gaat voor schut." knarsetandde hij. "Nee meneer, ik heb het over Riekie, mijn lentegevoel, mijn harteduif, mijn alles." En door opwellende tranen klonk nogmaals een hartverscheurend en gebroken: "ROEKOE! ROEKOE!"
"Ziet u meneer, ik heb Fred Rutte van de VVD nog gebeld, om.." "U bedoelt Mark zeker? Hoewel ik niet snap wat.. " "Nee meneer, Fred Rutte! Mark Rutten is van PSV, Postduivenvereniging Schandalig Ver. Die heb ik ook nog gebeld om te vragen hoe ver het vliegen is naar Tokio. Een dikke negenduizend kilometer meneer, dat houdt mijn Riekie nooit vol. Dus ik bel Fred Rutte van de VVD, Vereniging van Vrije Duivenmelkers, of dat zo maar kan, dat meenemen en zo en die adviseerde me om de zaak aanhangig te maken bij het Meldpunt Japanners van de PVV." Ik keek verbaasd: "Meldpunt Japanners? De PVV heeft toch alleen een Meldpunt Polen?" Hij reageerde geïrriteerd: "Polen? Wat bazelt u nu meneer. Wat moeten duiven nou op de polen? Dáár vriezen ze zeker dood! Nee de PVV, Postduivenclub Vreemde Vogels, die bij monde van Geert Brinkman heeft laten weten dat het Meldpunt Japanners is opgeheven. Wegbezuinigd meneer, klaar, over, sluiten. Toen ik m'n beklag daarover deed bij Hero Verhagen van het CDA.." "Maxime?" probeerde ik. "Nee meneer, Hero. Zeg, zit u nu in de duiven of ik? Hero dus, van het CDA, het platform Criminaliteit tegen Duiven in het Algemeen. Nou, die ging volledig op til." "ttt, tilt, met een t!" bedoelt u "die ging volledig op tilT." Hij schudde z'n hoofd: "Nee, op til! Een woordgrapje onder duivenliefhebbers meneer. Bent u nu klaar met beren op laag water te zoeken?"
Het duizelde me allemaal door het hoofd. Hier was werkelijk geen touw aan vast te knopen. Bovendien, wat had ik nou helemaal met duiven. Ik zag ze het liefst gebraden in kriekbiersaus op een bedje van tuinbonen. Ik maakte aanstalten om op te staan, ik moest immers nog een column schrijven, maar hij hield me tegen: "Blijf toch even zitten meneer. Deze wereld is al zo jachtig, zo onpersoonlijk, zo onbegrijpbaar. Huurmoordenaars die schadevergoeding krijgen van de staat, terwijl voedselbanken moeten sluiten. Honderden miljoenen voor Spelen in tweeduizend-weet-ik-veel, waarvan we al weten dat we ze niet krijgen, terwijl het speciaal onderwijs diezelfde miljoenen moet inleveren." Hij keek me indringend aan: "Begrijpt u het nog meneer? U maakt het vast zelf mee, in uw leven, in uw werk. De spanning, de onzekerheid, het moeten schuiven met geld om het hoofd boven water te houden. Hoe moet het toch verder met ons? Zonder een Riekie in ons leven om ons te laten zomeren in barre maatschappelijke winters als deze?" Ik probeerde de voelbare negativiteit te doorbreken door in mijn beste Toon Hermans: "Doif is tôt mieneer!" te blèren, maar die opmerking kaatste via een volledig gebrek aan timing mijnerzijds terug naar een luidruchtige stilte.
In de verte sloeg de Lebuïnustoren elf keer. Ik keek op mijn horloge: "Goh! Is het al zó laat? Ik moest maar eens gaan. Nou, succes met Riekie dan maar!" De man zweeg en keurde me geen blik waardig. Onderweg bedacht ik dat er wel een kern van waarheid in zijn verhaal zat. We zijn vaak zo gefixeerd op wat we dreigen te verliezen, dat we weleens vergeten waar de kansen liggen. Kansen in onszelf, in het laten horen van een tegengeluid, oog hebben voor het positieve om ons heen. Natuurlijk, één Riekie maakt nog geen lente, laat staan een zomer, maar we hebben haar nodig om de dagen weer te zien lengen....

Toekomstvoorspellingen

column
4,7 met 6 stemmen 181
Een gouden toekomst
Voor slechts tachtig cent per minuut *
Dat voorspel ik u!
* Plus de kosten voor het gebruik van uw mobiele telefoon...

