Alle inzendingen over bootje varen

De prinses ging heel dikwijls met haar nieuw bootje varen. Op de riviertjes van het eiland was het altijd even prettig. Maar de tochten op zee, rondom het eiland, waren geweldig. De prinses en haar vriendjes die meevoeren, roeiden achter de vogels aan, de horizon tegemoet. De roeiboot was gelukkiger dan hij ooit had durven hopen.…

Nu was hij geen heer Wulpse Alie en haar vriendin waren naar Amsterdam bootje varen met lesbische dames. Charles, de broer van Alie logeerde bij haar, maar ging niet mee naar de Hoofdstad. Hij had mij uitgenodigd een biertje te komen drinken. Omdat ik wegens rugklachten niet ver kon lopen kwam hij mij ophalen in zijn Mercedes.…

Bijpraatsessies, samen bootje varen, primeurtjes gunnen, (…) Je kent het wel. En toch blijft Harry van Gelder ons in de Volkskrant keer op keer teleurstellen met zijn vooringenomenheid, suggestieve stukken en het weglaten van bij hem bekende feiten. Dan is de maat dus vol.…

Kinderen gingen al in badpak bootje varen in de sloten en de ijsboer deed goede zaken. Mijn dochter woont in Lelystad en zei door de telefoon dat ze erg ongerust was, want ze dacht, dat de baantjesjagers van de klimaatverandering toch nog gelijk zouden krijgen. Gelukkig was het niet zo, want spoedig was de eerdergenoemde oorzaak bekend.…

Elke keer dat ik met mijn bootje vaar, zie ik de zon in het woelige water schijnen: rood, goud- of zilverkleurig. Iedere dag ziet de zee er weer anders uit. Samen met de zon, wind en wolken biedt de zee steeds weer een verrassend en afwisselend schouwspel. Op een morgen hingen er zware wolken boven de zee.…

Daar gaan ze in een bootje varen, schaars gekleed met andere lesbische vrouwen. Moet kunnen, dacht ik. Vroeger toen ik jong was had je zoiets niet. Nodig had ik een Edammerkaas, zeevis, roomboter, varkenslappen, rijst, bami en kruiden. Groenten en fruit heb ik zelf in de tuin, vooral sla, sperzieboontjes en uien.…

Met een bootje vaar ik over naar de deur aan de onderkant van het kasteel. Met een breekijzer weet ik de deur te forceren en in de grote hal begin ik haar te roepen. Mijn stem klinkt wanhopig en bereidwillig. Ik verwacht dat zij ieder moment vanaf de trap naar beneden komt. Het zijn twee trappen als bij een operagebouw.…

Elke keer dat ik met mijn bootje vaar, zie ik de zon in het woelige water schijnen: rood, goud- of zilverkleurig. Iedere dag ziet de zee er weer anders uit. Samen met de zon, wind en wolken biedt de zee steeds weer een verrassend en afwisselend schouwspel. Op een morgen hingen er zware wolken boven de zee.…

(OP EEN BRUILOFT GEZONGEN) 't Was ochtend; een Meisje ging wandlen aan strand; Een bootje, dat vlagde, lei ree; En straks was de vriendlijke Schipper ter hand, Die sprak: 'Schoon Kind, wilt gij mee? 't Is het rechte getij om te varen, Nu de morgenzon glanst op de baren. Grijp moed, Schoon Kind, en vaar mee!…

het licht speelt met je grijze haren verwonderd schudde je ze alsof dan pas dan het stenenlied van langs elkaar schrapende kinderkopjes zou ophouden kijk, de maan zei je ik vaar in een papieren bootje…

Het leven op de zee altijd aan het varen met de kapitein aan boord hij was de anker in je leven wat nu wreed werd verstoord Nu dobber je maar rond niet weten wat te voelen tranen dansen op je wangen, in je hart het is nog niet daadwerkelijk realiteit alles gaat zo snel en lijkt verward Straks zal de zee betijen en stuurt je bootje weer…

De zon daalt, wij hebben ons verinnerlijkt in ons bootje en varen zoet vereenzaamd in een landschap waarbij ik roei en jij met elegante handslag het water in het water schept opdat wij zinkende niet zinken in het water waar zo pas zie ik omkijkend land was en ver voor mij op de kant was de kindertijd en wuift nog o god wat hou ik toch van de knieën…

, drijf niet naar de dood Vaar naar mij De blauwe lagune De rode roos…

"Ach, een paar belhamels wilden met dat oude bootje van meneer Dirksen gaan varen. Nou, die kerel is ook stapelgek om dat bootje daar te laten liggen. Iedereen kan het maar gebruiken. O! Daar ligt dat bootje in het water en drijft af!…

ondanks dat dit vers over een gezonken bootje de lading dekt, wordt die toch nat tenzij dit bootje en z’n woord voor de laatste regel zijn uitgelekt want dan kan alles overboord…

