Inloggen
voeg je verhaal toe

Verhalen

Het alleen zijn.

Sommige dingen zijn toch vreemd.
Waarom is het moeilijker als je alleen bent om iets te ondernemen dan als je het met zijn tweeën doet?
Officieel is er geen verschil, je maakt dezelfde aantal bewegingen of je doet precies hetzelfde als je zou moeten doen, dan als je met zijn tweeën zou zijn!
Maar toch is hetgeen wat je alleen gaat ondernemen veel zwaarder.

Iets in ons hoofd geef dat gevoel, waar zou dat toch vandaan komen?
Zijn wij mensen dan echt niet gemaakt om alleen te zijn?
Zodat het psychisch alleen veel zwaarder wordt.
Is dat een aanwijzing van binnen uit om aan ons mens te laten merken dat het zo niet hoort.
Hoe komt het toch dat wij gelijk veréénzamen en het daar zo moeilijk mee hebben!

Een oud gezegde vertelt ons: "Al is het potje toch zo scheef, er past altijd wel een dekseltje op."
Dan zijn er in de loop der jaren toch heel wat dekseltjes kwijt geraakt of de potjes zijn te scheef.
Maar een ding is zeker, dat niet elk potje meer met een dekseltje samen is.

Zijn wij misschien te kieskeurig geworden of nemen we misschien de moeite er niet meer voor?
Daarnaast is er het tijdprobleem: ik wilde dat ik wat van mijn overgebleven tijd aan iemand kon geven met een tijdtekort.

Helaas, er is nog niets op eenzaamheid gevonden.
Het zit in je hart, in je hoofd en op het laatst ook in je lichaam en het wordt steeds moeilijker: die stap om je zelf er over heen te zetten.
Hoe langer alleen, hoe zwaarder het is.

Ik hoop dat ik toch gauw de kracht kan vinden om mij er overheen te zetten.
Je wordt zo gauw een zuurpruim, een gezicht achter het gordijn.
Maar zolang ik er aan denk is er nog hoop, hoop dat ik de stap naar buiten nog eens ga maken.
Om de eenzaamheid weer wat laten te vervagen.

Schrijver: E van Dam, 6 nov. 2008


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

3,9 met 9 stemmen 426



Er zijn 7 reacties op deze inzending:

Naam:
Eva Mensch
Datum:
16 nov. 2008
Ik denk dat er heel veel mensen eenzaam zijn.
Het is jammer dat mensen in een relatie zo gauw een claim op je leggen.
Weg vrijheid !
Want dat is de andere kant van het alleen zijn.
Ik ben nu 9 jaar alleen en ik begin het hoe langer hoe meer te waarderen.
Nu ben ik wel tamelijk contactueel en dat scheelt wel natuurlijk. Het is misschien ook afhankelijk van waar je woont (ik ben net verhuisd naar een geweldige woonomgeving en een leuke flat).
Ik begin te genieten van de stilte en van de momenten voor jezelf waarin je aan alle fijne dingen kan denken.
Wat wel helpt tegen gevoelens van eenzaamheid is een goede structuur in je leven te hebben. Vaste punten en genieten van onverwachte leuke ontmoetingen.
Jij...? Jij geniet vast en zeker met de kerst van een heerlijk warm kacheltje, als je niet zo ver woonde zou ik wel eens een kijkje bij je willen nemen.
Kop op meid en neem elke dag zo als hij komt!
Naam:
Eva
Datum:
8 nov. 2008
Email:
evertjetelfort.nl
Dank je voor Uw welgemeende schrijven. Ik heb er inderdaad niet bewust voor gekozen.
Maar! De momenten van geluk zijn ook aan mijn zijde en te meer dat ik het voel, te meer dat ik het waardeer. En de natuur is altijd mijn grote vriend geweest.
Naam:
Günter Schulz
Datum:
7 nov. 2008
Email:
ag.schulztiscali.nl
Het alleen zijn voelt, in relatie tot mensen, zelden goed. Sommigen slagen erin dat te compenseren door zich verbonden te voelen met de natuur of gelukkige momenten te beleven, die onverwacht op hun pad komen. Jij slaat je er best doorheen, Eva, mijn oprechte complimenten. Schaapherders en eremieten houden zelfs van het alleen zijn en de eenzaamheid, al moet men daarbij in aanmerking nemen, dat zij er wél bewust voor hebben gekozen. Sterkte en nog veel gelukkige momenten toegewenst; en ach, wie weet wat de toekomst nog voor positieve ervaringen verborgen houdt...
Naam:
Eva
Datum:
7 nov. 2008
Email:
evertjetelfort.nl
Ja Iris, dat wil ik nog wel eens vergeten, dat je in een relatie ook eenzaam kan zijn.
Maar een schouder om eens flink uit te huilen, zou ik zo nu en dan goed kunnen gebruiken.
Naam:
Eva
Datum:
7 nov. 2008
Email:
evertjetelfort.nl
Dat wil ik geloven Spencer, maar komt het ook niet een beetje door alleen te zijn?
Maar wie weet ga ik de stilte nog waarderen.
Naam:
Spencer
Datum:
6 nov. 2008
De stilte is een vriend die je nooit verraadt.
Naam:
Iris
Datum:
6 nov. 2008
Beste Eva, dit gedichtje om je even op te beuren.
Denk eraan: getweeën kan ook soms erg eenzaam zijn; soms veel erger dan eenzaam. Troost je, je hebt al een heel eind weg afgelegd en je doet het uitstekend. Moed houden!

Doornen op de weg

Elkeen zijn eenzaamheid
de steeds opnieuw te dragen last
beladen als we zijn als ezels
kunnen zijn

doch wij zijn mensen
het pak dat ons gemoed bezwaart
wordt afgeworpen
ons evenwicht hersteld

langs dieper ademen
gealterneerd met hijgen
verkennen we hiaten
we doen wat speelse honden doen
we spelen -

liever doornen in elke poot dan
aan de sterren zich verwonden

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)