Depressie

column
4,6 met 5 stemmen 212
striemend slaat de herfst
zijn sporen, huilend om een
zomer die nooit was
Toegegeven, het was niet de allerbeste zomer. Volgens het KNMI zelfs de slechtste in zeker honderd jaar. “Oh, ik herinner me die zomer nog goed!” zei buurvrouw Jannie, die op haar zilveren pumps en in panteroutfit met een emmertje het water uit haar kelder van links naar rechts probeerde te verplaatsen. “Jannie!” riep ik “Schei nou toch uit! Je bent pas 84!”.. en je kleedt je als 23, mompelde ik er achteraan. “Dat heb ik gehoord!” reageerde ze woedend. “Weet je wat het probleem is? We beoordelen elkaar tegenwoordig niet meer op inhoud, maar op uiterlijk en kijken liever terug dan vooruit. Ja, mijn zomer mag dan al jaren voorbij zijn, misschien wel decennia, maar daarom kan mijn herfst nog wel kleur brengen! Vergelijk het met deze wateroverlast. De pessimist vindt dat de kelder halfvol staat, terwijl de optimist juist vindt dat de kelder half leeg is.” Haar blik hing als een dreigende onweersbui in de kelder. “Je hebt gelijk Jannie, het spijt me!” zei ik schuldbewust na deze woordenwaterval. “Ach spijt, wat moeten we met spijt? Daar heb ik de zolder al mee vol liggen” antwoordde ze “We praten elkaar toch van de ene depressie in de andere.” Ze smeet me een emmer toe: “Help me liever met hozen. Des te eerder is het droog en kan ik skypen met Turbo Yuri.” “Turbo Yuri??” vroeg ik verbaasd. “Ja, mijn online vriendje uit Noord-Kirgizistan. 74, maar met het uithoudingsvermogen van iemand van 65. Laatst hè, in een marathonsessie, toen… ” “Stop Jannie!!” riep ik, terwijl ik uit alle macht begon te hozen “Ik wil het niet weten!” ...

Ramptoeristen

column
4,2 met 6 stemmen 3.492
met volle teugen
drinken zij het water aan
andermans lippen
Toen ik laatst thuis kwam, trof ik in de schemer op het bankje voor ons appartement een zwaar geëmotioneerde buurvrouw aan. "Mijn hemel Jannie, wat is er loos?" vroeg ik bezorgd. Hevig snikkend kwam het er uit: "Knut is dood!" "Och arme, gecondoleerd! Maar ehh.. wie is Knut?" vroeg ik. Terwijl ze nog harder begon te huilen, liet ze me een van tranen doorweekt pasfotootje zien van een ijsbeer. "Ohhhh Knut! Die Duitse ijsbeer. Ja, Ik zag het in Hart van Nederland. Jammer! Maar er zijn ergere dingen Jannie. Kijk naar Japan, kijk naar.. " reageerde ik iets te nonchalant. Priemende ogen met doorgelopen mascara vlogen in mijn richting: "Wat nou jammer, wat nou ergere dingen? Typisch een mannenopmerking! Lazer toch op vent. Gevoelloze zakkenwasser. Wat weet jij er nou van? Ik heb alles van hem. Van toen ie nog zó was! Heb speciaal een Knutselhoekje voor hem ingericht, met Knutkoppen, Knutbehang, Knutknuffels en ik gebruik alleen nog Knutkoffiepads. En nu ie er niet meer is, lijkt het leven plotseling zo zinloos. Mijn arme, lieve, kleine Knuhuhuhutsilein." Ze stond op, keek me nog eens vernietigend zwijgend aan en slenterde schokschouderend met gebogen hoofd naar binnen. Die nacht kon ik de slaap niet vatten vanwege het hartverscheurende gejammer dat van driehoog door de Walstraat waaide....

Even uitblazen

column
4,9 met 8 stemmen 213
een blaasontsteking
van zo'n vuvuzela
ben je betoeterd?
Lekker. Waren we net zo'n beetje afgekickt van het deuntje "Shalalie, shalala, shalalie, shalala, het gaat niet uit m'n kop.", mede dankzij een gerichte actie van de Chinese Belmaffia om niet op Sieneke te stemmen tijdens de voorronden van het Eurovisiesongfestival, resulterend in een prachtige 14e plaats, waarvoor dank, worden we twee weken later gehoorgestoord geblazen door de vuvuzela, ongetwijfeld wereldwijd het meest gebruikte woord van de afgelopen decennia. Olierampen, vulkaanuitbarstingen, alles is ondergeschikt aan een Afrikaans blaasinstrument. Alsof er duizend SRV-mannen (waar zijn ze gebleven?) tegelijk de straat in komen toeteren. ...

