Bij de "Hema" zocht ik het kinderspeelgoed uit voor de kleine jongen die zijn derde verjaardag zou vieren; een houten, kleurige puzzel in de vorm van een slang waarvan hij cijfers en letters zou kunnen aflezen en een klein xylofoontje. De winkel van de "Hema" is er sinds de nog recente verbouwing niet gezelliger op geworden, vind ik; ze is gelardeerd…

Je vader noemde je zijn "zondagskind". Hij was je grootste liefde en je gaf later je baan op om voor hem te zorgen. Je vermeldde deze feiten zo vaak gedurende je zo getormenteerde, turbulente leven. Je dierbare zoontje, onze broer, die je onder je hart gedragen hebt, bleek zwakzinnig. Wij droegen allen de last. Jarenlang sleepte ik je rond in de rolstoel…

Het is de maand van de borstkanker, waarom het nou precies de maand is waar we ook nog dat extra uur hebben, geen idee, waarom het nou juist de maand is dat de blaadjes van de bomen vallen, nog minder een idee, maar dat het lijkt alsof alle meldingen over borst- en andere kankersoorten nu met enorme hoeveelheden binnen komen, snap ik niet. Oh zelf…

De zomer, die ons verraste met geuren en kleuren en die ons geen onvervulde beloften heeft gedaan, was langgerekt maar ze is langzaam overgegaan in de herfst. De kou zit nu in de lucht, de atmosfeer is fris en kruidig en aanzetten van gele bladeren doorweven het helle groen van de kruin van de esdoorn aan mijn venster. Op mijn gang door de stad begroet…

Sommige mensen van een bepaalde gekleurde persuasie vinden zulks, beseffen niet dat donkere breinen niet altijd dezelfde wortels hebben. Stel je eens voor, Zwarte Piet verdwijnt, krijg je met Sinterklaas een blank festijn. Leg dat maar eens uit aan de mensen op de Antillen en Suriname. Ik zie de Regenboogpieten al bungelen aan de hoogste kranen…

Aan het station stapte ze met me in in lijn zeven; de jonge vrouw die sinds een jaar ongeveer de portiekflat naast die van mij bewoont, maar die nooit bij me op de koffie gekomen is, in weerwil van mijn uitnodiging. "We hebben dezelfde bestemming" verklaarde ik en ze stemde daarmee in. In de late avond en nacht schittert een bleek licht in de gang…

Schreeuwende waterval, dronken van aandacht. Als liefhebberige echtgenoot heb je het gewoon helemaal zélf verkloot. Zit je nu op het puntje van je stoel er wat ongemakkelijk bij, borrelt het zweet in je navel? Heeft ze het over mij? Echt wel. Want je hoeft me niets te vertellen over het feit, dat het enige wat er tussen jouw oren glijdt niets te maken…

Ik kwam twee dames tegen bij de halte van lijn zeven, aan het station. Een van hen droeg halflang blond haar en zij hanteerde een koket en elegant damessigaartje. Ze lachten me toe. "Ik heb geen "big smile" verklaarde ik en ik voegde eraan toe: "Liever naakt dan namaak" Ze waren het er wel mee eens dat het geen zin heeft te lachen als er niets te lachen…

Ik stond te duizelen op mijn benen; mijn zware hoest dreigde me omver te werpen. De arts, mijn trouwe bondgenote van lange jaren, naderde mij en wrikte en wroette met de stethoscoop in de nauwe halsopening van de hoog dichtgeknoopte bloes, bij de aanzet van de welvingen van mijn borsten. "U tobt uw hele leven al" verklaarde zij, maar ik vergat haar…

Een pijn manifesteerde zich tussen mijn tanden, rechtsonder in mijn mond, in de onderkaak; een aanhoudende, zeurende pijn. Kennelijk had ik toch niet voldoende tussen de rij tanden "gepookt" met die kleine houten stokjes. In de drogisterij aan de Oude Markt verkocht men twee soorten mondwater, die soelaas zouden moeten bieden. Het geurde er heerlijk…

