Alle inzendingen over vriendschap

Laats zij mijn dochter "Mama, waarom ga je niet op Hyves, daar zitten wij allemaal op." Ik wist niet eens wat het was. Maar goed, ik ben braaf lid geworden, al vind ik het wel echt iets voor de jeugd. Na een tijdje lid te zijn, kom er ineens een bericht binnen: ben jij de Eva uit Gouda. Nu ben ik dat,dus nieuwsgierig als ik ben, ben ik gaan kijken…

Door het venster heen zag hij hoe de strakke wind door de nieuwe takken van de fors gesnoeide populieren woei. De zon scheen flauwtjes door de monotoon opgebouwde wolkenburchten. Het eentonige geronk van de diepvrieswagen aan de overkant van de straat martelde zijn gestel. Hoelang duurde dit nu al? Hoelang moet ik dat nog dulden, vroeg hij zich wellicht…

Jawel, het heeft even geduurd, maar ik weet eindelijk wat mijn voornemen is voor het jaar 2009. Ik zeg bewust geen ‘goed’ voornemen, want ik weet niet of zeker of het in die categorie valt. Het is in ieder geval de bedoeling dat ‘ik’ er beter van word, maar dat is dan net weer niet het idee achter goede voornemens volgens mij, of wel? Afijn…een nieuw…

Haar rechteroog ziet er uit alsof ze bezoek heeft gehad van ongewenst bezoek, GeenStijl-finnen. Ze stelt mij al snel gerust, haar ooglid hing dermate dat een chirurgische ingreep noodzakelijk werd, als er iemand was met een vuiltje in het oog dan was zij dat wel. Even later ga ik aan het thuiswerk, eerst swifferen en daarna dweilen, grijnzend tilt…

Mijn buurman en ik hebben samen al van alles meegemaakt. Het begon met een gewoon praatje en omdat ik veel alleen zat nodigde hij mij uit om eens koffie bij hem te drinken. In die tijd was ik net overnieuw begonnen en probeerde ik voorzichtig op mijn eigen benen te staan. En waar ik behoorlijk veel moeite mee had: mijn verleden was niet zo mooi…

Vriendschap is iets waar ik soms bang van word. Het kijkt je aan en lijkt tandeloos tegen je te grommen dat je uit moet kijken met wat je zegt. En als ik dan besluit te spreken en toch gebeten word, dan blijkt maar weer hoe kwetsbaar het is.…

Vriendschap is een plank waarop ik mensen heb geplaatst die ik koester. Ik hoop dat ik bij hun ook op zo’n plankje mag staan, dan pas heb je echte vriendSCHAP.…

EEN. Ruud heeft áltijd een gps bij zich. Op z'n stuur. Ruud ziet elke scheet dus ver van tevoren aankomen. Ook waar je struikelt over wegwijzers en paddenstoelen, vaart hij op satellietaanwijzingen. Al zouden wij geblinddoekt door de Kalahariwoestijn fietsen, met Ruud en dat onafscheidelijke ding is verdwalen onmogelijk. Overbodig te zeggen dat…

Vreemd het gevoel dat je niet precies weet hoe het zit. Jaren dacht ik dat ik het wel aardig wist hoe de wereld in elkaar zat. Daardoor had ik redelijk wat zelfvertrouwen, ging ook wel met heel wat mensen om. En ik denk dat je door te praten met andere mensen je een aardig beeld van jezelf kan vormen. Mijn gedachten waren dan ook wereldwijd en niet…

Ik had een heel goede vriendin: we deden van alles samen. Wij waren altijd wel bij elkaar, zij bij mij of ik bij haar of we waren weg. Niemand kwam tussen ons in en we kwamen altijd voor elkaar op. We hadden de grootste lol en deden de nuttelooste dingen. Opeens werd alles anders. Ze at niet meer ze dronk niet meer. En sneed haar aders open. Ze praatte…

Hij heeft een maand bijna niks van haar gehoord. Eerst, toen ze er pas was, bijna elke dag. De Grote Stad. Het viel haar zo tegen. Niks dan bos en inrichting. Haar klasgenoten. Ook al van die provinciaaltjes. Beter zo, dacht Hans. Geen concurrentie. En misschien zou ze wel snel weer terugkomen. Dat schreef ze tenminste, de eerste week al. Maar toen…