Lingo

beschouwing
4,0 met 13 stemmen 1.345
DEN HAAG (ANP) - De Tweede Kamer spreekt schande van de beslissing van netcoördinator Ton F. van Dijk (Ned. 1) om de woordquiz Lingo de nek om te draaien. CDA-Kamerlid Joop Atsma heeft minister Maria van der Hoeven (Media) over de kwestie bevraagd. Ook de PvdA noemt het schrappen van Lingo schandelijk. Volgens Atsma raakt de beslissing van Van Dijk het hart van het publieke bestel. De coördinator wil het spelletje van presentatrice Lucille Werner stoppen omdat er te veel oudere kijkers naar kijken. Van Dijk wil een spel voor zowel jonge als oude kijkers.
Nederland staat volledig op zijn kop. Er is inmiddels een brede maatschappelijke en politieke discussie op gang gekomen rond het woordspelletje Lingo, dat dagelijks via Nederland 1 wordt uitgezonden. Verwensingen variërend in grootte van drie tot acht letters vliegen over en weer aan het adres van Ton van Dijk en er is zels een website opgericht www.lingomoetblijven.nl, waar verstokte Lingolovers hun ongenoegen kunnen uiten. Ik snap al die heisa wel. De periode dat Lingo op de buis is, sinds 1989, beslaat inmiddels ook al zo'n veertig procent van mijn leven. De krullenkop van Robert ten Brink, de bretels van François Boulanger en de giechel van Nance staan mij nog vers op het netvlies en zo zullen hele generaties opgegroeid zijn met de vijf en tegenwoordig zesletterwoorden van stoere babe Lucille Werner.
Ik zie de chaotische taferelen in de normaliter zo rustige recreatiezaal van Verzorgingstehuis De Sparrenheuvel in Diepenveen al voor me. Op het podium, waar vorige week het orkest Abraham Gezien nog een gezellig jaren-dertig-meezing-concert had verzorgd, wordt een op Van Dijk gelijkende pop in brand gestoken terwijl een woedende menigte bejaarden in snel tempo "Lingo! Lingo! Lingo!" scandeert. Dat niet iedereen het daarmee eens is, wordt even later duidelijk als van achter uit de zaal een enigszins verwilderd uitziende vrouw in nachtjapon door een megafoon gilt: "Lingo-fans houd je kop! Wij willen Spongebob!" Dat ze duidelijk in de minderheid is blijkt even later als zij onder luid gejuich, als ware het een crowdsurfer bij een hardrockconcert, over de hoofden van de aanwezigen richting podium wordt afgevoerd. Haastig toegesnelde verzorgsters weten haar ternauwernood en met gevaar voor eigen leven te ontzetten.
De Anti Spelletjes Organisatie (ASO) liet desgevraagd weten voorstander te zijn van het verdwijnen van Lingo. "Er worden in dit land dagelijks al genoeg spelletjes gespeeld, kijk maar naar de politiek!" sprak een sjacherijnige woordvoerder kortaf, waarna hij vervolgens hard de hoorn op de haak kwakte. Dat de politiek zich in deze verkiezingstijd met deze zaak bemoeit is logisch. Met name voor de politieke kleur van het CDA en de PvdA zou het verdwijnen van Lingo dagelijks potentieel zes groene en zes rode ballen minder betekenen, dus minder airplay en dat kan zetels schelen. Dat rechtse partijen zoals Wilders of de VVD van Rita Verdonk zich echter nauwelijks in deze discussie mengen is in mijn ogen een enorme gemiste kans. Lingo zou immers een prima onderdeel kunnen vormen van de inburgeringscursus voor allochtonen en wie weet steken ze er zelf ook nog het één en ander van op....

Hangouderen

verhaal
3,9 met 14 stemmen 763
De spanning op het pleintje op winkelcentrum De Helling in Oude Pekela zinderde nog na. Een verwrongen looprek en een uitgebrande scootmobiel als stille getuigen van de hevige strijd die zich hier enkele uren eerder had afgespeeld. Mijn blik dwaalde naar het groepje opgeschoten jongeren dat zojuist de plaatselijke hangplek voor ouderen had bezet en nu provocerende gebaren maakte naar de overkant van het plein, waar een tiental ouderen zich had verzameld. Op de hoek van het plein stond een busje van de Mobiele Eenheid beide groepen in de gaten te houden.
Henk O., in de plaatselijke ouderenscene beter bekend als "Hank Oud" schudde zijn grijze 78-jarige hoofd: "'Het is de hufterigheid van de maatschappij meneer! Toen de dorpsjeugd hier vorig jaar op hun scooters en hun achterlijke housemuziek dit plein onveilig maakte en iedereen lastig viel, sprak men er schande van, maar er gebeurde niks! Laat die jongeluu toch, was het steeds, ze hebb'n al zo weinig te doen. Lazer op! De politie was gewoon bang voor die gast'n. Maar as wij hier met tien man voor slagerij Zwerver staan te chill'n op een moppie muziek van Anneke Grönloh is in één keer de wereld te klein. Al dat geklaag van winkeliers dat we overlast veroorzak'n met onze scootmobiels en zo. Man, dat ding van mij gaat amper vijftien kilometer per uur. En wie houdt d'r nou niet van Anneke?" Om zijn relaas kracht bij te zetten, werd de meegebrachte ghettoblaster aangezet en schalde enkele seconden later de melodie van Brandend Zand, ondersteund door een dwingende basbeat, over het plein. "MOOI HEH?" schreeuwde Henk me over de muziek toe.
Gejoel klonk uit de richting van de jongeren en de bestuurder van het ME busje knipperde met zijn lampen, terwijl het waterkanon dreigend in onze richting zwenkte. Henk wuifde en zette de muziek af: "Ja,ja, 't is al goed!" grijnsde hij. "Natuurlijk mot het zo hard. Anders hor'n we toch niks? Een beetje doof hè? De tol van de ouderdom! Ach, 't is ok nooit goed. Iedereen heeft de mond vol met dure taal over integratiebeleid van ouderen en dat wij een meer actieve rol moeten spelen in de samenleving ter voorkoming van kloofvorming en vereenzaming in de hedendaagse maatschappij ook met het oog op één Europa... ja, ja, gestudeerde taal... nou zijn we actief deelnemer aan dat gerol en dan zijn wij ineens een gevaar voor diezelfde samenleving??" Hij nam een teug van zijn sigaret: "Kijk nou naar de grote sted'n. Zelfs mijn nicht in Onstwedde Zuid durft 's avonds de straat niet meer over omdat ze bang is lastiggevall'n te worden door van die onaangepaste veertienjarige snotneuz'n. Waar zijn die ouders? Waar is de regering met hun mooiweerpraat over respect voor ouder'n. Niks doen ze!"
Zijn ogen schoten vuur: "Dat moet maar eens afgelop'n zijn. Als die luu in 't westen d'r niks an doet, dan moet'n we zelf maar het heft in hand'n nem'n!" Hij draaide zich om: "Mevrouw Veenstra!" Het bleef stil. Henkt vloekte binnensmonds en schreeuwde: "MEVROUW VEENSTRA! Verdorie vrouw, hoe vaak heb ik nou al gezegd dat je dat apparaat wat harder moet zett'n." Een klein gebogen vrouwtje, ik schatte haar één meter vijftig en midden tachtig, schuifelde met haar looprek uit de groep: "Ja Henk, gaan we los??" Er lag een vreemde, bijna opstandige gloed in haar ogen. Henk keek haar aan, draaide wat aan de volumeknop van haar gehoorapparaat en zei: "Ja meid, we gaan los. Ben je d'r klaar voor?" Mevrouw Veenstra knikte en floot op haar vingers naar een woest uitziende motorrijder die op het punt stond de Super De Boer binnen te gaan. De man keek om en mevrouw Veenstra wenkte. De motorrijder kwam uitdagend voor haar staan: "Nou? Is er iets oma?" En net terwijl ik me afvroeg of dit nu wel zo verstandig was, zette mevrouw Veenstra zich af op de handvaten van haar looprek, vloog omhoog en gaf de nietsvermoedende man een gruwelijke kopstoot. "Van Zidane afgekek'n!" knipoogde ze. De overige bejaarden klapten en joelden en uit het groepje jongeren klonk bewonderend gefluit. Terwijl de man aangeslagen ineenkroop gaf ze hem nog een felle trap in zijn edele delen: "Dat is voor je kinderbijslag! Ik bén je oma niet snotneus! Mocht je will'n! En nou wegwez'n!" Hij stotterde: "Ja, ja mevrouw.." en waggelde krimpend van de pijn weg....

