Alle inzendingen over Je ijle klanken klin

(voor Christa Päffgen (1938 - 1988)) Je bent geboren op 16 oktober 1938 in Keulen. Op je tweede ging je met je moeder en je opa in het Spreewald wonen, een biosfeerreservaat. Je vader werd een Duitse soldaat en hij liep een ernstig hersenletsel op. Hij is overleden in een concentratiekamp. Op je zevende verhuisde je met je moeder naar hartje Berlijn…

De allersnelste woorden ijlen je achterna zelfs in het donker op de tast vinden deze klanken het antwoord dat bij je zwijgen past.…

je schikt wat woorden naar hun klank, droevig in de donkere tonen de kleinsten klinken vaak het langst, ijlen in de hoogste regionen je componeert de stemming met muziek, de inhoud is een mozaïek gelegd in kleuren die je spreidt tot strofen die een mooi gedicht beloven dat is het gezicht waarmee je naar de lezer kijkt, hem een…

Omweef nu, hand, met wand, met warme kleur en klank, die wandelende tak. ----------------------------------------------------- Uit: 'Een vlieg met gouden vleugels', 1997…

Op weg naar dichtbij waar jij aan mijn zij mijn hand zal nemen en ik mij zal losrukken en terug zal ijlen naar afstand.…

Langs ijle spiralen daalt een klank uit vage verten wordt een levenskiem geboren de dichter luistert naar een dunne stem heeft nog de chaos niet bezworen maar schikt en kiest hij steunt en voedt het schepsel dat in hem is komen leven met woord en zin die uit het niets steeds helderder rondom hem zweven totdat het een gestalte heeft en een gezicht…

De panter sluipt met dichte ogen over het toneel dan jubelend, dan hoog en ijl blaast Miles zijn magische klanken over mij heen. De wonderschone fluwelen klanken, het stokt mij in de keel. Miles, de tovenaar, het fenomeen, de tijd trotserend, vernieuwer van de jazz. Miles, zoals jij de trompet bespeelt is er geen onder de zon.…

ik lees je noten op papier zacht raak ik de snaren tot strijken kom ik niet moet stemmen om in jouw muziek de klank te laten paren je vibreert in hoge tonen om het ijle tot zijn recht te laten komen contrasteert met donker zwaar langzaam naderen wij elkaar jij bent mijn concert vurig op het lijf geschreven ik mochtje…

Naar een werelddeel gedragen in afstand half de wereld door ijle vleugels waar binnen rammelende airco’s de zwoele hitte vochtig explodeert tot koude waar weelderige bloemen overvloedig vruchten tot exotische lekkernijen waar geneeskrachtige kruiden door de mens op waarde worden geschat daar juist daar barst moeder aarde…

Wederom klinkt ijl de “Last post” over het kerkhof. In onhoorbare verten gaat de oorlog door. Er is een gezamenlijk weten dat het nooit zal ophouden.…

Wederom klinkt ijl de “Last post” over het kerkhof. In onhoorbare verten gaat de oorlog door. Er is een gezamenlijk weten dat het nooit zal ophouden.…

Het verhaal dat hij in een lied giet Of een hoofse dans in driekwartmaat De linkerhand houdt het ritme vol Lang en ijl rollen de halve tonen Doorweven met valse noten die niet storen De herhaling van akkoorden Wiegen me in een alerte slaap…

Nog verder draag ik mijn verleden het weelderige riet in waar de mandjes groeien bruinverpakte gorzen de wacht houden over elke doodgeboren lentemorgen en vroege klanken stroomopwaarts de eerste zon ontmoeten Een rapsodie in tegenlicht bewaakt de ijle dijken in de laaghangende kilte trek ik mijn rietkraag verder op buitendijks wachten…

Over de huizen - de kramen op de wind over de rivier sneeuwt ijl het carillon De Geuzen zyn in de Bommlerwaard gevallen zy hebben my ontnomen met syn allen een hupsche Schans .. Naar de horizon tuimelen de klanken de zwarte kartelige rand der strenge Veluwe over de groene golven van de Zuiderzee De Geuzen zyn ..…

Het voertuig, een fabuleus product van menselijk vernuft, stormt voort, dendert voort en vliegt als een lenige, gele slang voorwaarts over de rails onder het voortbrengen, met enige tussenpozen, van een monotoon, sonoor geluid, van klanken die een ver bereik hebben en zich verspreiden in de ijle atmosfeer die heerst over de stad.…

