Verhalen

Het moment dat de lucht siddert, net voor het onweer losbarst. Dàt is de beste omschrijving voor het gevoel dat in mijn buik begon op te borrelen om vervolgens door te stromen naar boven. Daar perste het zich in mijn luchtpijp en deed me naar adem happen. Herinnering flitste beelden van wit satijn afgezet met kant. Daarin een star, glimlachend gezicht…

Ik ben laat. Te laat. Maar als ik ‘m stevig intrap valt de schade nog te overzien. Vlak voor Alkmaar: file. Ik vlieg er bijna bovenop. Het staat muurvast. Een auto en twee busjes zijn boven op elkaar geklapt. Gelukkig alleen maar blik zo te zien. Ik zie jonge binken staan. Nonchalant, niet onder de indruk. Te hard gereden, aan het dollen? Gek, hoe…

Wet is wet! “Ja, ik had het al wel eerder gezien toen je voorbijging, maar toen zag je mij niet,” riep ze nadrukkelijk, waardoor bijna iedereen in de bus op- of omkeek. “Ja, je hebt je haar eraf, hè? Nou, dat kon ook niet langer, want als een man zulk lang haar heeft, dan kun je niet meer zien dat hij een man is en dat is niet goed. Want een man…

Een vakantie begint op de heenreis als de voordeur dichtgaat en eindigt als de voordeur weer opengaat. Dat is bij onze reis niet anders. De terugreis was weer een reis met plezierige momenten. Het begon al bij het instappen, een eekhoorntje rende gauw een boom in toen wij kwamen aanlopen. We glimlachten tegen elkaar en dat is al een fijn begin van…

Met een trek van behoorlijk misprijzen om haar mond stond ze in één van de abri’s van het openbaar stadsvervoer op de bus te wachten. Ze was een jaar of zestig en ze stond naast een rijzige heer van ongeveer dezelfde leeftijd. De jongere man, die erbij ging staan omdat het nogal regende en hij nog zo’n tien minuten zou moeten wachten, had het gevoel…

We lopen op ons gemak terug naar het hotel en genieten van het mooie weer. “Tot nu toe boffen we wel”, zegt Froukje en legt een hand op mijn schouder. Ik knik en ontwijk een jogger die mij niet zag en even daarna horen wij iemand vloeken in het Duits, wij kijken om en zien daar de jogger en nog een man op de grond liggen. Een vrouw hangt slap van het…

Erwin miste de magie. Hij miste dat onbestemde gevoel uitverkoren te zijn. Naarmate hij ouder werd verbleekte het mystieke in zijn leven en was nu haast een witte, blinde vlek in zijn herinnering. Hij dacht terug aan de ontelbare nachten dat hij van alles ontdekte in moeizaam verkregen boeken, terwijl iedereen sliep. Aan de keren dat hij de I ching…

Een maandagmiddag op de Veluwe Doordat ik wist hoe dwaas het ‘stadsvervoer’ in de bewuste provincieplaats was geregeld, maakte ik me geen illusies: ik zou uit de trein niet voegloos kunnen overstappen in de bus. Toch haastte ik me en daardoor vergiste ik me in de draairichting van de voordeur van het stationsgebouwtje. Een sjofele, ongeschoren man…

“Neenee juffrouw, ik heb liever niet dat u mijn drankje tussen uw borsten serveert. Dan wordt het lauw, en ik heb het liever zo koud mogelijk.” Ik vond het maar een raar café. “En zou ik de vrijheid mogen nemen, u te zeggen dat u op mij een buitengewoon volkse indruk maakt? Ik vind u zelfs tamelijk ordinair.” Tot mijn niet geringe verbazing werd ik…

We hadden besloten dat het tijd werd om weer eens een kleine week er op uit te gaan. Een hotel werd geregeld dat dicht bij de zee, de bossen, de stad, de kinderen en ook nog bij culturele versnaperingen. Het viel ons mee dat er hotels bestonden op die plekken. Het inpakken is al een feest op zich: wat gaat er mee en wat gaat er beslist niet mee.…