Ik noem haar "tante Greet" en hoop dat de liefkozing in mijn stem hoorbaar is. Ze is een lady die met haar sterke geest hoog uittorent boven het leed en de rouw die haar overvallen maar nooit omver geworpen hebben en zij is mij nog als enige gebleven als de eenzame noordelijke ster die triomfantelijk schittert in de nacht terwijl de overigen zijn…

Ze hadden mij de "Ishihara Kleurenblindheidstest" toebedeeld. Ik zal het nooit vergeten. Het was de bedoeling dat ik voor het publiek van mijn mede-studenten in een van die indrukwekkende collegezalen dan wel amfitheaters met vele zitplaatsen uiteen zou zetten wat de test inhoudt. De dag van de presentatie brak aan maar wegens onoverkomelijke rampspoed…

( Voor de schrijver zonder naam ) Je bent vroeg of laat geboren en als baby in de boeken gelegd, daarna zette je meteen een keel van een aardappel op en tussen haakjes stond jouw naam, wat gelijk staat aan de wieg van een man met een missie. Daar was geen veiligheidsspeld tussen te krijgen. Als kind was er al geen school met je te bezeilen, zo…

Was het hoe dan ook nodig, Jannie, jouw ongebreidelde jaloezie mateloos en zonder enige relativering op mij te richten en zonder remmingen uit te leven en bot te vieren? Je wilde de man van ons beider keuze wel degelijk bezitten en je verweet mij dat ik ditzelfde zou willen maar vergeet niet dat een mens nooit een bezit kan zijn. In jouw blinde, stupide…

In het warmste seizoen zijn we op weg gegaan naar Leerdam, naar de rivier de Linge, die we zouden gaan bevaren. Het is een mooie, vredige zondagmorgen; de bomen in de Nassaustraat verroeren zich niet; stil en gedwee dragen zij de hitte, die nu al weken aanhoudt. De koele auto zal ons door het mooie land voeren; de velden en landerijen zijn niettemin…

De lieflijke, kwetsbare, onschuldige opgezette dieren staan opgesteld in de glazen vitrines van het Brabants Natuurmuseum aan de Spoorlaan, gevestigd in de lokalen van de oude Ambachtsschool, in onze midden-Brabantse stad, het centrum van onze provincie en representatief voor haar. De opgezette vogels; de kauwen, de kraaien, de mezen, de pauw, de honden…

Door duizelingen overvallen haastte mijn vriend zich naar de Huisartsenpost en het was onvermijdelijk dat een ambulance hem vervoerde naar het E-Ziekenhuis. Een onbekende en mogelijk kwaadaardige indringer had zich genesteld achter zijn rechteroor, in de weke, kwetsbare massa waarin op niet nader te achterhalen wijze de onovertroffen Rede zetelt die…

Ik had de zachte, turquoise wol met een mooi merk op de wikkel aangeschaft en het breiwerk stond al spoedig op de pennen, maar wilde toch niet vlotten. Ik betastte de lap die onder mijn handen gegroeid was en vroeg me af waarom uitgerekend dit handwerk mijn tranen deed vloeien. De mevrouw met de hazenlip, die vermoedelijk niet al te zeer met mij…

De baby, het jongetje, het zoontje dat onze broer was, ligt op die oude zwart-witfoto uit 1962 op een bank; op de bank die onze woonkamer sierde en de jongen schijnt een boek in ogenschouw te nemen, getiteld: "De hemel is van jou". Het kind heeft de hemel nooit bereikt, maar velen bereiken nooit de hemel; het kind beantwoordde nooit de blikken waarin…

Om het Jan van Besouwhuis in ons naburige dorp Goirle te bereiken (een cultuurtempel die ook in haar bouwwijze imposant oogt, maar die gesitueerd is te midden van een chaotisch aandoende gribus van overige bouwsels) kan men een traject afleggen met de Regiotaxi door buitenwijken c.q. villawijken van Tilburg, die tenslotte uitmonden op de Goirleseweg…