I Heel even kwam de gedachte bij hem op maar was ook weer snel verdwenen. Je zou er toch niet aan moeten denken zoiets op je geweten te hebben, en wat zullen ze er wel niet van vinden, thuis of op je werk. Niemand zou het ooit kunnen begrijpen, niet jij die immers het voorbeeld…

God Als je nou aan mij vraagt: ‘heb jij een rot jeugd gehad?’ dan moet ik toegeven : ‘nee!’ De mensen om mij heen hebben allemaal geweldig hun best gedaan om nog iets van mij te maken. Het is gewoon niet gelukt net als bijvoorbeeld bij een taart die je in de oven zet : je kan hem er nog zo goed op voorbereiden: eenmaal in die oven moet hij het toch…

Van binnenuit door wormen gegeten met m’n stalen schep hakte ik kwallen doormidden en dacht dan steeds aan die grote rooie rotte kop van de bovenmeester : “van der Kwal”, schreeuwde ik uitgelaten in de onmetelijke leegte die helemaal tot Engeland doorduizelde met z’n onheilspellende Noordzee schuimkwasten van zwart verderf. ‘Hak je tenen er niet…

...en hield aan tot haar laatste ademtocht. De schelpen rond haar ranke lijf bleven door de meteorologische omstandigheden in een rancuneuze strijd verwikkeld. De ene draaide eromheen, de ander ontkende en de volgende sprak heel misschien de waarheid, hoewel: wat ís waarheid in een woud van leugens? Deze vraag, samen met vele andere, maar vooral deze…

Niemand heeft het kunnen zien wat mijn ogen hebben waargenomen. Niemand heeft gehoord wat er is gebeurd en niemand heeft de verschrikkelijke pijn kunnen voelen, de pijn die mijn hart als een dolk heeft geraakt, de schrik van mijn leven, dit beleven aan het einde van mijn bestaan. Het huis was leeg en een muffe lucht van schimmel en rottende resten…

Het is maar zelden dat ik een droom kan onthouden, maar deze keer was het goed raak en zat ik er letterlijk en bewust in gevangen. Ik bevond me ergens in een bepaalde wijk van Amsterdam, lange straten, korte, benauwde steegjes. Ik liep langs een hoog en rijk flatgebouw, waar ik getuige was van een moord, de moordenaar zag dat ik hem herkende, terwijl…

“Verdomme, meiske, wat heb je nu alweer mee?” vroeg haar vader, lichtjes het hoofd schuddend, zich af. Hij zei het niet hardop. Hij wou haar diep en vermanend in de ogen kijken maar Brigitje gunde haar papa geen blik. Al haar aandacht ging naar haar samengehouden handjes waarin ze zorgvuldig een grote huisjesslak koesterde die ze onvrijwillig aangetrapt…

Naast wereldberoemde verhalen zoals ‘de vliegende Hollander’ bestaan er minder bekende plaatselijke verhalen. Dit verhaal speelt zich af in Parijs tijdens de Franse revolutie. Als kind geloof je alles en vroeger waren ook volwassenen goedgelovig omdat men geen kennis had om de verhalen te weerleggen. Het werkt tot op de dag van vandaag, je kan de…

Het verhaal begint op 8 november 1938, in een klein restaurant in de Altstad van Hamburg... De Alt-Hamburger Aalspeicher is sinds de 16e eeuw een bekend visrestaurant aan de Deichstrasse. Het plafond is bruin verkleurd door sigarenrook, de tafeltjes dicht op elkaar. Kleedjes en dikke gordijnen dempen de gesprekken. Aan een tafeltje bij het raam…

(voor Gerrit Achterberg) Voortvluchtig, altijd maar rennen van de moordzolder, waar je stofwolken achterlaat en niemand in je ziel laat kijken, want het woord draagt enkel vrucht als het in goede aarde valt. Wat voor ogen is dompelt zich in het goud van de eeuwigheid, zolderkamergedachten die uit angst wegzinken in de gekte, al had je vrienden zoals…