Huisarts Van Helden gooit zijn stethoscoop weg alsof het een oude nietszeggende prop met aantekeningen is. De stethoscoop blijft nog even met de membraan aan de rand van zijn prullebak hangen, om daarna te belanden op een hoop van plastic handschoenen en vieze zakdoeken. Vele patienten heeft hij hier langs zien komen. Van zeurderige snotterbellen tot…

Haar voeten leken op een gloeiende plaat te stappen van een fornuis. De zon scheen dan ook genadeloos op het zand en alles schitterde in de felle zon. Nergens was een zuchtje wind te bekennen. Bijna zou ze de wens hardop willen uiten weer in eigen land te zijn. Ontevreden en ondankbaar zou ze dan wel genoemd worden, bedacht ze. Ze besloot een spurt…

Op mijn dagelijkse boodschappentocht door de AH, werd ik aangesproken door een man uit een ver buitenland. Een gangpad eerder had ik hem, in een mij onbekende taal, al heftig met zijn vrouw horen discussieren. Hun kar, met als frontman op het rekje een dik jongetje met een lollie, was gevuld met sponzen, zemen, borstels, en wasmiddelen. In mijn…

Hij genoot van de muziek. Zelf kon hij een aardig stukje op de piano ten gehore brengen. Toch was deze pianist die nu op de radio te horen was, iets heel bijzonders. Mensen zeiden wel eens tegen hem dat hij een bijzonder mens was. Dat zou dan zijn, omdat hij een paar sonates kon spelen. Apart, dat wel. Toch genoot hij zelf ook, als hij achter de piano…

Een psychose maakte een einde aan mijn maatschappelijke carrière na een universitaire studie maar gaf me de kans om als mens sterker te worden en gaf me de kans om te doen wat ik het liefste doe: mijn eigen boekjes schrijven en rustig leven. Gelukkiger Ik ben mede daarom een gelukkig mens geworden en gebleven, al kostte dat moeite doordat ik de…

De oude Nita verkoopt al jaren de daklozenkrant. Elke dag, weer of geen weer staat ze bij Albert Heijn. Ons vriendinnetje Maria koopt de krant. Vaak, té vaak. Ze geeft de straatkrant aan vrienden en collega’s. Het is voor een goed doel, zegt ze. Men lacht spottend om Maria. “Laat je niet in met die zwervers”, smalen ze. “Ze zijn allemaal aan de…

Met het schaamrood op de wangen kon ik niet voorkomen dat ik bij het volgende krantenbericht toch moest grinniken. Een helikopter met 6 inzittenden die onderweg bij het transporteren van een donornier van het ene ziekenhuis naar het andere is neergestort. Gevolg: alleen de veilig ingeblikte donornier overleefde de ramp. De ontvanger ervan heeft…

Op het terras waar ik een varkenshaasje zat te eten werd ik vreemd aangekeken. Het zal ook wel een vreemde gewaarwording zijn voor mijn terrasgenoten, een meneer die bulderend van de lach de grootste moeite heeft zijn bord leeg te eten. Het is oproer binnen de Partij voor de Dieren, en in Duitsland woonachtige Moslimfundamentalisten raden het eten van…

Vanuit de dierentuin van Emmen ontving ik een vraag van een verbaasde oppasser. De apen zaten daar al geruime tijd angstig op de apenrots. Ze durfden er niet meer af te komen. Maar opeens is alle stress bij de apen weer voorbij. Of ik wist hoe dat kwam? Ja hoor: Hilbrand Nawijn is niet langer kandidaat in het programma “So You Wannabe A Popstar”. Duidelijk…

Boos is ze, zeg maar gerust woedend. De tante van Woemi. Op mij. Uitroeptekens en een groot lettertype onderstrepen haar boosheid, bewijzen haar gelijk. Ik heb het gewaagd om een van mijn verhalen aan de webmaster van een historische site aan te bieden. De schok is groot nu ze dat ontdekt heeft. ‘Niemand zit te wachten op jouw verzinsels’ briest ze…

