Verhalen over eenzaamheid

Daar is de brug weer. Gisteren heen, vandaag weer terug. Een eindeloze stoet vrachtwagens wurmt zich eroverheen. Als je in de auto zit moet je voorzichtig zijn. De brug, zo mooi en machtig als hij lijkt, is eigenlijk te klein en te smal voor deze tijd. Misschien slopen ze hem nog wel eens. Vervangen ze hem voor een modern en efficiënt geval. Als je…

Het moest in deze buurt zijn. Langzaam stijgend heuvelland, dat plotseling afbrak bij steile rotsen bij de kust. Bij een inham lag een wit huis. Hij reed er naar toe. Uit de tuin kwam een vrouw die hem vragend aanzag. ‘Goede morgen.’ ‘Goede morgen.’ ‘Kan ik je helpen?’ Hij haalde de schouders op. ‘Mogelijk. Alleen weet ik zelf niet goed waar ik…

Ik heb sinds deze week, als vrijwilliger, een nieuw adresje. Ik bezoek op geregelde tijden iemand die, om wat voor reden dan ook, eenzaam is. Dat er in de huidige maatschappij veel eenzame mensen zijn, mag dan wel algemeen bekend zijn, maar om iemand bereid te vinden om dat toe te geven en dan ook nog eens een vreemde in zijn/haar leefomgeving toe te…

‘Is deze plaats vrij, mevrouw?’ Ik kon het niet ontkennen. Steunend liet de man zich neer op de stoel aan de andere zijde van mijn tafeltje. Hij stak de vinger op naar de ober.’ ‘Een sterke, Johan.’ ‘Komt er aan, meneer.’ Een stamgast dus. Hij nipte van de onmiddellijk bezorgde oude klare, een opvallend verschil met het tempo waarmee mijn bestelling…

Zwarte wolken drijven door de lucht. Blokkeren het licht dat de zon nog naar de aarde probeert te sturen. Maar tevergeefs, dag werd nacht en is dat gebleven. Ik heb niet anders geweten, maar de boeken verhalen over tijden dat de aarde nog vrolijk en helder was. Tijden waarin de mens nog niet zijn zwarte stempel op de aarde had achtergelaten. Maar over…

Als klein kind kijkt Foppe met veel plezier naar de Fabeltjeskrant. De prachtige dieren en het oogje van meneer de Uil, het is helemaal het einde vind hij. Later blijft hij de serie ook volgen. Nu is de Fabeltjeskrant weer op televisie en hij geniet er nog steeds van. Een dier springt er voor hem uit en dat is Bor de Wolf. Hij lijkt sprekend op…

Sommige dingen zijn toch vreemd. Waarom is het moeilijker als je alleen bent om iets te ondernemen dan als je het met zijn tweeën doet? Officieel is er geen verschil, je maakt dezelfde aantal bewegingen of je doet precies hetzelfde als je zou moeten doen, dan als je met zijn tweeën zou zijn! Maar toch is hetgeen wat je alleen gaat ondernemen veel…

Heup scheef, hoofd schuin. In haar ene hand een sigaret. Van achteren zie ik hoe ze achteloos haar hand laat wapperen terwijl ze praat. Zo dirigeert ze elk gesprek, ook als ze met mij speelt. De laatste tijd is ze druk met zichzelf. Ze ziet me nauwelijks staan, rent me voortdurend voorbij. Soms schreeuwt ze nog wat in het voorbijgaan. Ze voelt zich…

De dag is weer voorbij; in mijn hart denk ik 'Gelukkig'. Ik weet ook wel dat het niet zo hoort te zijn, maar het is niet anders. Pinksteren was in mijn jonge jaren het beste weekend dat ik maar kon hebben. In de tijd dat ik mijn motor nog in bezit had. Ik heb 20 jaar Harley-Davidson gereden. Electra glide, bouwjaar early 1978 1200 CC nog net met…

Het was een mooie lenteavond, nog vroeg in het voorjaar, nadat de kieviten waren gearriveerd, dat Foppe zijn Brommobiel startte en naar de Watermolen van de Veenhoop reed, met een geheimzinnig gevoel in zijn onderbuik, net of hij speciaal Die avond daar Alleen moest zijn. Foppe was de laatste tijd wat eenzaam geweest, daar hielp geen moedertje…