Het Koefnoen Kabinet

hartenkreet
4,5 met 19 stemmen 2.108
DEN HAAG (ANP) - Binnen het kabinet bestaat “irritatie en zorg” over de langdurige ontkenning door de Amerikaanse regering van de geheime CIA-cellen. Minister-president Jan Peter Balkenende zei dat vrijdag na afloop van de wekelijkse ministerraad. Hij wilde niet zover gaan als de Tweede Kamer, die vindt dat Nederland in deze kwestie is “belazerd” door de Amerikanen. Wel is Balkenende teleurgesteld dat de vragen onbeantwoord bleven. Minister Ben Bot van Buitenlandse zaken zal namens het kabinet opheldering vragen.
"Hello, Ben Bot speaking. Mag ik Condoleeza?" Het blijft even stil en dan klinkt gegiechel: "Ben Butt? Butt als in achterwerk?" Bot reageert geïrriteerd: "Bot! Not Butt. Bot! Verbind me nou maar door dame!" Even later klinkt schaterend: "Ben Butt, hahaha... Oops, sorry! Hey Uncle Ben, Rice speaking!" "Hallo Condoleeza,... " begint Bot. "Ben, Ben, hold on! Ik heb liever niet dat je me bij de voornaam noemt. Mrs. Rice please! Go ahead.." "Nou, waar ik eigenlijk voor bel Mrs. Rice, die geheime CIA gevangenissen.." "Ben, Ben, hold on! Welke geheime CIA gevangenissen?" Bot stottert van zijn stuk gebracht: "Na nou, die van tv Mrs. Rice. President Bush heeft toch toegegeven...." "Ben, Ben, hold on! Heb je wiet gerookt? George kan dat nooit gezegd hebben. En zeker niet op tv. Welke zender? Zo'n programma met van die typetjes zeker .. " Rice knipt met haar vingers. Bot vraagt: "Jack Spijkerman?" "No, no, sinds die naar Talpa is gegaan, horrible... Dat programma met die persiflages.. Koef.. " "Ohhhh, Koefnoen!" onderbreekt Bot haar en Rice reageert gepikeerd: "Ben, Ben, ho even! Val me niet in de rede als ik probeer na te denken. Maar yes, dat programma bedoel ik, Koefnoon! Hilarious. Perfect Bush imitation!" Ze schatert: "Geheime CIA gevangenissen, het idee! Briljant! I love your humor Ben! Bedankt voor je belletje. Net wat ik nodig had! See ya soon babe!"
En voordat Bot iets terug kan zeggen heeft Rice al opgehangen.
Bot brengt een illusie armer verslag uit aan Balkenende, die besluit Bush zelf maar te bellen. "President's office, hoe kan ik u helpen?" klinkt het. "Hello, JeePee Balkenende from Holland speaking, mag ik George even?" "JayPay who? Sir, hoe komt u aan dit nummer?" Balkenende is verbaasd: "Nou, van George gekregen, inclusief telefoon met vijftien euro beltegoed!" Er volgt een korte stilte, dan: "Sir, niemand hier kent een JayPay from Holland. Ik ga nu ophangen. Have a nice day!" En voordat Balkenende iets kan zeggen wordt er opgehangen. Een half uur later gaat zijn mobieltje. Hij neemt op en hoort: "Howdy JayPay, President Bush hier. Sorry voor net." Balkenende lacht zenuwachtig: "Geeft niet George! Kan gebeuren." Bush onderbreekt: "Hold on JayPay. Ik heb liever niet dat je me bij de voornaam noemt. Mr. Bush is ok, Mr. President klinkt nog beter. Enne... kun je me terugbellen JayPay? Volgens mijn mannetje bij de KPN heb je nog 14 euro 53 beltegoed en bellen vanuit hier is nogal duur. Tot zo!" en voordat Balkenende kan reageren heeft Bush al opgehangen. ...

