geen hoofdletters meer voor mij, uitdagingen zijn uit den boze, gevestigde woorden bevestigen de huisvlieg en ik ben niet meer dan een uitwerpsel van diezelfde vlieg, de vlieg die strijdt om een plekje onder de zon maar niet beseft dat het een lamp is, ik lach in mijn vuistje en kruip langzaam omhoog, ik sla mijn vleugels uit, voorzichtig, als ik denk…

Ontmoetingen verlopen nooit zonder slag of stoot. Het komt er op aan als eerste de vuilniszakken van onze buurman om de hoek te halen. Heelhuids, en daar lag de moeilijkheid. Die paar honderd meter overbruggen heeft mij in het verleden al meerdere letsels opgebracht. De laatste wonden zijn nog niet geheeld, maar weer maak ik mij op om te beantwoorden…

Woest rende hij langs het hekwerk van zijn territorium. Een ieder die langs kwam lopen, zag een gevaarlijke herdershond, die dreigend zijn scherpe tanden liet zien. Ik benaderde hem rustig en keek waarom de eigenaar het nodig vond, deze hond te laten waken. Het bleek sloopmateriaal te zijn! Oude roestige hekwerken, houten planken met spijkers…

Op het moment dat Mon amour van BZN uitkwam, veranderden wij de naam van de groep al optimistisch in BZT, “Band Zonder Toekomst”. Enigszins voorbarig achteraf als je bedenkt dat ze het toch nog veertig jaar wisten te rekken. Bij de weledele Jan Smit maakten wij dezelfde vergissing toen wij, niet gehinderd door bovengenoemde dwaling, ervan uitgingen…

Het is zo een van die lusteloze zondagen. U kent ze wel: heel langzaam wordt de straat wakker, uiterlijk is alles rustig, pastoraal zelfs. Maar vanbinnen woekert de onrust. Het is een van die dagen die onvermijdelijk tot een ontevreden einde loopt. Waarin een mens met het gevoel zit dat hij die dag zinvoller kon doorbrengen, maar bij gebrek aan creativiteit…

Het was zondag geloof ik, helemaal alleen was ik, en dat geeft me altijd een speciaal gevoel, dan raak ik opeens beïnvloedbaar voor allerlei gevoelens die dan ineens op me af stormen en die ik op andere momenten niet zomaar zou voelen. Een soort van besef komt dan over mij, zo van "ik wil wel zo graag de beste Nederlandstalige dichter na Bilderdijk…

Mijn zoontje at laatst een handje vol punaises. Wij hadden, als verantwoordelijke ouders, verteld dat ijzer goed voor hem was. Ben toch geschrokken naar het ziekenhuis gesneld. Daar werd ons verteld, dat dit geen kwaad kon. Het zou zonder schade de natuurlijke weg volgen. En inderdaad, twee dagen later vonden wij ze terug in zijn keutel.…

Het gebouw waarin wij gedoemd zijn aan onze ontwikkeling te werken, staat aan de rand van ons stadje. Ik schrijf over “ons” stadje omdat wij allen hier geboren zijn, we kennen elkaar dan ook door en door. Of… is dat wel zo? Arnold, Lydia en ik zitten, op ’t moment dat ik deze regels aan mijn dagboek toevertrouw, in klas 2c. ‘Wat word je al groot…

Nu snap ik helemaal niets van schaatsen maar toen ik afgelopen zondag thuiskwam zag ik iemand bijna in huilen uitbarsten omdat ze een zilveren medaille had gewonnen. Eerst dacht ik nog: die heeft een been gebroken, maar nee hoor. Zij had zilver gewonnen en rampzaliger kan het niet. Toegegeven, ik snap echt helemaal niets van sport. Of waar dan ook…

Slierten nevel drijven traag over het water. Een vroege hengelaar werpt zijn lijn uit. Het schemert en reeds is heel ijl in de verte klokgelui te horen. Dichterbij klinkt de roep van de koekoek. De visser glimlacht en geniet van de magie van de barenswee van een nieuwe dag. Voor de koekoek is het jachtig zoeken naar een geschikt nest van een waardvogel…

