Verhalen over algemeen

'Ja hoor zo kan ie wel weer, Koos Postuma', voegt Mw. T mij regelmatig toe. 'Het is Postéma', werp ik tegen. 'Voor mij is het Postúma', houdt zij vol. Een verbastering die de afstand weergeeft die zij in acht wenst te nemen tot relieken uit vroeger tijden. Groot geworden met 'Achter Het Nieuws' en 'Een Groot Uur U', slaakt zij een…

Ze zouden net naar bed gaan toen de huisbel ging. Mien schoof het gordijn opzij en zag de minister-president staan, die ongeduldig stond te trappelen. Ze dacht wat moet hij nou weer en dat zo laat in de regen. Tegen haar man, die al onder de dekens lag, zei ze: ''Opstaan ouwe, kleed je snel aan, want je vriend staat voor de deur. Ik sta al bloot…

Toen Wouter zijn stamcafé verliet was het al donker en het regende zachtjes. Met de kraag van zijn regenjas opgetrokken slenterde hij richting huis. Mien zal wel weer mopperen, dacht hij. Opeens hoorde hij gekerm. Het kwam uit een steeg met blinde muren. Hij tuurde in de steeg en zag een eind verder iemand op de grond liggen. Misschien iemand die niet…

We kunnen natuurlijk gewoon het duurste nemen, stelde Heer Ane voor, want vroeger werd deze handelswijze als uiterst vulgair gezien, maar sinds bekend was dat Pim Fortuyn het ook altijd zo aanpakte mocht het van de Viva. Het duurste gerecht bleek Kri-Kri te heten en zijn geld dubbel en dwars waard te zijn want de bordjes gingen schoon leeg en werden…

Het paleis van koning Minos was snel gevonden en toonde aan dat het bouwen van protserige, onnodig grote onderkomens geen verworvenheid van moderne dictators was, maar het beroemde labyrinth waarin volgens de overlevering de Minotaurus huisde was nergens te bespeuren. Geitje Nr. 4 opperde naar aanleiding hiervan de theorie dat het nooit bestaan had…

Na een verkwikkende nachtrust was iedereen de volgende ochtend al vroeg uit de veren, zelfs Heer Ane, die zich verbaasde over de merkwaardige helderheid in zijn hoofd die het gevolg was van de zeer geringe hoeveelheid alcoholhoudende drank die hij de vorige dag tot zich genomen had. Aan de massief eikenhouten ontbijttafel at het gezelschap wat scheepsbeschuit…

Veel eerder dan Heer Ane had voorzien, was zijn zeewaardige jacht gereed voor de tewaterlating. Het oorspronkelijke vijfjarenplan – een jaar tekeningen downloaden van internet, 1 jaar materiaal bestellen, 2 jaar geestelijke voorbereiding en 1 jaar voor het eigenlijke bouwen - was door de geitjes aanmerkelijk ingekort. Nee, die geitjes wisten van aanpakken…

In de stilte van mijn werkkamer hoor ik een geritsel dat alleen van binnenuit kan komen. Op mijn knieën ga ik onder het bureau op onderzoek. Er zit een grote gekleurde Atalanta achter de kast van de PC tegen het raam gedrukt. Hij heeft zijn vleugels ingevouwen alsof hij zich al bij het onvermijdelijke heeft neergelegd. Achter het gesloten gordijn is…

Op een zaterdagavond zat ik in mijn stamcafé. Ik zat alleen aan een tafel voor het raam en pakte mijn pijp en vulde die met de heerlijk geurende tabak, strijkt een lucifer aan en de vlam deed de rest. Net in de twintig was ik en vrijgezel. Toen mocht je nog roken in een café. Het was nog stil. Twee mannen zaten aan de bar een pilsje te drinken en een…

''Het is halfelf in de morgen. Het oude echtpaar Wouter en Mien zitten voor het raam koffie te drinken. Zij gluurt vanachter de planten naar de voorbijgangers om opmerkingen te maken over hun uiterlijk. De één heeft een rot kop en de ander een dikke pens en ga zo maar door. Hij leest in het rode boekje van Mao en denkt zijn hoop op het Marxisme-Leninisme…

