Verhalen over verkeer

Verdwaald, dat was ik. Volkomen de weg kwijt en oh wat voel je je dan naar zeg, het hele verhaal begint als de gemeente besluit om de talloze knotwilgen te gaan knotten, tja dat moet gebeuren hè? Op de borden voor een vervangende route staan echter allemaal auto’s afgebeeld en ik neem op dat moment nog aan dat ik er met mijn gemeente-cabrio nog wel…

In het nieuws van gisteren, 27-9 kwam naar voren dat: men in den Haag veel meer tram-ongelukken en noodstops maakte dan voorgaande jaren. Tja daar kijken we niet meer van op toch? We geven nu de mobiele telefoon gewoon de schuld, tenslotte moet iets, de schuld krijgen en dus: geven we de mobiele telefoon de schuld. Een aantal jaren geleden werd het…

Het drama was compleet, de monteur kreeg het niet voor elkaar na drie volle uren te hebben staan knoeien aan de cabrio om het voetgas te installeren. En dus ging hij maand vier in, want inmiddels duurt het al zolang voor men actie onderneemt die ergens toe leidt. Eigenlijk moet het líjden zijn, want dat het een lijdensweg is, dat is wel zeker. Telefoontjes…

Een blik werpend op de tv waar eega naar zit te kijken, komt er een stokoude tram beeldvullend voorbij. In Rotterdam reed het ding, natuurlijk reden ze ook elders, maar deze gaf de randstad erbij. Omdat ook ik in die stad gewoond heb, wil ik nog wel eens kijken, maar eega is superkampioen zappen en voor het qua geluid tot e doordringt is hij al zeven…

Aan de Broekhovenseweg in Tilburg rijst de bakstenen kolos van de kerk met bovenaan, tegen de smalle gevel, de gouden letters van het uurwerk, plompverloren op. Nog in haar schaduw bevindt zich de schoenenzaak van "Scapino" die in haar collectie allerminst, zoals de naam doet vermoeden, frivool en elegant schoeisel herbergt, maar eerder plompe, lompe…

We zaten samen op de achterbank van een deeltaxi die ons vervoerde vanaf de paviljoens van een zwakzinnigeninrichting waar ik mijn broer had bezocht (mijn broer was opgetogen geweest om de Donald-Duck-boekjes en om de chocolade die ik hem gebracht had) en ze wierp blikken in mijn richting waarmee ze klaarblijkelijk wenste te solliciteren en te hengelen…

Ik zit in mijn auto en sta stil op de brug van de Corneel Heymanslaan over de E17, zoals helaas elke morgen. Rechtsonder van me, aan de kant van het Universitair Ziekenhuis, wachten auto's met de motorkap in de richting van Gent op de drie rijvakken van de autostrade in de file. Stille en stom, zoals Guido Gezelle zou zeggen. Althans zoals ik het…

Hier reis ik dan op de baren van een woelige zee. Inktzwart kijkt het water mij aan. En koud, koud dat het is. De boodschap mag duidelijk zijn, het is nacht en de temperatuur beneden vriespunt. Zo ook mijn humeur. Waaraan heb ik dit te danken? Zomaar overboord geflikkerd. Vanuit een wanhoopsdaad bij naderend gevaar. In paniek werd mij terloops vaarwel…

Berichten uit de zomerrresidentie 4 'Zo, we gaan deze jongen maar eens aan het infuus leggen'.  De ANWB man trekt met een ferme zwaai de achterdeur van de gele bestelwagen open en plaatst met trefzekere bewegingen twee klemmen op de accu van mijn vleugellamme Volvo. Een uur geleden ben ik met een hoofd vol voornemens en boodschappen achter het…

We krijgen betaald parkeren. Voor personeel wel te verstaan, elke bezoeker betaalt al een leuke eigen bijdrage om zijn auto kwijt te kunnen. Dat is gewoon vinden we. Als je met de bus of de taxi komt moet je ook betalen. En bakstenen kosten geld. Ons terrein is laatst met zo'n dertig plaatsen vergroot, kosten: een slordige drie ton. Het is helaas niet…

