Sinds langer dan een half jaar ben ik vaak in het Vondelpark in Amsterdam te vinden. Het zogeheten fiets- en wandelpark leent zich uitstekend voor de benodigde beweging van iemand die dat goed kan gebruiken. Er zijn fijne bankjes, een aantal waterpunten, bijzondere mensen en hier en daar koffieverkopers, en een groot deel van het jaar ook openbare toiletten…

Column van Kees De goedbedoelde woorden die niemand vroeg Je ziet ze vaak al aankomen. Niet fysiek, maar in hun houding. Een lichte vooroverbuiging. Een gezicht dat zegt: ik ga je nu iets waardevols geven. Gratis nog wel. “Volgens mij…” begint het dan. Dat zijn drie woorden die zelden eindigen in rust. Laatst stond ik bij de supermarkt met…

In de tram luister ik naar een interview met kunstenaar Piet Paris. Ik heb de naam weleens gehoord en weet dat hij mode tekent, maar verder? Paris heeft een aarzelende, breekbare stem en klinkt eigenzinnig. Met een lichte hapering formuleert hij eindeloos zijn zinnen. Dan wijdt hij lyrisch uit over de borstplaat van de vrouw, en oh, de tepelhof,…

Column van Kees Gisteren besloot ik mijn schuur op te ruimen. Dat voornemen lag daar ook al twintig jaar, ergens achter de grasmaaier en een halve zak potgrond uit 2003. De dozen met folders en oude kranten stonden er als stille getuigen van een tijd waarin ik blijkbaar dacht dat reclamefolders historische waarde hadden. Je gooit ze nooit weg…

Column van Kees (observaties) Wachtkamers zijn ruimtes waar niemand vrijwillig wil zijn, maar waar iedereen zich voorbeeldig gedraagt. Ze zijn ingericht in een kleur die waarschijnlijk “rustgevend beige” heet, maar vooral doet denken aan afgekoelde havermout. De stoelen staan in een kring, maar het is geen gemeenschap. Het is een verzameling individuen…