Het mes sneed, met een onnoembare kracht, bij me naar binnen. Tussen mijn ribben, dwars door mijn lever. Ik voelde de warmte van mijn bloed, dat overal bleek te zijn. Ik was gestoken, door het kwaad dat wie dan ook gebruikt, om tegen mij te strijden. Het mes werd in mijn lijf gedraaid.... Het bloed, dat al bijna een jaar niet vloeide, gutste uit het…

Herman Finkers staat weer in het theater, met zijn solo 'Na de pauze'. Opmerkelijk hoe iemand zo kan veranderen en tegelijkertijd de oude kan zijn. Geen grote decors, geen assistenten, maar verhalen over hoe hij de periode van zeven jaar tussen deze voorstelling en de vorige heeft beleefd. Een imponerende show met veel humor, waarin hij veel vertelt…

Ik wil graag iets vertellen over, hoe ik mijn beste vriendin heb leren kennen. Ik ben Sara al voorbij en ik heb tot voor kort nog nooit iemand mijn vriendin kunnen noemen. Raar maar waar! Ik begon al op vrij jonge leeftijd motorfiets te rijden. Niet met een vriendje maar helemaal zelfstandig. Na 2 jaar gereden te hebben,werd mijn motorfiets wat zwaarder…

Te laat, net te laat. Hoe is dat nu mogelijk: op het punt gekomen om eindelijk onze volledige naam uit te wisselen. Valt de site uit de lucht. Kwijt, nu ben ik je kwijt mijn Turbo. Heel de nacht ben ik bang geweest voor de waarheid. Je heb mijn brief aan jou niet meer kunnen lezen. Waar al mijn gegevens in stonden beschreven. Eerst was ik bang nadat…

Goh,wat had ik via zeddnet..een leuk contact met jou. Maar helaas zeddnet is uit de lucht en ik wil donders-graag weer contact met jou. Hoe kan ik jou bereiken?? Kent iemand jou??J ouw leeftijd is 51 jaar jong..je hebt blond haar en woont alleen in een hoekhuis in Axel. Jouw user-name op zeddnet was kleurrijk en mijn user-name was figrev. Jij…

Je loopt naast me. Af en toe hoor ik, hoe je schoen de grond raakt. Zacht. Haast onhoorbaar. Je gevoel spreekt, zwijgzaam. Ik hoor het, zonder dat je er woorden aan geeft. De zwaarmoedigheid zwaarder dan je gewend bent. Je stemintonatie, donkerder dan gekend. De stilte die tussen ons is, ervaar ik als een leegte, die roept om opvulling, haast smeekt…

Nathalie en Lisette liepen over het Spaanse strand. ‘’ Laten we volleybal gaan spelen, als echte beachgirls,’’zei Nathalie. Ze haalde een volleybal tevoorschijn. Nathalie sloeg op en Lisette speelde terug, Nathalie gaf een harde tik tegen de bal en Lisette miste. Lisette bukte, pakte de bal en kwam weer overeind toen ze ineens in 2 hemelsblauwe…

‘’Je hebt gewoon wat afleiding nodig!’’ zei Nathalie tegen Lisette. Ze staan buiten in een steegje. Buiten is een lichte schemering. Het regent, waterdruppels kletsen tegen de stoeptegels. ‘’Afleiding!? Hoe kun je dat nou zeggen? Mijn vader is DOOD! Denk je echt dat ik dit zomaar kan vergeten? Dat ik zomaar kan verder leven, zonder er bij na te denken…

Hoe dichtbij je bent dat weet je volgens mij niet. Je zegt dat ik gesloten ben, op slot. Maar het tegenovergestelde is waar. Ik ben open, ontzettend open naar jou. Je kan mijn gezicht lezen en je leest mijn ogen. Net alsof je me al jaren kent. Ik houd afstand. Ik houd me op de achtergrond. Als je ooit twijfelt of je in mijn gedachten bent…