Het was een rustige avond toen de jongeman bij het loketje kwam. "Goede avond," begon ik, "vertelt u het maar." De blik in de ogen stond op onweer. Hij had kennelijk geen goede avond. Hij blafte door de speaker dat hij pijn aan zijn enkel had en niet meer kon lopen. Drie dagen geleden gebeurd. "Ik zal u inschrijven, dan zal de dokter…

Ik loop rillend van de kou over straat. De duisternis is overal, behalve daar waar de lantaarnpalen staan. Waar ik naar toe moet is niet ver weg meer, maar ik weet dat ik het misschien nooit zal bereiken. Mijn handen voelen stijf en ik probeer mijn vingers warm te houden. Terwijl ik ze warm probeer te krijgen hoor ik opeens een geluid achter me. Ik…

Na Karins scheiding ontvluchtte zij haar huis steeds vaker. Doelloos lange wandelingen maakte ze. Vol schaamte, angst en een onbestemd gevoel nagezeten te worden. Geobserveerd. Bekeken. Niet alleen in huis. Zou Peter… zoiets hoorde je wel vaker, dat een uit huis gezette vent wraak ging nemen, zou Peter hier ergens… Schichtig keek ze om zich heen.…

Verkloot ben ik, genadeloos verraden. Hoe anders konden zij mij ooit in de holte van die boom vinden? Maar ik wist het. Onze bende werd veel te groot. Er was gemor en velen waren malcontent. Zij wilden steeds méér buit! Zelf de baas spelen. Maar die ben ik verdomme en ik alleen. Zijn zij dan vergeten dat zij helemaal niets bezaten. Het allegaartje…

‘Nederland is trots op onze jongens in Afghanistan’ kopt de krant. Heb ik iets gemist? Alweer een WK voetbal? Ik lees verder: ‘Hollandse elite-eenheid doodt achttien Talibanners.’ Wat hebben wij trouwens te zoeken in Afghanistan? Hebben die Talibanners ons iets gedaan? Vallen ze ons land aan? Ik dacht het niet. En is dat doden van die achttien…

En toen was hij weg. Weggeggaan, om niet meer terug te komen. 's Nachts hadden ze samen in bed Heineken gedronken, en hadden ze samen foto's van vroeger bekeken. Hadden ze gelachen samen totdat dat onderwerp dat ze samen al weken vermeden, niet meer te vermijden was. Hij was erover begonnen en zij had hem toen geslagen. Zo in zijn gezicht, met de…

De dokter boog voorover met een vette knipoog en snoof, een verdoken teken van ongeduld. Hij schoof een naamkaartje, een stille uitnodiging, over het granieten blad van zijn bureau. Even later wrikte hij de schaar van mijn knieën open, blies in mijn scharlaken oor, woelde onder zijde en scheurde het kanten slipje van mijn dijen. Schilfers huid onder…

Er glipt een slangachtige draak door een kier. Hij sluipt naar de haard, sist naar het aanrecht. Zijn pluizige klauw krast in de eiken tafel. De vork van zijn tong prikt een kruimel weg. Ik weet nog van niets, sta in de keuken, kluts een ei in een kom, giet de gele pap in de pan. De gasvlam likt aan de randen. Dan tikt hij, schijnbaar gemoedelijk…

Blauwe lippen verkrampen, als het grind knarst onder zolen. Ik ril voor de hamer die trilt in de zwetende vuist, onder neonlampen. Je hoort hoe hij een knie verbrijzelt, botsplinters in weefsel. Zijn adem jaagt onder koud neon en houdt me gegijzeld. De tang wringt de gouden kies uit mijn kaak, de bel van bloed spat open, een gorgel in de haard…

Met een hulpeloze blik in mijn ogen keek ik naar de man naast mij. Deze had gelijk door dat er iets goed mis was. Met zijn vlotte babbel loog hij een goede smoes bij elkaar. Zijn smoes werd mijn redding. Hij vertelde dat mijn nieuwe paspoort in Nederland lag. De vrouw twijfelde en bleef met haar priemende ogen mij aankijken. Ik begon me steeds ongemakkelijker…