Pasfoto Oproer

verhaal
4,8 met 25 stemmen 1.174
De baliemevrouw keek me aan en zuchtte diep: "Ah, Meneer Martens... U alwéér???" Er klonk een dreigend moedeloze ondertoon in haar stem. Ik knikte enthousiast: "Dit keer móeten ze goed zijn!" Ik overhandigde haar de pasfoto's voor mijn nieuwe paspoort. Ze wierp er een blik op en keek me daarna vernietigend aan: "U neemt me in de maling. Deze foto's kunnen dus écht niet, alwéér niet! En dit is al de zevende keer dat ik dat zeg. U kijkt niet eens recht in de camera!" Wanhopig hief ik de armen in de lucht: "Dat heb ik toch uitgelegd scheet! Ik heb een lui linkeroog! Mijn hemel, wat zal Marty Feldman onze Lieve Heer op zijn bolle ogen danken, blij dat ie dood en bovendien geen Nederlander is. Laten we ze, met uw welnemen, nog eens even op een rijtje zetten.." Ze rolde met haar ogen: "Alsof mijn mening u er van weerhoudt uw onzin door te drijven en ik ben zeker uw scheet niet!"
Ik stalde de zeven sets afgekeurde pasfoto's op de balie uit: "Achtentwintig foto's, zoveel vriendinnen heb ik niet eens!" Ik gaf toe, die laatste set, waarop naast het rechteroor mijn middelvinger te zien was, zo had ook de fotograaf mij met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid verzekerd, werd terecht afgekeurd. Hoewel ik daar wél degelijk recht in de camera keek. Een set waarop ik lachend in de camera keek. Afgekeurd! Na de affaire Ayaan Hirschi Ali en het tolerante beleid ten aanzien van zaken als drugsbeleid en homohuwelijken is er onze bestuurders blijkbaar alles aan gelegen dat Nederland weer serieus genomen wordt in het buitenland en met name door Big Brother Bush. Lachende mensen worden per definitie niet serieus genomen, dus zippen die lippen. Nu nog een streepjesshirt met vet gedrukt nummer en we komen sowieso de States niet meer in. "Kijk scheet! Deze dan?" vroeg ik haar terwijl ik naar één van de foto's wees. Ze sloeg hard met haar vlakke hand op de balie: "Nee, nee, neeee!! We zien door de bril uw ogen niet meneer Martens!!"
"Ja hallo. Júllie zeggen dat die schittering niet mag. Laat ik, als gebaar van goede wil, matglazen, min zes, in mijn bril zetten, is het ook niet goed! Wat denk je hoeveel dat kost? Driehonderdéénendertig euro vijftig inclusief BTW, scheet!" riep ik luid, terwijl ik demonstratief met het bonnetje van opticien Ben Brilleman zwaaide.
Inmiddels was er in de sterk aangezwollen rij achter me een rellerige sfeer ontstaan. Een deftige, keurig geklede kortbenige kalende man, met een prachtig krullende puntsnor van zeker tachtig centimeter breed en bakkebaarden tot ver onder de kaaklijn, trok demonstratief zijn colbertje uit, rolde zijn mouwen op en balde zijn vuist: "Wacht maar tot ik aan de beurt ben, scheet! De eerste de beste die zelfs maar naar mijn vloerbedekking wijst, zeilt per omgaande door het raam zo de IJssel in! Rot toch op met je biochemisch paspoort!" "Biometrisch" corrigeerde de baliemevrouw hem, terwijl zij asgrauw en wanhopig naar redding zocht: "Het is een biometrisch paspoort! En willen jullie alsjeblieft ophouden met mij scheet te noemen, please??" Als in koor klonk het uit de menigte: "Biometrisch, whatever... scheet!"...

