Alle inzendingen over Johanna Charlotte We

Johanna Charlotte Wessels is geboren op 13 mei 1987 in Zwolle. Op haar veertiende zong ze het lied 'Embrace the Night' van haar nicht Dagmar Otto, een hardcore-dj uit Doetinchem. Ze was de zangeres van de band To Elysium en ze zong in de rockopera 'Infernorama' van Manny van Oosten.…

Dat doet het niet als wij zingen, dat programmaonderdeel hebben we dan ook geschrapt, zelfs traditie kent zijn grenzen. Wonderlijk zo foutloos als Charlotte kan voorlezen. Als ze vertelt breekt ze haar nek over haar eigen woorden, maakt zinnen nooit af, laat staan dat ze ooit tot het eind van een verhaal komt.…

wil Charlotte weten. ‘Gaan we naar huis, lopen we samen weg, gaan we samen naar huis’ ‘En u, nu?’ vraagt Woemi voorzichtig. Ze weet wat Charlotte wil. Naar huis. Ze weet wat de kinderen willen. Wat misschien ook maar het beste is. Nooit meer naar huis, vier en tachtig jaar oud zijn en je weg maar zien te vinden in een vreemde omgeving.…

Charlotte was een schrijfster, o.a. van brieven aan Goethe, Charlotte von Stein en jou. Toen Goethe's vrouw Johanna Christiane Sophie Vulpius op 6 juni 1816 overleed, schreef Charlotte: 'De arme man weende bitter. Ik betreur het dat hij om dergelijke vrouwen moet huilen!'. Dat was erg wreed van haar.…

Op 31 maart 1810 zijn Christian en Charlotte gescheiden. Charlotte had een affaire met haar muziekleraar Édouard Du Puy. Charlotte overleed op 13 juli 1840 in Rome en zij werd 55 jaar. Na de vrede woonden jullie in Berlijn en Königsberg. Vanaf 1817 woonden jullie in Münster.…

Enkele dagen later zitten Charlotte en Adeola in café 'Het Bonte Paard' een paar kopstoten te drinken. 'Een beetje moed indrinken kan geen kwaad!', zegt Adeola, 'plus we gaan waarschijnlijk gieren van het lachen!'. 'Maar we kunnen moeilijk stomdronken aankomen!', zegt Charlotte, die Adeola een dikke mondkus geeft.…

Opvallend hoe we samen vormen alsof het zo gemaakt is alsof het zo zou horen Opvallend hoe jouw lichaam aansluit op het mijne Hoe we steeds opnieuw elkaar weer kunnen vinden Hoe jij mijn verlangens kent en ze bevredigt simpel door mij te geven wat ik wil met je eigen lichaam en je eigen geest Opvallend hoe onbegrijpelijk dit…

Alleen maar ruzie alleen maar woede En de schuldige ben ik Alleen maar schreeuwen alleen maar tranen En de schuldige ben ik Al mijn gevoel al mijn verdriet Ik kan daar niet mee leven het enige wat ik kan doen Is mijn leven ervoor geven.…

Vechten om een doel. Vechten om een wil. Elke dag vechten. Elke dag zo stil. Alsof het niet lukt, lukt wat ik doe. Ik voel me zo verschrikkelijk moe. Vluchten voor de mensen. Vluchten voor mezelf. Dat wil ik nooit wensen. Hoe is het om echt te leven? Jezelf te zijn en te zien? Langzaam breekt het af. Zo pijnlijk, bovendien. Zal ik ooit…

Waar de meeste tachtigplussers nooit meer uitkomen, het verzorgingshuis, daar is Charlotte nu uit. Gewoon weer naar huis. We hebben geluld als brugman. We hebben hemel en aarde bewogen, we hebben van alles verzonnen om uitstel te krijgen, vakantie, drukte, ziekte, gedoe met geld en wat al niet, maar uiteindelijk zijn we bezweken.…

', zei Johanna, 'dit kan echt niet, Godefrida, reken maar dat we hem dit betaald gaan zetten!'. 'Hoe dan?', vroeg Godefrida. 'Laat dat maar aan ons over!', antwoordde Johanna. 's Avonds belden Libbeke en Johanna bij de pastorie op Plantsoen 2 aan.…

Jouw schaterende lach als je met papa stoeit jouw onschuldige ogen als je per ongeluk knoeit Jouw leuke opmerkingen zo spontaan uit het niets jouw vrolijke gezicht rijdend op je crossfiets Jouw lieve stemmetje met je lichte accent we missen alles van jou nu je niet bij ons bent…

', antwoordt Charlotte, die het nagel bijten inruilt voor een Belinda-sigaret. 'Met voorgevoelens kunnen we geen rekening houden, schatje, anders kunnen we de boel beter opblazen!' 'Bewaar dat opblazen nou maar voor de kluis, Pino, en noem me geen 'schatje' ja, want dat klinkt erg denigrerend!…

“Ik vind jou lief”, zegt Charlotte, mijn kleindochter, volkomen onverwacht tegen mij terwijl we samen hand-in-hand lopen te wandelen. Ik kijk het blonde huppeltje van nog geen vier jaar vertederd aan met misschien wel iets van: Waar is de dubbele bodem?…

