Alle inzendingen over Station

Dichtgespijkerd staat het dorpse station krachteloos op passagiers te wachten, maar geen mens betreedt nog het perron; het vertreksein klinkt slechts in gedachten. Ooit werden hier horizonten verbreed, de trein bracht grote steden dichterbij. De dienstsluiting bracht de dorpelingen leed en greep diep in in't plattelands leven.…

Toen de berouwvolle dief verder liep tot aan het grote deftige station van de stad Zwolle ontmoette hij een lelijke man met een neus als van een aardbei met lang vet haar wat leek op gerookte palingen en met een broek wat uit een zeiltje was geknipt.…

Daar zijn de dagelijkse namen weer van de stations op vastgestelde tijden, men leest ze en voelt dan vaag het oude zeer dat men zich uit die sleur eens wou bevrijden. Men kan als willekeurig reizend heer aan krant en sigaret zijn aandacht wijden en zich verblijden dat men meer en meer in 't rechte spoor en op de rails blijft rijden.…

De venter die met koeken liep te leuren Stierf lang geleden uit op het station Maar straks komt er meer blauw op het perron Als conducteurs daar knippen en bekeuren. Bij een volgend plan voor nóg goedkoper reizen Zal de machinist zijn plaats moeten bewijzen.…

De NS en de doorsnee promovendus hebben een ding gemeen: de intentie om op tijd bij het eindstation te arriveren is bij beiden aanwezig.…

In Doetinchem stond ik bij het station de zon bescheen perron en mensen en uren stond ik stil te wensen dat jij nog steeds diezelfde blijven kon. Er moet op dat station een spiegel hangen want plots verscheen weerkaatsend licht het lichtte op; jouw lief gezicht nog steeds door blonde krul bevangen.…

Ik sta bij het station Kleumend op het perron Denkend aan gezelligheid Waar een treinreis mee begon Kijk, daar zit ik! Zie je dat ik lach? In de warme restauratie Op een koude najaarsdag.…

In de fietsenstalling van het station komen veelsoortige klanten. De beroepsreiziger natuurlijk, die herken je meteen. Meestal een man die geroutineerd naar zijn vaste stek loopt, z’n fiets ophaalt en z’n tas op altijd dezelfde manier vastmaakt.…

Een intercity uit Groningen kwam het station binnen. Toen de trein met piepende remmen tot stilstand kwam gingen de deuren open en een groot aantal passagiers stapten uit en renden naar een ander perron om over te stappen in een andere trein. Plotseling rumoer tussen de reizigers.…

Bij het station in Tilburg is sinds kort sprake van een nieuw scenario, een nieuwe sfeer, een nieuwe overkapping.…

Ik ben op weg naar Het Station!" Nu is Theo niet geheel op zijn achterhoofd gevallen maar dit begreep hij niet. "Het station? Welk station? Waar is dat dan?" Daar kwam de welbekende glimlach. De glimlach van: "Och wat zielig, hij weet Het nog niet". "Het Station, jongeman. Hoofdletter S, Het Station!…

Ja, de fantasierijke gedachtewereld van je brein is toch sterker dan de persoonlijke eenzaamheid, als je de trein en het station vergeet. 1969.…

Station Oost; ik zie een rennende massa, die de trein nog wil halen van vijf over vier. Abonnementen zijn handig, zegt de man aan de kassa, als je dagelijks reist scheelt dat mooi een krat bier in de maand...... maar ook wachten voor drukke loketten, of kaartautomaten; er staan er maar twéé!!…

Bij het volgende station stapt hij dan weer uit. Het is zo ver. Lukas hoort de bel vanuit de hal. Vandaag komt er een speciale trein langs het station. Een oude stoomtrein. Met een machinist, een stoker en een heuse conducteur. Toe maar jongen, knikt oma hem toe.…

