Alle inzendingen over Natasha Saint-Pier

Natasha Saint-Pier is geboren op 10 februari 1981 in Bathurst, New Brunswick, Canada. Haar vader Mario is gevangenisdirecteur en haar moeder Marie is manager van een bejaardentehuis. Natasha kreeg op jonge leeftijd piano- en danslessen en op haar achtste stond ze al op een podium.…

In 2006 verscheen 'Longueur d'ondes', in 2008 'Natasha St-Pier', in 2012 'Bonne Nouvelle', in 2015 'Mon Acadie' en in 2017 'L'alphabet des animaux'.…

De nummerherkenning gaf aan dat het Pier was. Pier was zijn grote vriend, maar als hij zo laat nog belde kon Jacky weten dat Pier dronken was. Pier drinkt bijna dagelijks zes à zeven tripels op lokale terrassen. Eenmaal thuis zet hij zijn gelag voort met wijn.…

opgejaagde dieren die dorstig smachten naar een heilzaam vocht vol overgave streken we banieren elk middel was geheiligd, alles mocht gehaast persten we druiven, brouwden bier bij nacht en ontij raakten we vervlochten en deinden met de golfslag mee als wier we wrongen ons in onverwachte bochten een schip in nood dat stuk sloeg op een pier…

Comme j'étais jeune - encore - je vous rencontrais au bord de la mer à Saint-Tropez. Après de m'éveiller, je me promenais envers toutes les teintes bleues autour de moi, rêvassante d'une lumière garantie. J'étais seule ce temps, vous rencontrant.…

Voorjaarsochtend vroeg stille regen op het wad een man steekt pieren.…

Als jij een traan was, zou ik nooit meer durven huilen....bang om je te verliezen…

De meesten kunnen best leven zonder de roestende Pier van Scheveningen. De dringende bezuinigingen eisen nu eenmaal het opgeven van onzinnige ruïnes! Sentimentele nostalgie is daarom pure geldverkwisting!…

Beschaamd wend ik mij af Van deze plek De taal is straf Afwijzing in drek Pierlala dood als een pier Ego grimlacht, Vertrekt geen spier Ik vertrek in de nacht.…

Een beeld Een boek Gedachten Vragen Een band Fusten bier Levenslied en Blues Pijlen Met as die Herinnering Dragen De pier Aflopend In gedachten Verzonken---…

Pier scheidde midden uit het schaken En zei, hij was het spelen zat. Maar 't was de minste van twee zaken: Hij was het spelen moe, én mat. [15 december 1647]…

Dikke Pier, de ex-agent, zat te wrikken op zijn stoel en aan zijn knevel. “Wat is er gaande Pier jon?”, wou de coiffeur weten.…

Zwalkend over een duin Lallend richting de pier Om de nek een mosselenkrans Stinkend naar nachtelijk vertier De eerste avond van m'n huwelijk Vreemdgegaan met haar vriendin Mijn nieuwe vrouw had hoofdpijn En die ander enorm veel zin…

(Opa, 66) De merels, dat zijn kerels, die dansen heel de dag hier rond en trekken pieren uit de grond met hun bijzonder lange mond. (Tom, 6) Oei, opa, ben je gek? Wat hebben vogels aan de voorkant van hun kopje staan? Een bek!…

Saint-Saëns' Derde Symfonie is voor mij een intrigerend voorbeeld van artistieke grandeur en historische bewustheid. Als componist was Camille Saint-Saëns zeker geen nieuwlichter.…

De basalten blokken doen me aan de Pier in Hoek van Holland denken. Van de gedachte aan Hoek van Holland kom ik automatisch op mijn vader. Talloze keren liep ik met hem op de Pier richting het strand, langs de Noordzee, met mijn moeder en broer. Mooi weer, geen weer.…