Bestemming bereikt

verhaal
4,0 met 11 stemmen 863
DEN HAAG (ANP) - Het gedrag van een autobestuurder is te voorspellen aan de hand van het automerk dat hij rijdt. Dit blijkt uit onderzoek van Trendbox in opdracht van de Stichting Nederland Schoon, waarvan de resultaten maandag zijn bekendgemaakt. Zo zegt de Citroën-rijder weinig troep te maken. 71 % beweert zelfs nooit rommel te laten vallen. De Peugeot-rijder daarentegen geeft toe dat hij wel eens rommel op straat laat vallen (43 procent) en die niet meer opraapt. Ook zegt 30 % van hen het niet zo nauw te nemen met de verkeersregels. 2 % doet absoluut geen moeite zich aan de regels te houden.
Toen ik dit bericht las moet ik ineens denken aan wat me overkwam toen ik laatst in een plaatselijke kroeg mijn pilsje zat te drinken. De deur ging open en een wat verlopen uitziende man slenterde naar binnen. Hij gooide schijnbaar achteloos zijn autosleutels op de bar en ging zitten, nauwelijks vijf minuten later omringd door al het vrouwelijk schoon dat de kroeg die avond in de leeftijd tussen paardestaart en looprek te bieden had, de mannelijke helft van het barbezoek in totale verbijstering en onafgemaakte gesprekken achterlatend. Ik moest er het mijne van weten en liep tijdens een toiletbreak achter hem aan. Ik gluurde over de rand van het urinoir en dacht: "Hmm, daar ligt het dus niet aan" en vroeg hem: "Hoe krijg je dat voor elkaar makker? Al die vrouwen..." "Ach! 't is simpel!" glimlachte hij: "Neem een bos autosleutels met dure merken, BMW, Jag, Porsche, gooi em losjes op de bar als je binnenkomt en je zit geramd voor de avond..." Ik glunderde: "Bedankt voor de tip vriend! Ik wil wel eens uitvinden of dat echt werkt!"
De volgende avond (denk nou niet dat ik alle dagen in de kroeg kom, dit was puur experimenteel) duwde ik om half tien de deur van het café open en met een boog gooide ik mijn sleutelbos op de toog. Er gebeurde niks, helemaal niks! Ja, tante Jannie, een platinablonde, gepensioneerde bardame met één houten been, draaide zich in haar veel te krappe tijgeroutfit naar me om, knipoogde en wierp me een sexy grom toe. Ik knikte beleefd aarzelend terug en smeet de sleutelbos met iets meer lawaai op de bar, wat me weinig meer dan een fronsende blik van de barkeeper opleverde. Vijf minuten later kwakte ik de bos nog maar eens met geweld op de bar. Niks! Nada! Wanhopig zocht ik naar oorzaken, keek vertwijfeld om me heen en zag mijn tipgever van de vorige avond iets verderop zitten. Ik keek hem eerst vragend aan, wenkte hem en fluisterde bijna smekend: "Ferrari, Porsche, Mercedes! Wat wil je nog meer?" Hij keek me schouderophalend aan: "Aan de sleutels ligt het niet." Ik greep hem beet, schudde hem hardhandig door elkaar en gilde: "Wat doe ik fout! Zeg het me!! Zeg het me!!!" Hij haalde diep adem en sprak: "Misschien is het de volgende keer beter als je voordat je binnenkomt je helm af zet..." U zult begrijpen dat ik sindsdien geen stap meer in die kroeg heb gezet.
Zelf vind ik natuurlijk niet dat mijn gedrag af te leiden is aan de auto die ik rijd. Sinds kort is dat een Peugeot 307 SW, een lease-auto, met meer ruimte en snelheid dan eigenlijk goed voor me is. Het moet gezegd, ook voorzien van alle gemakken van deze tijd. Handsfree bellen met spraakcommando op het stuur. Handig hoor, je koppelt een naam aan een nummer, roept een keertje en prompt wordt het nummer gedraaid. Handig! Tenminste, soms. Niet als je om half zes 's ochtends zo'n bumperklevende bouwvakker in je nek hebt hijgen op de A1 richting Hilversum. Van die irritant brede Volkswagen- of Mercedesbusjes, volgepakt met stoere zware shag-rokende mannen in t-shirt zonder mouw. Als een opgejaagd dier kijk je in de spiegel, roept ondersteund door mimiek en gebaar: "Lul de behanger!!" en even later klinkt een slaperige stem door de telefoon: "Ja hallo, met Henk!" Niet altijd handig dus, zo'n spraakcommando. ...