Tijdens het Dordtse stoomevenement kwam ik hem tegen. Schuilend onder mijn paraplu zag ik hem met zijn begeleider staan, of beter gezegd zitten. De rolstoel met de oude man die de regen opving in zijn schoot. Druppels stroomden langs de achterkant van zijn brillenglazen en vormden een plasje in de onderste plooien van zijn jas. Als vanzelfsprekend ging…

Toen ik nog als verpleegkundige werkte op een afdeling voor patiënten met een chronische psychiatriese ziekte, verbleef daar een man die iedere dag precies om klokslag half acht aan het ontbijt verscheen. Keurig gestoken in een bruin pak en wit overhemd. Als ontbijt nam hij altijd een snee brood met kaas en een met jam, een kop thee met twee schepen…

Een ontmoeting op 12 maart 1972 Een mistige avond in Utrecht. Hoog Catharijne was nog in aanbouw. Lopend van de kroeg naar huis. In het tunneltje onder het spoor zag ik haar staan. Kastanjebruin haar en blauwe ogen. Met een kort bontstof jasje, een grijze strak zittende spijkerbroek en versleten gymschoenen. Haar oogschaduw was door het lange staan…

Het vervelende van parkeergarages, met name die van overdekte winkelcentra, is, dat zij altijd mudvol zijn. Dat dwingt mij naar de bovenste verdieping te rijden. Als ik mijn auto afsluit en naar de uitgang loop zie ik dat deze parkeerverdieping op het dak is. Alles is open maar wel afgesloten met een anderhalf meter hoog hek van gaas. De harde wind…

Zeven maart 2007. Een doordeweekse dag. De regen stopt even met neer te plenzen. Het scherpe zonlicht zoekt zich twijfelend een baan door de grillige wolkenvormen. Aan het busstation zitten en staan veel wachtenden onder de beschuttende luifel. Onder hen valt de fel gekleurde tuniek van een jong meisje op. Haren als ragbol over kop en schouders. Kettingen…

Het is niet bepaald haar weer. Woemi hield van mooi warm zomerweer. En als ze daar was was het altijd mooi en warm zomerweer. In haar herinnering dan. En graag liet haar dan zo dromen. Zeker toen ze zo ziek was. Het is fijn om te denken dat je leven vroeger, toen je jong was en kind was, goed was. Dat je een gelukkige jeugd hebt gehad. Dat Cornelis…

Onze maatschappij is jachtig. De mensen gestresseerd. Hoe langer hoe meer. Gelukkig is de vakantie er om te ontspannen, de “zorgen” te vergeten (die verdwijnen niet, men vindt ze terug als men thuis komt), andere “lucht” te gaan opsnuiven of wat aan “cultuur” te doen. Genieten van een weldoende relaxatie aan het strand of aan de boord van een zwembad…

Het mes ligt stil in haar hand. Geen enkele twijfel glijdt over haar gezicht als ze de punt in haar arm zet en deze langzaam naar beneden haalt. Heel lichtjes waarbij alleen maar een kras zichtbaar is. Die handeling herhaalt ze nog een keer. Nu is de kras al wat dieper. Ze legt het mes weer weg en kijkt naar haar wekker. Deze geeft aan dat het tien…

Een oude vrouw op kamer zes. Verbitterd en levensmoe. Één van de velen in dit grote huis en één van de twintig op deze afdeling. Verpleegsters durven niet naar binnen, want uit haar tandeloze mond klinken de verschrikkelijkste woorden. Alleen het meisje van de schoonmaak (ik dus) mag naar binnen. Haar badkamertje ligt vol smerig incontinentiemateriaal…

Zo somber was ik al lang niet meer. Hoe komt dat vraag ik mij af. Is het omdat ik mensen wil zien, wil spreken, ruiken, voelen? Of is het omdat ik bij niemand hoor? Mijn verstand zegt me dat ik bij mijn zonen hoor en bij mijn vriendinnen. Wat is er aan de hand? Dit zelfonderzoek behoort echt wel enig resultaat te boeken. Een mens behoort een…