Als sportfanaat in hart en nieren zat ik vrijdagavond aan de buis gekluisterd voor de opening van de Olympische Winterspelen. Eigenlijk is heel de openingsceremonie te gek voor woorden, buiten proporties en echt ‘over the top’. Toch heb ik geboeid gekeken dit keer. Of het de hormonen zijn geweest of omdat ik het druk heb gehad de laatste week, geen…

Eenzaam maar met een hart vol liefde voor de natuur loop ik langs het strand. Met mijn blote voeten in het koude water. Er is helemaal geen warmte te vinden in de woeste golven of in de trieste duinen. Toch heb ik het warm. Mijn wangen gloeien en mijn vingers tintelen. Mijn haren waaien wild omhoog, en uit mijn neus loopt water. Nee, mooi kun je mijn…

Soms is het moeilijk een column te beginnen. Nu ook! Terwijl ik peins over een openingszin valt mijn oog op mijn favoriete opinieweekblad VIVA.. Voorpagina: ”Zin in een orgasme? Bij de G-plek rechtsaf” Heel geestig natuurlijk zo’n bewegwijzering. Vraag me af of je er gereedschap bij nodig hebt of dat je het afkan met een afgeronde opleiding tot gynaecoloog…

Gaat hij het haar vertellen; Wat er is gebeurd; Dat zijn maat omgekomen is; Door de trein meegesleurd? Een gezin met vier kids; Niemand kan het nog geloven; En dan moet hij het nieuws brengen; Hij is het zelf nog niet te boven. Maar het zal moeten; Hij hield van deze vrouw; Die elke middag op hem wachtte; En nu dompelen in rouw. Hij…

Hij was bijzonder deze geneesheer-directeur. Ik heb in mijn hele carrière,- werkzaam in de gezondheidszorg- nooit meer zo`n inspirerend mens ontmoet. Dokter Ter Haar was de zekere factor in ons verpleeghuis, altijd recht door zee en op de hoogte van actuele gebeurtenissen. Ter Haar kende zijn personeel bij naam, zonder uitzondering en ook onze bewoners…

Hij doet het nog, de BOOM, lichtjes verslingerd aan ballen en bellen, in mijn huis staat ie nog steeds recht, overeind. Belazert de kluit niet, want hij vond zichzelf in wortels, fier draagt hij mijn versierselen. Ik zie hem liggen, aanbieding bij de bouwmarkt, tussen de blauwsparren en Nordmannen, ielig weggedoken met een te kort lontje, "die haalt…

We zijn buren, en toch heb ik het gevoel dat hij heel ver van mij afwoont. Slechts een wand scheidt onze woningen. Maar onze harten bereiken elkaar niet, daartussenin staat een hoge muur die niet gauw te doorbreken is. Ik was al maanden verliefd en verzon allerlei smoezen om de man eens uit te nodigen. “Je moet hem op de koffie vragen”, zei mijn…

Net voor de winter moest ik ze noodgedwongen aan banden leggen. Ze begonnen toen al op te spelen en ik vond dit helemaal niet kunnen. Ik wil best aannemen dat ze ongeduldig zijn, maar met rukwinden van 90 kilometer per uur en hevige plensbuien hadden ze niet het minste recht om toen al op het voorplan te treden! Ze waren er niet blij om, de kriebels…

Wéér stort ik mij in het avontuur. Naïef natuurlijk, maar je moet wat risico’s durven nemen. Ze zeggen wel eens dat ik té hard op zoek ben, dat ik het moet laten rusten, want ‘dan komt het vanzelf wel’. Het enige waarin dat resulteert, is dat ik krampachtig níet op zoek ga, waardoor het niet-zoeken tot een manier van zoeken wordt verheven. Wat…

Niet donkergrijs, maar zwart. Zwarter dan zwart. En rood. Niet rozerood, maar donkerrood. Paarsrood is zelfs beter. Dit zijn Gothic kleuren. Sommige aanhangers van sub Gothicgroepen of Metal zoals de Marilyn Manson freaks schminken het gelaat wit, omranden de oogleden zwart en stiften hun lippen idem dito. Vrouwen met mooie nagels lakken die……