Tom, ik moet je wat vertellen. Kijk, er zit me iets dwars. Ik bewonder je hoor, dat is het punt niet. Ik vind je ergens ongelofelijk knap hoor! Jij bent zo'n echte alleskunner, zo eentje waar je mee op stap kan gaan, nou ja op stap? Kijk, en daar beginnen nu de problemen. Bij elke stap zit je me te vertellen wat ik moet doen Tom! En om de paar minuten…

Ik kwam mank aanlopen, zag je met je hoofd op je armen liggen, in het restaurant van het ziekenhuis, op tafel. Ik had toen al moeten voelen, welke wending deze ontmoeting zou nemen, maar voelen begint steeds meer van mij te vervreemden. Of ik van gevoel. Er ligt in ieder geval een waas van methadon tussen mij en alles daarbuiten. Een soort vertrouwde…

We rennen weg. Jij en ik – samen. Er is geen noodzaak – geen onzekerheden of angsten die ons dwingen te gaan. We rennen weg omdat we willen. We lopen door straten, over duistere enge wegen, en doorkruisen grote, onbekende pleinen en wanneer we moe zijn, rusten we uit op plekken waar het geluk ons blijft achtervolgen. We vermommen ons – want misschien…

Elke maand kwamen ze bij elkaar op theevisite. Om de beurt, 4 totaal verschillende vrouwen. Door een spontane uitnodiging van één van hen was dit een gewoonte geworden. Wie dat als eerste deed, dat waren ze al weer vergeten, maar ze konden er eigenlijk al niet meer buiten. De middagen waren elke keer anders, soms vol gekkigheid, omdat één van hen…

Door jou kan ik weer lachen en denken en huilen en dromen. Met jou praat ik over wat mij bezighoudt. Voor jou voel ik anders dan is toegestaan. Toegestaan in deze wereld. In deze wereld waar het draait om logica. Waar jij je houdt aan logica en waar ik me conformeer aan logica. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben dankbaar dat ik je heb leren kennen…

Hoe hoog zijn onze luchtkastelen, in der loop der jaren, zwoegend opgebouwd? Ik schijn het dak maar niet te bereiken. Ik wist niet dat jouw wereld een deur had, tot je me de sleutel gaf. Huissleutelpassie, wat heb je een mooi woord geschonken, ik koester je gesproken gevoel, als 't ware zelf gevoeld. Het slot geolied, het prikkeldraad geslepen. Niet…

Het was donker op de ziekenboeg. De kamer blauw van de zware shag, ik kon het bier van mijn buurman ruiken. In de badkamer stond een vuilniszak te stinken, de buurman van een verderop laat een onbeschofte boer. Als de bel gaat sloft hij, met een gebroken voet, naar de deur. Ik hoor jouw stem. En een rust komt over me. Nu mocht ik uitrusten. Hoefte…

Zij die alreeds handenwrijvend hebben uitgekeken naar het moment dat ze de door hen zelfbedachte necrologie van ondergetekende konden gaan rondbazuinen, komen weer bedrogen uit. Hun moment is niet gekomen, de grafredes kunnen de prullenbak in. Deze van elke vorm van intellecten gespeende zielige troep halfanalfabeten druipt nu de wonden likkend af…

De oude Nita verkoopt al jaren de daklozenkrant. Elke dag, weer of geen weer staat ze bij Albert Heijn. Ons vriendinnetje Maria koopt de krant. Vaak, té vaak. Ze geeft de straatkrant aan vrienden en collega’s. Het is voor een goed doel, zegt ze. Men lacht spottend om Maria. “Laat je niet in met die zwervers”, smalen ze. “Ze zijn allemaal aan de…

Als ik ze in de verte aan zie komen valt het me op dat ze hun benen op dezelfde manier neerzetten. De voeten naar buiten, knieën naar binnen. Grappig! Ik zwaai. De vrouw tilt even haar hand op. Hm, niet echt enthousiast, dan maar geen praatje. Ik wandel mijn dagelijkse rondje. Dat doen de vrouw en haar wandelvriend ook maar dan omgekeerd aan de…