Als ik voor het stoplicht in Maastricht sta te wachten, komt er naast me een open sportwagen tot stilstand. De man achter het stuur, een ruime veertiger, is qua uiterlijk en kleding exact op zijn wagen afgestemd. Hij draagt een colbert met een ruitje, waarin op subtiele wijze de flessengroene kleur van de auto terug komt. Daarboven een sjaaltje dat…

Boem, zo reden we op de motor en zo werden we onderuit geramd op een voorrangsweg! Ik wou opstaan maar zakte door mijn been dat zig-zag op de straat lag! Dat wordt een kunstpoot, dacht ik en vroeg angstig aan mijn vriendje of ie altijd bij mij wou blijven. Hij trapte er in want ik had het stellige vermoeden dat ik anders over zou schieten. In…

Een dame van rond de 75 jaar reed met haar splinternieuwe ferrari op de A67 ongeveer 60 kilometer per uur. Een stel agenten in een politiebusje merkte dit op en ze hadden de dame bij de eerstvolgende afrit aan de kant gezet. Eén van de agenten was uitgestapt, liep naar de Ferrari en vroeg de dame haar raampje open te doen. De agent zag dat een…

Je ziet het zoveel gebeuren om je heen in het nieuws, in je kennissenkring, in je vriendenkring... hele programma’s worden eraan gewijd. Het moet allemaal snel, sneller, snelst. Het moet allemaal hard en harder; elkaar de loef afsteken... Hoe snel kan jij? Racen midden op de weg, in het dorp, in de stad, of waar dan ook. Alles moet snel, we hebben…

Kent u het Mobilion? Dat is een soort informatiecentrum over mobiliteit. En je kunt er ook vergaderen. Deze week moest ik naar een conferentie “Utrecht Verder” om een onderzoek naar reizigerswensen te presenteren en aan de burgemeesters en de verkeerswethouders in de provincie Utrecht te vragen of ze soms een stel watjes zijn. Want iedereen vindt openbaar…

Ik parkeerde de auto bij de controlepost van de Nederlandsche Wandelbond Ter Bezichtinging En Bevordering Van Het Natuurschoon Anno 1912. “Goedemiddag, ik kom even een stempeltje halen op mijn deelnemerskaart van de jaarlijkse hoogzomerheidewandeling van uw organisatie.” Stomverbaasd keek de bejaarde man achter het van sloophout in elkaar getimmerde…

Ik ben laat. Te laat. Maar als ik ‘m stevig intrap valt de schade nog te overzien. Vlak voor Alkmaar: file. Ik vlieg er bijna bovenop. Het staat muurvast. Een auto en twee busjes zijn boven op elkaar geklapt. Gelukkig alleen maar blik zo te zien. Ik zie jonge binken staan. Nonchalant, niet onder de indruk. Te hard gereden, aan het dollen? Gek, hoe…

Gaarne heten wij u vanwege het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen welkom in deze examenlokaliteit. Ter placering medegebrachte onderdelen uwer garderobe dewelke thans overbodigheidshalve niet gedragen behoeven te worden, verwijzen wij u gaarne naar onze vestiaire, welke u in het souterrain van ons etablissement gelieve aan te treffen. Met uw…

Eric de accordeonist. Zoals een accordeonist eruit behoort te zien: ongeschoren, zeemanstrui, schor, door veel wolletjes geverfd. Hij zong eerst twee zeemansliederen. Prachtig mooi. Wij deinden en zongen mee. Ik maakte zowaar een dansje. Hij gaf me een boek en zei, hup Jos kies maar. Het was Vic v.d. Reijt - 'Nederlandse Liederen Uit De 20e Eeuw'…

Soms is het leven echt een feest, de zon schijnt met binnen handbereik de mand met rijpe geurende vruchten die het gemoed bedwelmen via sponzende zintuigen. De dag komt er aan en ik ook. Een snelle goed doorkauwde boterham, jus d’orange, kopje lapsang souchong op de nuchtere maag, een verfrissende douche met een scheerbeurt tot in de poriepuntjes…