Ja ik nam eens zeilles Ik wilde varen De instructrice nam me mee Naar een bootje zo klein Ik dacht nog nee Moet ik dit wel doen?…

Mijn bootje is een beetje bijzonder en ik zit nu in mijn roefke met een kopje nescafé. Sterk he die fishermans friend. Kapitein en huisman en schrijver en drenkeling Foppe vanaf de Spirit Boat…

Mijn bootje is van dun riet, Gebonden door vezels van lis. Toch bevaar ik de stroom. Geen wachtlicht op de andere oever, Alleen bewaakt door de poolster. Kom je niet? Jouw boot is van sterk hout. Deze stroom is nog lang niet De woeste Yang Tse*, en toch ben je bang. Kom je niet?…

Ze kunnen er heerlijk bootje varen en ongestoord barbecuen en pimpelen. Femke is behoorlijk bourgondisch en dat zie je ook aan haar uitdijende rondingen.…

waardoor het bootje bijna zinkt Dan wordt hij kwaad en roept verdomme ik wil weg uit deze sloot Hij verlegt dus zijn koers naar IJsland met de halflekke huwelijksboot Kijk daar vaart een huwelijksbootje gelukkig vaart het nergens heen Het paar is overboord gesprongen dus vaart het bootje maar alleen…

Niks geen - jij en ik in een bootje, maar hij alleen, spartelen in een slootje - nadat hij (heel makkelijk ) op de kant was gekomen, is ie eerst naar huis gegaan voor droge spullen en weet je: toen ie droog en wel terug kwam bij z’n bootje, was het licht en kon ie zien wat er los gemaakt moest worden!…

schimmelgrijze duif hapert langs verkrampte armen ontploft haar pluimen korrelkristallen op het lichtste van de nacht bootje vaart kabbelt schuurt pillamp schijnt wind draagt vuur wakkert bootje dooft reiziger rust uit plaveit gescheurde nagels naast zijn eigen jeans zonsondergang over hout en zand pastelpaarse pracht en een duif…

ik langs de steven een piepklein bootje zag bij degene die er in stond ging ik uitgeput overstag Wij hebben het zeil geheven en drijven zij aan zij in rustig kabbelend water geen haven meer voorbij…

Ik wil varen Varen met een boot Door golven, door zonnestralen En door zwaar weer Kijken naar die stad in de zon En voelen Waar mijn start Nooit mee begon Ik wil varen Varen als een kapitein Met een ego, met een trotse blik En met zijn tranen Omdat die kapitein Zijn hart liet zien Maar never nooit Zichzelf kon zijn Ik wil varen…

Mist ontneemt mij het zicht op de haven achter mij, zodat het moeilijk is deze te zien en terug te varen. Ik realiseer mij ook dat dit niet de weg is die ik zal moeten gaan, dat ik vooruit moet kijken. Mijn zeil zorgt voor een zelfstandige voortbeweging, al wilde ik soms dat ik een motor had.…

Oceanen die zo moeilijk te bevaren zijn omdat de nevel de wereld verbergt. Tijd die stil schijnt blijven te staan. Zeemannen die legendes waarheid zien worden terwijl de angst met de golven meegroeit. De oceaan die in razernij het schip met zijn bemanning laat weten wie de baas is. Machteloos drijvende op een oceaan gevuld met angst terwijl gebeden…

Hij riep dat hij net als mama, naar het eilandje in de verte wilde varen. Ik sputterde tegen, maar dit heeft niet geholpen. Zowel zijn vader als moeder, ging ervan uit dat het gepruttel voldoende was om zoon binnen de aangegeven ruimte te laten kanoën. We hadden beter kunnen weten. Ik tuur nog steeds, hij houdt de peddel stil.…

morgenstond ....ochtendzon een bootje dwalend op de golven en de wind... steeds zoekend.. naar jou.. naar jou mijn kind.…

En zodoende herinner ik me ook nog terdege het kleine bootje dat hij meebracht voor mij als souvenir. Het was van hout en droeg fragiele zeiltjes als van vloeipapier en het werd bezet door twee kleurige mannetjes van wie je de hoofdjes kon draaien. Het bootje vond een plaats op mijn meisjeskamer waar ik het liefdevol en zorgvuldig koesterde.…

alleen gezeten in een bootje op de zee helemaal verlaten wat moet ik er toch mee? de duisternis valt in dobberend op golven val ik maar niet in slaap onder eenzaamheid bedolven…