Niets is zuivere koffie
column
4.3 met 3 stemmen 
435 Er ligt bijna niemand anders zo sterk onder een vergrootglas dals een nieuwe kandidaat voor het presidentschap van de Verenigde Staten. In het belang van de meerderheid is het noodzakelijk, dat de politicus/advocaat Joe Biden de zittende president Donald Trump van zijn troon stoot. Trump is een restant van het doorgeschoten kapitalisme en materialisme…
Bevrijdingsdag
column
3.0 met 2 stemmen 515 Vlak over de grens stap ik uit de trein en loop ik naar de bushalte. In het bushokje hoest een verwilderde man druk om zich heen, zijn hond ligt te genieten in de zon. De man zoekt mijn blik.
'Hast du ein Taschentuch?'
Ik schud mijn hoofd. Evenals zojuist in de trein sla ik een sjaal rond mijn gezicht en stap ik de bus in. Het doek zit voor…
Examen doen bij Goudsblom
column
4.2 met 4 stemmen 497 In maart is Joop Goudsblom overleden. Ik beschouw deze man als mijn allerbelangrijkste leermeester. Ooit deed ik bij hem doctoraal examen. Op een ongebruikelijke plaats, een morsig bruin café in de Amsterdamse Damstraat, omdat het nabij gelegen sociologisch instituut in die broeierige tijden werd bezet door ASVA-actievoerders. Ik wilde de regenjas van…
Vrijheid
column
3.7 met 3 stemmen 473 Vrijheid. Een woord met mooie lichte klinkers, blauw als een lentehemel zonder vliegtuigstrepen.
Rotterdam in de oorlog. Twee families in een kerktoren boven het orgel op een verborgen zolder, jarenlang benauwd, tochtig, steenkoud of bloedheet. Dag na dag elkaars gezelschap verdragend op enkele vierkante meters.
Zonder Netflix of Playstation, ‘n…
Mondo
column
3.5 met 2 stemmen 686 Eens even niks te Corona-en. Weleens naar Mondo gekeken? Cultureel programma van de VPRO op de zaterdagavond. Met veel heisa aangekondigd als alternatief voor Vrije Geluiden, die prachtige 4 sterren muziektraktatie op de zondagochtend, gevolgd door ‘Boeken’ het uitgebreide kijkje in de keuken van de schrijver en zijn/haar werk.
Weggejorist door een…
Les Enfants du Paradis
column
4.0 met 5 stemmen 518 Eens in de vier dagen moet ik. Woemi weigert nog langer bier te halen voor me. Dus slinger ik, het liefst zo vroeg mogelijk, mijn lege kratje op de fiets en rij naar de dichtstbijzijnde kleine Deka. De grote, ik kom er niet meer. Al die mensen, ook al om negen uur. Het vriendelijke snauwen: ‘meneer, een winkelkarretje’, het surrealistische wachten voor…