Kooistra woonde links van ons en aan de andere kant woonde de familie Klop. Klop was politieagent en beschikte over een dienstgeweer. Dat geweer is een keer zeer oneigenlijk gebruikt om buurman Kooistra een handje te helpen. Kooistra had een oude kat die wat mankeerde en die eigenlijk een spuitje diende te krijgen om hem uit zijn lijden te verlossen…

Wat was ik blij, dat zij niks in mij zag. Ik zat op een terras aan de boulevard van Zandvoort. Het terras was druk bezet. Aan mijn tafel was nog een stoel vrij. Heerlijk zat ik te genieten van het mooie weer. Opeens zag ik een jonge dame het terras oplopen. Ze had prachtig lang ravenzwart haar. Een weldadige bries zwaaide het haar naar achteren en ik…

Ik hoor de telefoon. Ik draai me om, zet de radio aan en trek het dekbed nog eens extra behaaglijk om me heen. Als het belangrijk is dan bellen ze nog maar een keer. Ik realiseer me dat het te laat is om nog iets van een ontbijt te fabriceren voor het nageslacht. Ik voel een knallende koppijn, dus reden te meer om nog even te blijven liggen. Na de nieuwsberichten…

‘Zo nu eerst een kop koffie’ zei mijn vader die daaraan, naast zijn Caballero, behoorlijk verslaafd was mede omdat andere verslavende middelen in die tijd nog niet zo voorhanden waren en drank te duur was. Later, na zijn hartproblemen, nam hij elke avond twee glaasjes vieux. Dat moest van de dokter beweerde hij omdat het zijn bloed lekker dun hield.…

Een paar keer zijn mijn vader en ik samen wezen vissen. Dat was niet zo maar een vispartijtje nee dat werd goed voorbereid. De avond vooraf was mijn vader al bezig mooie deegballen te kneden van brood en een beetje koffiemelk. Van havermout, oud brood en melk werden stevige voerballen gemaakt. Dobbers, draad en haakjes werden aan een laatste inspectie…

En dan z’n dochter die achter mij zat, daar zou ik op terugkomen. Het gezin van meester H. was met flink wat kroost gezegend. Lida, die bij mij in de klas zat, was de jongste geloof ik. Haar broer Albert had ook bij mij in de klas gezeten. Echter door mijn eerder vermelde gebrek aan inzet en werklust was ik in de eerste klas van de ULO blijven zitten…

Dat schrapen van de keel was ook een belangrijk ingrediënt van een grap die hij eens vertelde. Het ging over een weddenschap tussen drie mannen waarbij degene zou winnen die de grootste fluim, dat woord bezigde hij, kon produceren. De eerste, een stevige gezette man, schraapte zijn keel en spoog een fluim op de kastwand voor hem. Niet onaardig maar…

Ik had de onhebbelijke gewoonte om geen huiswerk te maken. Ik had wel wat beters te doen in m’n vrije tijd. Dat was niet volgens de spelregels van de school en al helemaal niet volgens de regels van het Hoofd der School en dat is mij op zekere dag op een niet mis te verstane wijze duidelijk gemaakt. Meester H. kwam op een morgen, om een niet nader…

Als vierjarige verhuisde ik van Groningen naar Zuidlaren. Mijn vader werd na z’n Indië periode overgeplaatst naar de Adolf van Nassaukazerne in het dorp. De kazerne was vlak voor de oorlog gebouwd toen Adolf nog een geschikte naam was. Over die Indië periode heeft hij niet veel verteld. Acht jaar eerder wilden, na de overgave van de Jappen, Soekarno…

Mijn vijf jaar oudere broer was een bijzonder schepsel. Hij deed alles minstens tien keer beter dan ik. Hij behoorde tot de besten van zijn klas en zittenblijven, zoals ik later herhaaldelijk deed, was er niet bij. Ik trok niet veel met hem op omdat het leeftijdsverschil daarvoor net iets te groot was. Door mijn vader werd zijn gedrag regelmatig…