Geboortebeperking

verhaal
4,0 met 3 stemmen 825
CANBERRA (ANP) - In de omgeving van de Australische hoofdstad Canberra moeten vrouwtjeskangoeroes aan de pil. De regering van het Territorium van de Australische Hoofdstad (ACT) heeft besloten tot een experiment met een nieuwe anticonceptiepil voor kangoeroes om het aantal dieren in te dammen.
Een woordvoerder van het ATC lichtte het experiment voor geboortebeperking tijdens een persconferentie toe:
"We hebben uiteraard gedegen onderzoek gedaan naar de mogelijkheden om de populatie van kangoeroes te beperken. We hebben zogezegd diep in de buidel getast. Maar niets werkte tot nu toe. Thema-avonden voor aanstaande kangoeroemoeders werden matig tot slecht bezocht, Postbus 51-spotjes over de gevaren van onveilige kangoeroesex sloegen niet aan en ook een experiment waarbij een KCA (kangoeroecondoomautomaat, red.) in de kooi van een kangoeroe-echtpaar werd geplaatst had niet het gewenste effect. Ondanks de verschillende soorten, maten en smaken, die we in de automaat hadden gestopt en de uitgebreide instructie met illustraties, die er naast was geplaatst, kregen de dieren het niet voor elkaar om de automaat te bedienen. Na drie jaar is dit project wegens geldgebrek en condooms die over datum raakten stopgezet. Naar mijn persoonlijke opvatting speelde echter het IQ van de geselecteerde proefdieren hierbij ook een rol. Het nu gestarte project heeft in onze ogen een grotere kans van slagen, maar we kunnen het niet alleen. Bij deze wil ik dus van de gelegenheid gebruik maken om de kangoeroegemeenschap op te roepen zich open te stellen voor deze vorm van anticonceptie en haar verantwoordelijkheid te nemen in het globale probleem van overbevolking. Het kan en mag niet zo zijn dat de Australische bevolking over enkele decennia een minderheid vormt ten opzichte van de steeds groeiende kangoeroepopulatie!"
De inderhaast opgerichte Federation for Uncontrolled Conception of Kangaroos (F.U.C.K) liet in een schriftelijke reactie weten verbaasd te zijn over het gestarte experiment: "Wat een onzin. Laat die beesten toch met rust. Die gasten van de ATC hebben gewoon teveel herhalingen van Skippy gekeken. Als je maar vaak genoeg kijkt, dan zie je overal kangoeroes. Al dat geneuzel over geboortebeperking heeft wat ons betreft een racistische achtergrond. Nu de druk toeneemt doordat steeds meer allochtonen Australië ontdekt hebben en ook het aantal illegalen toeneemt, zoekt men een zondebok voor de economische malaise waarin het land zich bevindt en wat is er nu makkelijker dan zo'n vriendelijk ogende graskauwer als de kangoeroe de schuld te geven. Wij van het F.U.C.K zullen er alles aan doen om dit tij op een vreedzame manier te keren, bijvoorbeeld door een mars van Sydney naar Canberra per skippybal. En het ATC, ach, het lijkt ons dat die naam beter gewijzigd kan worden in XTC, want daar hebben ze volgens ons net iets teveel van geslikt."...

Echtelijke Plichten

verhaal
3,6 met 15 stemmen 2.118
AKEN (ANP/RTR) - Een 44-jarige vrouw uit het Duitse Aken heeft in de nacht van woensdag op donderdag de politie gebeld omdat haar man (45) al maanden niet aan zijn echtelijke plichten had voldaan. Dit heeft een politiewoordvoerder donderdag laten weten. De man en de vrouw sliepen al enkele maanden in gescheiden bedden en hadden geen intiem contact. Daarop maakte de vrouw haar man midden in de nacht wakker en eiste seks. Toen de man daar niet op inging, belde zij de politie. De agenten konden niet veel met de ongebruikelijke klacht want zij konden geen strafbaar feit ontdekken, aldus de zegsman.
Wat een bericht. Ik probeer me dan altijd voor te stellen hoe zoiets dan gaat en hoe zo'n echtpaar er dan uitziet. Zij, twee meter dertien en honderdveertig kilo schoon aan de haak, staat om half drie 's nachts in haar iets te krappe geel fluoriscerende latex outfit voor zijn bed en port hem gedecideerd in z'n zij: "Helmut! Wakker worden! Ik heb zin!" Haar man, één meter zesenvijftig, achtenvijftig kilo, licht kalend, net weggezweefd in een natte homevideo-droom met Paris Hilton, mompelt iets onverstaanbaars. Ze verliest haar geduld: "Helmut! Ik zeg het nog einmal! Ik heb zin!! Wakker worden! NU!!" En om haar woorden kracht bij te zetten port ze hem nogmaals hardhandig met het handvat van het bij haar outfit passende zweepje in zijn ribben. Helmut kijkt versuft uit zijn ogen, ziet zijn vrouw staan, beeldt zich in dat ie ergens in die droom met Paris Hilton een verkeerde draaideur heeft genomen en nu in het pension van Norman Bates terecht is gekomen en denkt: "Scheisse, niet weer hè!" Hij sprint het bed uit, knalt bewust met zijn hoofd vooruit keihard tegen de muur van de slaapkamer en schreeuwt vertwijfeld: "Bitte Brunhilde! Nu even niet Schatz, ik heb hoofdpijn!" Zij laat haar zweep knallen, komt woest grommend op hem af. Hij weet haar te ontwijken, want onder behandeling van een Spaanse sportarts, dus razendsnel. Zo gaat dat een half uurtje door, met als resultaat Helmut buiten adem, Brunhilde zonder hoogtepunt en de overburen een verzetje, want de gordijnen waren niet dicht.
De vrouw belt dus ten einde raad de politie en zo zitten ze even later samen met twee agenten in de woonkamer. Die weten zich geen raad met deze crisis en besluiten dat dit het terrein is van een sextherapeut.
Tien minuten later staat er een Duitse Goedele Liekens voor de deur. Ze gaat tussen de kibbelende echtelieden inzitten en laat Helmut eerst zijn verhaal doen: "Weet u, toen we pas getrouwd waren, was het allemaal nieuw en spannend. Niks was te dol. Het was genieten! Maar toen kwamen de veren!" "Veren?" vraagt Goedele, "Dat kan heel erotisch zijn..." "Ja!" brult Helmut, "Eén veer wel! Maar zij wilde de hele kip!" "Oh hemel!" roept Goedele uit "Dat is niet erotisch, da's kinky!" Helmut knikt heftig: "Precies! Dat beeld van die krijsende kip staat op mijn netvlies gebrand. En sindsdien krijg ik em gewoon niet meer omhoog bij haar!" Hij werpt een angstige blik in de richting van Brunhilde, die hem toebijt: "Kinky? Wat nou kinky! En je Pino kostuum dan? Alsof daar geen veren aan zitten. En het stelt ook nog eens niks voor, je bent net een uit de kluiten gewassen kanarie, qua knoeien met zaad!"...