De dag begint net als gisteren, mijn ogen gaan langzaam open en ik zie dat de zon schijnt. “Fijn” denk ik, “dat maakt het vandaag allemaal wat vrolijker.” Mijn vrouw slaapt nog en sta ik dus voorzichtig op, je geeft om elkaar na al die jaren huwelijk. Ik kan mij geen betere vrouw wensen, dus fantaseer ik daar ook niet over. In de badkamer kijk ik lang…

De deur ging open. Een vrouw springt dartelend op de stoep en draait zich om. Twee handen komen uit de deuropening. De twee handen nemen haar hoofd beet en de handen trekken het schijnbaar terug naar binnen. Een man geeft een vluchtige kus op het voorhoofd van de vrouw. Snel, flitsend, nooit gebeurd. Ze liep gauw de straat verder in. Ze veegt de uitgelopen…

02-06-2005 Mijn zus Elly is bijna eenenzeventig en ik ben een vijvenvijftigplusser sinds een paar maanden en voor het eerst in ons leven zijn we samen een paar dagen op stap geweest. Naar Criel sur mer, een klein plaatsje in Normandie waar mijn vriendin een huis aan zee heeft. We logeerden in de terrasstudio met uitzicht op zee. Vijf dagen waren…

Tot voor kort was ik een groot fan van Geert Mak. Hij heeft een aantal boeken geschreven die ons helpen bij het doorgronden van onze geschiedenis. Dacht ik. Maar “Hoe God verdween uit Jorwerd” en zijn andere werken kunnen de vuilnisbak in. Want Geert laat zich censureren door de overheid. Dat kwam aan het licht door een vergissing bij de drukker. In…

Het regent en mijn mobiel krijst. Twee depressieve zaken in mijn leven in één keer. Hoe krijg ik het toch elke keer weer voor elkaar. ‘Met mij!’ ‘Ben je op kantoor?’ ‘Wie vraagt dat?’ ‘Lul niet Paco. Ik wil dat je me een dienst bewijst.’ ‘Geen probleem Jansen. Kom naar mijn kantoor.’ ‘Nee, dat lukt niet. Wat ik nodig heb is….’ ‘Ben je vanavond…

En toen kwam er een man met een pistool de kamer binnengelopen. Sterker nog, het was agent Sipowicz: snor, kaal, chagrijnige blik en een drankprobleem, schatte ik zo in. Het pistool was niet getrokken, laat stáán op mij gericht. Neen, het pistool zat in een holster aan zijn riem. In zijn handen hield hij een mok in de vorm van een clown, naar ik verwachtte…

Een oude vrouw op kamer zes. Verbitterd en levensmoe. Één van de velen in dit grote huis en één van de twintig op deze afdeling. Verpleegsters durven niet naar binnen, want uit haar tandeloze mond klinken de verschrikkelijkste woorden. Alleen het meisje van de schoonmaak (ik dus) mag naar binnen. Haar badkamertje ligt vol smerig incontinentiemateriaal…

“Een hulpe, hem gelijk’ (Gen, 2:18) Het koninklijk paleis was gelegen in de weidse koninklijke tuin, door de koninklijke tuinarchitect buitengewoon fraai ontworpen en door de koninklijke hoveniers uiterst zorgvuldig onderhouden. In deze tuin wandelde de prinses. Zij was enig kind, beeldschoon, huwbaar en hopelijk vruchtbaar (alleen in deze volgorde…

Gek word ik van dat gebel. Vanochtend voor negenen al. "Met Joke"... "Van de hypotheekadviesdienst". Met zo'n stem die je eerder bij een 0900 nummer verwacht. En ook nog eens geen achternaam noemen. IKEA strategie; jijen en jouwen en daarmee valse betrokkenheid en intimiteit suggereren als prelude op een winstgevend contact. Normaal verbreek…

De caravan staat. Ik ben vroeg, zeker twee weken vroeger dan toen, met Woemi. Het was ook een prachtige dag ervoor. De meegenomen korte broek kon meteen aan. Zelfs nu nog is het opvallend zacht. De wind is gaan liggen, er is volle maan. Een bonte specht en een roodborst al met het blote oog gespot, en achter in het bos wandelend in de schemering twee…