Een honderd meter verwijderd van ons huis, aan de overkant van de straat, woonde meester Bokelmann. Hij was een vrij lange magere man en verder was er niet veel spannends aan hem op te merken behalve dat hij af en toe wat krom liep door een sluimerende hernia. Hij had een hoogblonde vrouw, die om onverklaarbare redenen, nogal op mij gesteld was. Het…

Mijn vijf jaar oudere broer gedroeg zich meestal als een brave jongen. Toch had hij af en toe de neiging, in zijn verder gezapige leventje, mij als gewillig slachtoffer uit te zoeken voor één van zijn snode plannen waarbij hij wel zo slim was dat mijn vader hem achteraf nooit de schuld in de schoenen kon schuiven. Hij liet mij, na zijn weldoordachte…

Ik zag haar voor het eerst in een Chinees Restaurant, waar ik - na mijn boodschappen gedaan te hebben - lekker dacht te ontspannen. Het was rustig daar en ik ging lekker bij het raam zitten. Pff..ik was het zát van al die stinkende kleedhokjes, waar ik me telkens om moest kleden. 'Bestellen, mevrouw?' vroeg een vriendelijke Chinese dame. 'Uhh,…

Er woonden uiteraard veel gezinnen in de Oranjelaan waar wel het een of ander over te verhalen valt maar dat komt later. Eerst steek ik even de straat over, langs ons voetbalveldje en de ‘dikke steen’ naar de Margrietlaan. De ‘dikke steen’ zoals we de enorme zwerfkei noemden, had een prominente plaats op het grasveld tegenover ons huis gekregen…

Op snert kon het hele gezin zich dagen verheugen. Prins Bernhard was er ook dol op dus wij verkeerden in goede kringen wat onze smaak betrof. De grote pan ging ’s morgens vroeg al op het vuur zodat de hele dag de geuren van de veelbelovende avondmaaltijd door het huis trokken. De soep werd langzaam ingekookt tot een stevige groene brij die goed op je…

Lang geleden woonde er in een ver land een mooie prinses. Dat is altijd zo, dat de prinses mooi is. In sprookjes althans, in werkelijkheid kan het soms knap tegenvallen. Maar goed, deze prinses was dus mooi en er waren dan ook veel prinsen die haar het hof probeerden te maken. Maar ze boekten weinig resultaat, want de prinses had op iedere prins wel…

Zuidlaren is een esdorp. Het dorp bestond uit de brink, met de statige eiken- en beukenbomen, met daaraan vastgeplakt de oude kern waar, in het begin van de jaren vijftig, aan de periferie de nieuwbouw voorzichtig op gang was gekomen. Toen wij van Groningen naar Zuidlaren verhuisden kwamen we in de buitenste schil van de nieuwbouw te wonen. Je stapte…

De telefoon rinkelde in de gang. Wouter keek naar zijn vrouw en Mien keek naar hem, met een blik wie gaat naar de telefoon? ''Ik ga wel, jij bent er toch te beroerd voor'', zei ze. Ze nam de hoorn van het toestel en kreeg Chantal aan de lijn. ''Hé meid wat leuk dat je belt, er is toch niks naars gebeurd?'' ''Neen tante, alles is goed hier…

Dag vrienden! Of, beter gezegd: bijna goede nacht! In Huize Vandepitte gebeuren soms de vreemdste dingen op de meest onverwachte momenten! Zo had ik mij al enige maanden een punthoofd lopen zoeken naar mijn ‘Middenstandsdiploma’.(het is mij nog steeds aan te zien!) Feitelijk heet zo‘n belangrijk document officieel: ’een certificaat voor de cursus…

Op de verrekijk zag ik een programma over fotograaf Robert Capa. Hij was een Hongaar die in de vroege jaren dertig van de vorige eeuw naar Berlijn vertrok, net als veel andere artistiek angehauchte mensen. Want in Berlijn gebeurde 'het'. Althans: toen. Want later gebeurde 'het' niet meer in Berlijn maar ergens anders. Dan gebeurde 'het' in Londen…