Ze heeft gedroomd. Een verwarrende droom, een droom met waarheden die alleen in een droom waar kunnen zijn. Woemi vertelt het me, die droom. Ze vertelt het me meer dan eens. Het is net of in die droom de sleutel ligt van haar bestaan, van haar zijn. En van het mijne. Want Woemi, dat ben ik, en ik, dat is Woemi. Of ik haar nu dood laat zijn, of levend…

Met een glimlach keek ik naar haar, toen het moment ingeschonken werd als wijn in een kostbaar glas. Goedkope wijn, maar dure druiven. De klapstoelen op haar minieme balkon wiebelden op de ongelijke tegels. Beneden ons raasde de stad voorbij in een stroom van koplampen en verre sirenes, maar hier boven hoorden we alleen het zachte tikken van onze glazen…

Ik probeer naar iemand te luisteren, maar mijn gedachten dwalen steeds weer af. Drie maanden geleden leefde je nog. Is het echt al drie maanden geleden? Drie maanden geleden om deze tijd, twee maanden, een maand, een week, een dag. Het zijn de gedachten van alledag. Aan de ene kant suist het leven voorbij in een moordend tempo, met een kakofonie…

En waarom je dus nooit je droger aan moet hebben als je weggaat want: Er hangt een draai was aan de lijn, vrolijk wapperen in de wind en ja, dat is zo droog… Maar er zijn dingen die je liever in de droger doet en dat zijn bijvoorbeeld de handdoeken! Zodra die was klaar is, haal ik ertussenuit wat gewoon naar buiten kan en ja, die badlakens gaan…

Van Dijk trekt de onderste la van zijn bureau open. Achter een stapel memo’s ligt een verlopen kortingsbon voor een rondvaart door de Biesbosch. 2014. Hij bekijkt hem en gooit hem in de prullenbak. Wat later haalt hij hem er weer uit en stopt hem in zijn tas. Een reservebril waarvan het rechterglas dof geworden is. Onder de bril ligt een foto van zijn…

Het raam staat op een kier. Buiten beweegt niets dat hij kan zien. Het licht is wit. De verpleegkundige heeft het bed iets hoger gezet. Zijn voeten liggen onder een dun laken. Hij voelt ze niet meer. De arts is al geweest. Die zei dat het niet lang meer zal duren. Hij knikte toen. Uit gewoonte. Zijn dochter zit in de stoel bij het bed. Ze heeft haar…

‘Natuurlijk zijn de tijden veranderd, maar jurkjes en korte broeken in alle kleuren, teenslippers. Ik weet niet, hoor. Dat trek je aan als je naar een barbecue gaat.’ Ze maakt haar ogen los van de anderen en kijkt hem aan. Hij knikt. Draait zijn lepeltje traag in de koffie. Het maakt een kring in het schuim. ‘Bij Janice was íedereen in het zwart…

Ik ontmoette Jasper Trip bij het standbeeld 'De beste stuurlui' van Jan van Velzen in Medemblik. Hij zag er haveloos en ongezond uit, maar hij zei, dat het uitstekend met hem ging. 'Woon je ook in Medemblik?', vroeg ik. 'Nou, nee, ik heb onderdak bij het Leger des Heils in Amsterdam, maar vroeger woonde ik wel in Medemblik, namelijk op Vooreiland…

----------------------------------------------- TOT ELKAAR KOMEN ----------------------------------------------- De vogels in de bomen fluiten het concert des levens. Ik parkeer mijn auto voorzichtig op de weinig gebruikte, met mos begroeide parkeerplaats voor het bejaardentehuis, maar toch hoor ik een krak. Ik stap uit om te kijken wat ik geraakt…

Het is gezellig geweest. Goed, tijd om naar huis te gaan. Niks zo treurig om als een van de laatsten de toko te verlaten. Alsof je niks anders te doen hebt dan je beschaafd te laten vollopen met collegae op een anders saaie en vervelende vrijdagavond. De kinderen, zijn voetbal. Ma die belt. Wanneer ze weer eens denken te komen. Dit weekend niet…