Ach, Het wrede geweld in de wereld... Oorlog na oorlog, en geweldpleging bij mensen onder elkaar... Waarom laat Onze Lieve Heer dit toe en grijpt hij niet drastisch in? Je kunt zeggen dat God Zijn mensenkinderen nu eenmaal niet als marionetten beschouwt en hun de vrije wil geeft om te handelen. Een gedachte van wijze overgave en tegelijk kinderlijk…

zonder ophouden ga ik elders wenen dan in transparante luchten die ik met open ogen hellend verlies door de gedoofde woorden van morgen rusteloos en zonder einde onder het drukkende puin van gisteren ga ik graven in elk geluid dat de dood wekt door drijvende kiezels die ik radeloos gooi naar alle tranen van mijn vlakke eenzaamheid…

sestanta mirraza martessa vindella boscollo baresa domapi dizalo stollari zo onbegrijpelijk mooi dat je zou emigreren en je linea recta laten bekeren maar deze taal vertelt alleen een klankenverhaal hoewel dat weer precies is waar duizenden gelovigen in geloven…

De vloeiende lijnen van melodieën bereiken 's nachts mijn oor ik weet niet of ik wakker ben als ik die klanken hoor. Ik open dan mijn ogen en kijk vlug om me heen waar zijn de muzikanten ik ben helemaal alleen. En toch nu ik weer wegzak is de ritmische muziek er weer ik laat me meevoeren op de tonen zo hemels...ik wil meer.…

zoals ik jou klein donzig diertje in mijn armen hield streel ik je twintig jaar later met klanken van tederheid wapen ik je met woorden van liefde voor de tijd die vliegt zoon…

Een licht, een woord, een ademhalen een zoeken naar wat zin, je leeft en zit er middenin en toch kan je dit niet vertalen in kleuren, klanken, tederheid,... je glimlacht enkel naar de mensen die net als jij wat liefde wensen en snel of traag vergaat de tijd.…

Is het de wat ijle, hoge klank die het instrument voortbrengt, of is het het gegeven dat het mondstuk in de anus van de eekhoorn moet worden ingebracht waar het na een tijdje spelen door oprekking van de kringspier zo los gaat zitten dat het ieder moment eruit kan schieten en op de grond vallen?…

Flarden tot rozen Binden in de lente liefst Met sprankels kleuren…

Zoals je me aanraakt maar even mijn wang beroert vingertoppen op mijn huid, zo zweeft soms een klank tegen me aan vervolgt zijn baan of blijft me bij. Ik laat ze zo. Niets wordt tot woord. Zo zijn ze het mooist.…

Ik hou van de weemoed in een lied als van mijn lichaam dat zich buigt over het jouwe en met fronzend reiken zich verzucht…

En hoe wonderlijk ontroerde het mij toen ik op de terugweg die klanken van het carillon hoorde; hoe deed dit mijn verwoeste en verouderde hart, dat diep in mij rust, aan. Zangerig en teder en lieflijk weerklonk de melodie: "Zachtjes tikt de regen door de ijle atmosfeer die zelfs al aan het voorjaar deed denken.....…

IJl flankeren van rechts noch links. Haastig zwermt zich wat waar is en daar en hier steeds. Hijgt vooruit en duwt vlijend in argeloos passen.…

Zij laten uitbundig de vele klanken getooid in de mooiste verenpracht vol trillingen van muziek en zang meevoeren tot diep in de nacht In opperste vervoering gebracht door wervelingen van hoge en diepe klanken voeren gedachten naar de tijd van toen vol harmonieus leven tot de blanken Na intense dromen deze natuur volkeren soms ook in strijd…

het je te doen de tongzoen met 'n klinker op je tong 'k heb het gedaan 'k ben er voor gegaan - gister in de salon - op m'n gevoel in de schommelstoel ja ja wat deze man allemaal wel niet kan daar ga je toch van zweten…

Klanken stromen kil Uit je mond Vormen ijzige woorden Die in loze beloftes Hun graf vinden Jij bent mijn kanker Kwaadaardig woekerend Heb je me nodig Om te bestaan Je spiegelbeeld onherkenbaar Camouflage voor verdriet En ik heb je antwoorden niet De stilte tussen de woorden die je niet sprak Versta ik nu meer dan ooit…