We zijn te laat!". "Hoe bedoel je 'We zijn te laat!', doe iets, man!", schreeuwt Charlotte, die hysterisch begint te gillen en te huilen. "De burgemeester hoeven we in ieder geval niet te bellen!", zegt Guillaume quasi-grappig en bloedernstig.…

En ook niet voor Charlotte, omdat ze zijn lievelingetje is en hij weet hoeveel ze ervan houdt. 'We kregen een surprise' Charlotte is de zomer alweer vergeten. Net als haar eten. Ze is weer daar , in het grote huis. Eten? Ik kan niet meer. Alleen Woemi gaat onverdroten door.…

Wat zou je ervan zeggen als ik je spontaan zou bellen zou je de hoorn erop leggen of me over alles vertellen Wat zou je denken en doen als ik voor de deur zou staan krijg ik dan een dikke zoen of zeg je me dat ik kan gaan Wat zou er door je heen gaan als ik gezellig naast je had gezeten zou je een arm om me heen slaan of wensen dat ik…

Ik kijk in jouw donkere ogen zie daarin die gouden glans jouw ogen zijn om in te verdrinken ze brengen mij helemaal uit balans Je weet mijn gevoel te raken met eerlijkheid en een zachte hand je durft lief mijn hart te aaien jouw aanraking zet mij in brand Je hebt me weten te vangen je bent het baken dat ik direct herken bij jou zijn mij…

Jouw prachtige naam wordt zacht gefluisterd zo blijf je altijd bij me als mijn hart goed luistert Af en toe kan ik je voelen door de stralen van de zon jouw nabijheid beurt me op als een klaterende bron De spiegeling in het water tovert soms jouw gezicht uren kan ik blijven kijken mijn blik op de golven gericht ´s Nachts sluit ik…

Charlotte glimlachte naar Julia en zei: “interessant!” Maar eigenlijk wilde ze door de klank van de schaal weer de rustgevende vallei zien. Bedachtzaam keek ze naar Julia en vroeg: “maar één ding begrijp ik nog niet? Hoe kunnen we deze klankschalen toepassen tijdens onze dans?…

Johanna zag dat. ‘Maar...?’ ‘Het mankeert hem aan diepte.’ ‘U bedoelt dat u hem geen intellectueel vindt.’ ‘Nee. U dan wel?’ Johanna zweeg bij deze directe aanval. In plaats daarvan pakte ze een document uit her dossier. Een folder van de firma Wervers, simpel geheten BOUW, over bouwprojecten die hij had gedaan en aan het doen was.…

Met een vloer die nog nat is van het dweilen, nemen we bezit van het appartement, geven we onze bagage een plekje en volgen het voorbeeld van onze kinderen in hun andere, zoals Charlotte het noemt, “vacantiehuisje” en schieten we een heerlijk koel bed in. Na een uur of drie kom ik moeizaam bij uit een uitzonderlijk diepe slaap.…

Wie ons liefheeft om ons karakter, vraagt niet naar schoonheid; maar wie ons liefheeft om onze schoonheid zonder meer, kan onze ergste vijand worden.…

Tijdens enkele seances met Charlotte kreeg Charlotte dat ook. Beiden hebben nauwelijks tot geen obstakels tussen dit leven en de eeuwige, geestelijke wereld. Het is zover. Charlotte ontvangt aartsbisschop Eijk, bisschop De Korte en de vier priesters.…

In 1400 slaat het noodlot toe en blijkt hertogin Johanna zijn afwijzing nog steeds niet te hebben verwerkt en zint zij op buitensporige wraak. Paulus steunt de arme burgers van Den Bosch en Johanna doet dat niet, waardoor er ruzie ontstaat. Johanna wil het Witte Kasteel veroveren, maar dat gaat haar niet lukken.…

Rekenen kunnen we als de beste. Ineens kent een auto geen vaste lasten meer, onderhoud en hoef je geen wegenbelasting te betalen. Afschrijven doen we sowieso niet. Net als Woemi kijken we wel als de auto rijp is voor de sloop. Op die manier rekenend legt de bus het natuurlijk af. Voor de grap kijk eens naar mijn reële kosten.…

Dan maken we kinderen, een zoon , een dochter, wat maakt mij het uit. Dan gooien we de Citroën Break vol en rijden we naar Italia, en verder? Verder niks. Dan zijn we gelukkig.…

Hij las voor uit Arthur van Schendel: "Het Fregatschip Johanna Maria" en we leerden over de figuur Tamalone.…

Mijn complimenten, Charlotte Schumann!', zegt Fausto, terwijl hij Charlotte's handen vast pakt en naar zijn mond geleidt. Charlotte laat het toe, maar zij walgt enorm van zijn vluchtige gekus op haar handen.…

Emoties die niemand kent gevoelens zijn uit het zicht mijn hart is uit z´n element betraande ogen zien geen licht Verstand dwingt me te breken met een gevoel dat niet mag verstikt door een kleurloze deken verdriet neemt me volledig in beslag Iets loslaten doet soms zo´n pijn en zeker als het je heel dierbaar is zal het echt slijten op…