Het was op de Albert Cuyp. De kramen en de karren waren al een poosje opgeborgen. Donker was het, en ik moet een missie gehad hebben. Zoals James Dean met een opgetrokken been tegen de bumper van een auto staat op zijn iconisch geworden foto – zo was het niet, maar zo herinner ik het me wel – zo stond ik tegen de gevel van het pand aan de overkant van…

‘Ik laat niet meer over me heen lopen.’ ‘Ja, maar als we…’ ‘Nee, ik heb er genoeg van. Meer dan genoeg!’ ‘Maar als we nu eens…’ ‘Ik zeg toch, dat ik niet meer over me heen laat lopen!’ De volgende dag lag het tot op de draad versleten vloerkleed bij het grofvuil.…

Achter in onze plaatselijke bloemenzaak zetelt in de daar leeg staande loods een ‘rommelmarktje’ waar tweedehands spullen worden verkocht en de opbrengst hiervan wordt besteed aan een goed doel. Zo af en toe breng ik er ook wel eens wat heen en koop er ook wel eens een kleinigheid. Maar goed, om er te komen moet je door de bloemenzaak naar achteren…

‘Elke keer als ik een regenboog zie, stuur ik je een gedicht,’ zei hij. Ze hadden elkaar jaren geleden ontmoet in een cafeetje. Ze kwamen toevallig met elkaar in gesprek en het klikte zo goed, dat ze besloten om de rest van de dag met elkaar door te brengen. De dag werd een week. Ze raakten niet uitgepraat. Toen moest hij weg. Hij reisde voor…

Gisteren hebben we afscheid van je genomen. De aula was vol met mensen, die jou gekend hebben. Je klasgenoten waren er allemaal. De directeur van je school heeft mooi gesproken, zeiden ze. Ik heb er niets van gehoord, ik was te verdrietig. Ik kon niet huilen, ik had geen tranen meer. Pappa keek strak voor zich uit, ik kon zien hoe moeilijk hij het…

Hoe of wat, ik weet het niet, maar ik werd overvallen door een onbedwingbaar gevoel dat ik naar de stad moest. Nog eens zoals in mijn vrijgezellentijd door de Folkingestraat lopen richting de Vismarkt, om daar inderdaad een lekker visje te scoren. Ik besloot om toch maar door de Herestraat naar de markt te lopen en via de Folkingestraat terug naar…

“Zul je me missen”, vraag ik zacht. Mijn hand strekt zich naar je uit, zonder je aan te raken. Het dichtbij lijkt nu zo ver. “Zul je me missen, zoals ik nu al voel dat ik jou missen zal? Elke dag een beetje meer. Het zal raar zijn om goedemorgen te zeggen zonder antwoord te krijgen. De kat zal je zoeken, weet je. Ze is immers gewend om ‘s morgens…

Fiebie was een wonderbaarlijk katje, dat als baby’tje in de keuken van goede vrienden direct voor mij koos. Ik zal het niet hebben over hoe lief ze was, of hoe mooi haar vacht. Ook niet over de muizen, en de enkele vogels en de ene vleermuis die ze gevangen heeft en achteloos levend in huis achterliet. Ze is nu dood, maar leeft voort, ergens, bijvoorbeeld…

Enkele dagen geleden belde mijn broer me ‘s morgens vroeg. Ik vreesde gelijk het ergste. Alhoewel het was niet direct aan z’n stem te horen. Maar als een familielid zo vroeg belt wat nooit gebeurt, dan is er iets goed mis. We bellen elkaar eigenlijk, als het niet wordt vergeten, alleen met verjaardagen, uitzonderingen daargelaten. Ach, wat moet je elkaar…

Ring, klinkt de telefoon en ik neem op, want tja dat hoort tenslotte zo, als je telefoon gaat, dan neem je die op, waarbij ik meteen de kanttekening plaats, dat in tegenstelling tot voorheen ( nee ik zal geen vroeger zetten) wanneer ze overging ik braaf opnam met mijn naam. Tegenwoordig doe ik dat niet meer, teveel dwazen willen juist je naam horen…