Al een paar keer stuitte ik al zappend op het programma “Blik op de weg”. Blik op de weg is een programma waarin een team van de politie de televisie misbruikt om hun ongebreidelde hang naar macht te etaleren. Onbegrijpelijk dat een zender als de AVRO zich daarvoor leent. Blik op de weg achtervolgt te hard rijdende auto’s en motors in een ANONIEME…

DEN HAAG (ANP) - Het gedrag van een autobestuurder is te voorspellen aan de hand van het automerk dat hij rijdt. Dit blijkt uit onderzoek van Trendbox in opdracht van de Stichting Nederland Schoon, waarvan de resultaten maandag zijn bekendgemaakt. Zo zegt de Citroën-rijder weinig troep te maken. 71 % beweert zelfs nooit rommel te laten vallen. De Peugeot-rijder…

Ik fietste achter de bus aan en snoof een wat vreemde lucht op. Beetje branderig, ietsje zoetig. Onbestemd luchtje, dat me vaag deed denken aan de cafetaria waar ik als kind met pappa en mama Oplopers kwam. Hoe kon dat toch? Het toonaangevende vakblad van de patatbranche, met de welluidende naam ‘De Snackkoerier’ gaf uitsluitsel. Biodiesel en frituurvet…

Toen de kapitein van het eerste uur voor langdurige tijd op missie vertrok, was hij in de overtuiging dat zijn schip de ingeslagen weg moeiteloos zou aanhouden. Het was de trots der zeeën. Enig in zijn soort en voer haar vaandel hoog. Het schip bestuurde haast zichzelf, dus achtte hij het helemaal niet nodig om iemand overduidelijk het commando op…

De klap was enorm, en de ravage aanzienlijk. De stoeptegels op het kop-perron lagen overal, de koffiemachine in de Kiosk lag ondersteboven en van de paal waar de stroomdraden aan hingen was niets meer over dan een stuk verwrongen ijzer. Meester Janssen keek verbijsterd uit het verbrijzelde raam van zijn stuurpost. Hij had toch op tijd op de rem gedrukt…

Met een schok word ik wakker. Mijn mobiele krijskanon! Ik neem op en hoor mijn dochter tussen verkeerslawaai en ander geruis door. ‘Hoi pa, kun jij even op de routeplanner van de ANWB kijken, ik zit vast in Amsterdam Zuid-Oost en ik weet de weg niet meer.’ ‘Is goed, meid. In welke kast ligt die planner?’ ????????????? ‘Olà??, versta je me niet…

De spanning op het hoofdkantoor van de spoorwegen was te snijden. Bij allerlei maatregelen om de treintjes beter op tijd te laten rijden, waren de ingenieurs glad vergeten dat die ertoe hadden geleid dat nu veel meer klanten hun aansluitende treinen misten. En die mensen van de Forensenclub hadden daar allemaal lastige vragen over gesteld. Vragen over…

‘Goede morgen, zou ik meneer Plasma even kunnen spreken? De meneer, die over wegen en de verkeersveiligheid gaat, weet u wel?’ ‘Meneer Plasma is in bespreking, wilt u om een uur of één even terug bellen?’ Nu, dat was geen probleem, als ik hem maar even kon spreken! Om één uur kreeg ik Sipke Plasma aan de lijn. Ik vertelde hem van onze straat…

Eigenlijk zou je planologen, projectontwikkelaars, wethouders en gedeputeerden met een stok de bioscoop in moeten slaan. Zodat dat klootjesvolk eens kan kijken, hoe het wél moet. Kent u de film “De Noorderlingen”? Die speelt zich af in de jaren-50 versie van wat we tegenwoordig een VINEX-wijk noemen. Het wijkje wordt frequent bediend door een -voor…

Méér dan anders hou ik de laatste dagen de kilometerteller van mijn snorfiets in het oog. Niet zozeer de snelheid want dat deed ik al langer. Hij snort immers (ver) boven de toegestane waarde van vijfentwintig kilometer per uur en dan is het altijd oppassen geblazen. Neen, het zijn gewoon de kilometers die de aandacht trekken. Dit komt omdat mijn…