En dan blijkt een en ander een gepasseerd station.…

De wegrijdende intercity onthulde de tekst die op de muur aan de overkant van het spoor met witte kalk was aangebracht. Maak het leger leger stond er. Het was de ochtend van de tweede juli en al best warm. Links en rechts van mij een stuk of wat lotgenoten, te zien aan de weekendtassen en de wat onzekere houding. Over enkele minuten zou de stoptrein…

Wie zich zijn eigen weg baant door de wereld, hoort in het leven eens zijn eigen lied.…

Station Den Haag Holland Spoor…

De conductrice wil vervolgens haar verhaal afronden: ‘Dit is station Zwolle, euh,’ haar eerste aarzeling. ‘Station Groningen, dit is station Groningen, eindpunt van deze lijn.’ De vrouw tegenover me die eerder in een vreemde taal tegen haar mobiel sprak, zegt met een licht accent en breed glimlachend: ‘Station Zwolle!’…

Al lange tijd wachtte ik in de hal bij ons station, sinds jaar en dag overkoepeld door ons befaamde ¨kroepoekdak¨ tot de allerliefste volgens afspraak zou arriveren. In de hal staan houten banken en is het een va-et-vient van velen, gehaast op weg naar hun trein, dan wel terugkerend van een recente reis.…

We verzamelden op een plek vlak bij het station. Het weer kon niet beter. Bukken voor twee bruggen die zo laag waren dat je hoofd intrekken niet genoeg was. ‘Nee, nog lager, hoofd tussen je knieën!’…

Tussen twee zinnen die bijeenhoren Een geheel zijn vormt wissel van regel de overgang schakel naar een verder verhaal onbezorgde jeugd verhardt zich in de puberteit tot roekeloos verkennende verbinding met het volgende station der kennis het derde station stapt volwassenheid op de trein des levens nu in volle vaart de trein ploetert voort…

de lange tocht van een onuitsprekelijke heimwee wordt station na station des te groter. de laatste stop is valt ook niet te beschrijven want je zou de grond willen zoenen. met verliefde ogen zou je denkbeeldig de stad willen omarmen.…

Ik blijf om het station heen draaien, notabene met het kaartje in mijn hand. Het voelt of ik in de maling genomen word, want het startpunt van mijn zwerftocht lijkt van de aardbodem verdwenen. Vragen naar de weg levert slechts wazige blikken op. Mijn geplande trein is inmiddels vertrokken, àls het station tenminste nog bestaat.…

Denkt u bij het verlaten van het station aan uw onderbroek, en neemt u deze ook mee. Op dit station vindt ingangscontrole plaats. U wordt verzocht uw blaas, uw onderbroek en uw vervoersbewijs bij de hand te houden. Reizigers met een zwakke blaas wordt verzocht standaard plastic zakken van huis mee te nemen.…

Op steeds meer stations staat vermeld: buiten dienst – loket gesloten.…

laatste station, hoezo op dood spoor beland? vervolg: hemelvaart…

ik tel de bruine tegels op ’t perron de blauwe de stenen boorden en als ik vertraag laat ik de spanning in de draden zingen en rillen zucht perslucht stop geschokt dan blaas ik alle deuren open en spuw ik mijn verleden uit op ’t perron de blauwe de stenen grenzen worden overschreden door massa’s mensen dan ga ik voort…

Bij de halte van lijn 1 aan het station sprak een jongedame me aan. Ze vroeg of ik het koud had. Inderdaad was de temperatuur in dit vroege voorjaar nog niet hoog gestegen en zelf droeg de dame blote voeten met keurig gelakte nageltjes in slippers. "Hebt u gaan andere schoenen?…

Aangekomen bij een stil metrostation, staar je gedachteloos naar het perron. In je hoofd klinkt nog net het macabere sonnet over het ritme van leegte dat de metro zong. De deuren sissen dicht voor je beseft dat die zwarte leegte jou betreft. Jouw eindige bestaan. Voor je dit voelt ga je met rappe spoed je eind aan de horizon tegemoet.…