Antennedraden tegen het plafond dood als een pier de kristalontvanger ijsbloemen op het zolderraam - ik tel de tijd afkomstig van de toren en moeder maar soebatten op de drempel om een groet voor de nacht. Ik sla mijn ogen niet op ik sla met stomheid.…

op het wad komen woorden samen van anderstaligen deinend dobberend in golven van hoog hoogtelijnen scheren door ons achterland uit de fles wordt geschonken berenburg of hooghoud woorden in half vergane taal bekoren ons op bogen van wilgenhout krassen wij onze gedichten eb drijft letters uiteen wat blijft zijn de pieren die…

Saint-Saéns' Derde Symfonie is zeker op te vatten als één van de rijpste werken van de componist. Interessant daarbij is te constateren hoe gewaagd Saint-Saéns voor zijn tijd omgaat met harmoniek!…

Op de pier die als een wichelroede de zee inloopt, links restaurant rechts piratenclub kom ik je tegen stevig, koude handen, compact Je lacht als je me hoort over jou De gecomprimeerde loop, die jij als compliment opvat en wij we kijken naar buiten hoe mist verderop de golfslag bedekt We vervolgens in elkaars ogen opengaan en verdwijnen…

ben ik vergeten wat ik hekel, ken ik geen prik of scherpe stekel, ik ben zo doods als zand en pier, ik ben nu ook gewoontedier.…

soms breek ik voor even je vleugels sla de luchten lam waarin je wilde vluchten er is geen liegen maar de waarheid die geen draagvlak krijgt lijkt op onze werkelijkheid jouw vliegen is weer vrij en ik ben blij je te zien zwieren boven zeeën zonder pieren nooit meer de stroomversnelling van het moeten, golf eindelijk vrijuit…

Een schreeuw van woorden, teveel en ik val uit mijn graf vergruis de schelpen op mijn pad loop mij uit de kijker lach om waanzin en gemier spring van mijn balkon schenk een hengel aan een pier.…

Madame de Sainte Boeuf verliet met vriendelijke knikjes de salon en begaf zich naar de studeer kamer waar Eve haar verzocht had naar toe te komen.…

tussen de sterren en mijn in gewanden ligt slechts dat ene : huis : veraf te ver om te lopen dicht te dicht om te vliegen waar jij nu misschien in bed net als mij rock geen pop tekenend langs de muren wel denkend aan zoals ik jou en deze inval, slechts een mini fragmenta tiebom veroorzakend goeie ouwe telepathie op muren en pa pier…

ik ben naar zee gerend alles achter me gelaten de sporen in het zand zijn niet voor mij bestemd we waren bang om op het strand te lopen als de vloed zich teruggetrokken had en iedere voetstap zichtbaar was in de kaalheid van nieuw land geen hand om ze te wissen de hemel duikt de verte al voorbij, een pier met meeuwen op een rij…

Ik ging op de grond liggen, naast het laatste van jou dat ik ooit zou zien, en haatte mezelf omdat ik wist dat het uit je hart was gelopen. Een jager heeft aan één blik genoeg. Ik smeerde een paar druppels bloed van je hart op mijn lippen.…

Liefde zou me onvermijdelijk beroven van mijn vrijheid. Dat was allemaal voordat we lacherig tot de conclusie kwamen dat dit een angst was die we allebei al ons leven lang kenden. De angst om niet dicht genoeg bij elkaar te zijn als we bij elkaar waren, de angst dat er niet genoeg afstand was als er letterlijk afstand tussen ons was, maar evengoed altijd…

Het was me niet toegestaan je verstilde handen te zien, of je haar aan te raken dat ook sinds het was geknipt niets liever wilde dan krullen. Het was me niet toegestaan je begrafenis bij te wonen. Als een geest die geen rust kent, cirkelde ik om de vlammen op de Ngongheuvels, die je prachtige wezen verteerden. Verteerd, zelfs na je dood.…

De blokken zijn geteerd gaten gestopt met wier de meeuwen plakken vast op witte zeilen het waait op Westkapelle als hij zijn armen rond haar middel legt valt er geen zeester te betrappen Ze zegt dat ze de geur niet meer herkent en dat het licht verandert is hij schopt een steentje weg draait om zijn as Ze droomt haar kind weer op de pier…