Onze Multi-culturele Samenleving

verhaal
4,3 met 15 stemmen 1.427
Uit onderzoek van het Centraal Bureau voor Statistiek (CBS) is gebleken dat meer dan de helft van het aantal jongeren in de grote steden een niet-westerse achtergrond heeft. Landelijk gezien komen ca. 1,8 miljoen van de 16,3 miljoen Nederlanders uit een niet westerse cultuur. Dat gegeven leidt her en der op verschillende internetpodia nogal eens tot confronterende en ronduit racistische reacties.
Nu kom ik uit een dorp waar een Turks gezin woonde dat al ingeburgerd was in de tijd dat het woord allochtoon nog niet eens bestond. Ze kwamen vaak bij ons, noemden iedereen die binnnen een straal van 300 meter woonde buurman en Ali, de zoon en onze beste vriend dreef mijn moeder eens tot wanhoop door uitgerekend in haar keuken het Diepenveens record Pannekoeken Eten uit 1923 aan gort te eten, door er welgeteld zestien naar binnen te werken in krap achttien minuten (handgeklokt). Het was de vriendschap die telde, niet de afkomst, islam of christendom. Problemen en ruzies werden meestal met een blauw oog, een bloedlip en humor beslecht.
Ik weet wel, het is soms naïef vast te houden aan herinneringen en Bob Dylan had gelijk met zijn "Times They Are A Changing", maar als het dan niet meer alleen om vriendschap draait, gaat het er dan niet juist om af en toe je woorden in te slikken uit respect voor een ander, in plaats van onder het mom van vrije meningsuiting alles maar te roepen wat je dwars zit, zelfs als dit een ander krenkt tot in het diepst van hun ziel of geloof?
Zeemeeuwjournalistiek noem ik dat. Mensen die krijsend komen aanvliegen, hun shit dumpen en meteen weer weg zijn, meewaaiend met de wind van alledag. Natuurlijk, onze samenleving bestaat niet alleen maar uit Knuffel-marokkanen, Troetel-tunesiërs of Aanraak-algerijnen, maar laten we niet net doen of het aaibaarheidsgehalte van de gemiddelde Nederlander nou zo hoog is. In elke cultuur, ook de onze, zitten onaangepaste klootzakken, die zich aan wet nog gezag wensen te houden en die moet je zonder pardon keihard aanpakken. Het overgrote deel echter bestaat uit buurmannen die Ali, Youssef of Hatem heten en die ons land een stuk rijker hebben gemaakt met de kleur van hun cultuur. ...

Diefstal van Wuppie leidt tot sociale onrust

verhaal
3,6 met 8 stemmen 847
In het Friese Hindeloopen is grote beroering ontstaan rond de diefstal van een wuppie. Een bewoner, die niet met name genoemd wilde worden reageerde: "We zijn geschokt en verbijsterd. Kijk, je bouwt toch een ouder-kind relatie op met je wup. Je deelt lief en leed. Als je pluizebolletje je dan ineens door zo'n zinloze daad wordt afgepakt is het alsof een deel uit je leven wordt weggerukt. En wat doet de politiek zoals altijd? Niks, helemaal niks!"
Huilend slenterde hij verder.
Inmiddels heeft zich voor het pand van de vermoedelijke dader een woedende menigte verzameld met spandoeken als "Hee hup, geef terug die wup!" In de achtertuin van het bewuste pand werd een man gearresteerd die nogal luidruchtig de liefde bedreef met een wuppie van ongeveer 1 meter hoog. De man, naar later bleek voorzitter van de onlangs opgerichte Partij voor Wuppenliefde, Vrijheid en Diversiteit (WVD), zei terwijl hij werd weggevoerd: "De wup protesteerde niet en liep er zelf warm voor. Wij van de WVD pleiten voor legalisering van sex met knuffelbeesten en wuppies in het bijzonder. Laten we het toch uit de taboesfeer halen. Ik heb het zelf enkele malen per week heftige gemeenschap met mijn buikspreekpop Johan en geloof me, hij geniet er net zo van als ik, al zeg ik het zelf."
Diefstal van Wuppie leidt tot sociale onrust (vervolg)...