De oude man zat voor het raam, zoals hij altijd deed. Dag in, dag uit zat hij daar te staren naar voorbijgangers, of naar niets. De man zat daar maar oud te worden. Zijn familie had hem al lang verlaten, of was al dood. Vrouw, kind en hond waren dood of vertrokken naar de grote stad. Voor de dorpelingen was hij onmisbaar, al hoewel ze nooit bij hem…

Het station dat in het halfdonker kleurde naar de naaktheid van het leven, enkel glas en de geur van sigarettenrook zetten mij onbewust aan het denken, nee denken was het niet, er kwam een moment van besef dat ik nooit had geweten wie ik was. Plotseling doemde uit de nevel De Blauwe Engel op. Niet dat het een engel was, maar het was de trein waarop…

Half elf in de ochtend is het, en ik, Lydia, zit al in een kroeg. Knap vroeg dus. De lady-bartender is dik, oud. Ze veegt hier en daar met een spuuglapje, op mij let ze niet. Waarom zou ze ook? Waarom gelet op mij, op mij en mijn verdriet? Eerst mijn werk afgebeld, zo slim ben ik wel. Kan moeilijk met een dronken kop langskomen, mensen te woord…

Het is zo vanzelfsprekend geworden...zo banaal bijna. Een scheiding is zo ongeveer het allerergste wat iemand kan overkomen. Tenminste, als je over gezond verstand beschikt. Degene die hier licht overheen gaat en bijna als vanzelf in een andere relatie sukkelt, zal nooit het geluk vinden. In de ogen van degene die achterblijft en dit nooit gewild…

Over enkele minuten zou ze binnen komen stormen - dacht Dries Veldhoven, en werkelijk waar: je kon er de klok op gelijk zetten. ''Ze'' was de hoofdverpleegkundige van het verpleeghuis waar Dries al bijna vier jaar woonde. Haar naam was Janneke De Nobel, maar zij hechtte er veel waarde aan dat de bewoners haar met zuster De Nobel aanspraken. Zij…

Toen ik je daarstraks in de bus zag zitten wist ik dat ik je wilde bellen. Ik deed het niet. Ik stelde het uit tot vanavond. Ik heb je net opgehangen. Nu schrijf ik je al weer deze brief om mijn excuses te maken. Zo blijf ik weinig daadkrachtig: Ik kan praktisch niets doen zonder dat het me spijt. Doorgaans omdat ik je steeds teleurstel. Ik kan zelfs…

Bep en Bert woonden nu al zo’n jaar of tien aan een pleintje met rondom gebouwde woninkjes. Een dorpje middenin de stad. De bewoners waren allen oudere echtparen waarvan de kinderen allang uit huis waren, evenals die van Bep en Bert. Het had een onwrikbaar levenspatroon, het pleintje. ’s Ochtends na het boodschappen doen ging Bep steevast met de…

Dit is het verhaal van de koe, het olifantje en de muis. Alledrie bijnamen voor vrouwen die ik liefhad. Zij brachten mij in beroering maar nu ik vandaag terugkijk en die namen, een voor een troetelnaampjes van de ergste soort, opnoem, klinkt het vooral als een slechte mop waarvan de clou nog moet komen. Een koe, een olifantje en een muis lopen door…

Zo’n betoverende jongen had Elske nog nooit gezien, meende ze. Lang, smal, iets gebogen schouders, een spits toelopend wasbleek gezicht waarin intens blauwe, scherp observerende ogen sterk contrasteerden. Ze zag hem voor het eerst op een feestje van haar vriendin Laura. Een lieve, spontane meid, maar ze had de akelige gewoonte altijd de meest heterogene…

Kleine Daisy zat voor het keukenraam en keek de straat in waarlangs haar zusje Gerdien terug moest komen van school. Dikke vliegen zoemden tegen de ruit en zij probeerde deze met haar wijsvinger te volgen. Ze gingen dan sneller bewegen en dit vond zij grappig. Zij drukte er een plat. Er kwam een bloedvlek op de ruit en ook haar wijsvinger was besmeurd…