Sinds enige tijd tracht ik zo te leven, dat het desolate gevoel dat de eenzaamheid met zich meebrengt meer en meer verdwijnt. Hoewel ik eenzaamheid goed verdraag en ik vele jaren van mijn leven niets anders wilde dan me steeds verder te isoleren, ben ik nu op een punt gekomen dat ik me niet meer wens te verbergen. Misschien komt het omdat ik besef,…

Ik heb mezelf niet meer in de hand. Bezeten ben ik, bezeten door lust. Ik moet. Nú! Lang heb ik het utgesteld, maar nu houd ik het niet meer. De verlokking is ook té sterk, de uitnodiging niet af te slaan. De uitnodiging van het Hoofd. 'Hoofd Customer Loyalty' stond er onderaan de brief die ik vorige week ontving van twee heren. De heren Vroom…

“ Hallo, ik ben Carlos”, zei hij. Les na les, elke keer een stukje van zijn levensverhaal. Carlos kwam uit Madrid, had tijdens een vakantie een Nederlands meisje ontmoet. De lessen waren echt zijn uitje. Een leuke gozer, jammer dat ie een relatie had, maar ondanks die relatie van hem, kon ik wel een spanning voelen. Het was erg eng om les te geven…

Met knikkende knieën en klotsende oksels doe ik langzaam de deur open. De weg naar de blauwe stip is oneindig en het lijkt een eeuwigheid te duren voor ik met beide benen op de stip sta. Daar zitten ze dan. De gezichten die ik, samen met de rest van Nederland, inmiddels zo goed ken. Die dikke met de krullen, die leuke met die bril, de botox-vrouw en…

Ik zit op een dag in oktober 's ochtends vroeg in de trein van Zoetermeer naar Utrecht. Het is ouderen-reizen-gratis-dag en de trein zit vol ouden van dagen. En ik zit ook, gelukkig. Lekker plekje bij het raam, tafeltje erbij, goed gedaan. De trein rijdt weg van station Zoetermeer. Het is een mooie dag, helder en de zon schijnt door de vlokken…

Het is stil in mij, om verschillende redenen. Er is een stilte die door machteloosheid wordt gevoed. Een stilte die een ingetogen woede is omwille van allerlei politieke besluiten die ertoe leiden dat mensen waar de klappen al jaren vallen nog eens worden nagetrapt. Gehandicapten, chronisch zieken, alleenstaande moeders met kinderen, werklozen, ouderen…

Inmiddels is het een routine geworden. Ik kom thuis en er liggen spullen scherven op de grond, fotolijstjes aan de andere kant van de kamer. Deuken in de deur, scheuren in de gordijnen, blauwe plekken op gezichten. Zovaak gebeurt het niet, hou ik me voor maar ik weet eigenlijk beter. Het gebeurt juist te vaak. Twee mensen die verschrikkelijke ruzie…

Mijn vinger nadert langzaam de gietmetalen deurbel aan de zijkant van de poort. Is dit wel de goede beslissing geweest? Had het ook anders gekund? Geluidloos is mijn komst ergens verweg blijkbaar te kennen gegeven want na enkele minuten van een eeuwigheid te hebben gewacht hoor ik hoe eenvoudige schoenen over het grintpad naderen; de tred klinkt alsof…

Antwerpen, 29 juni 2003, Geachte heer Schurmans, In uw brief van 26/6/03, waarin u mij vraagt naar de precieze omstandigheden van mijn ongeval op zaterdag 3 juni, heeft u mij allervriendelijkst tot mejuffrouw bevorderd, wat echter in samenhang met mijn voornaam Gerard, helaas aanleiding tot pijnlijke misverstanden kan geven. Het is…

Verleden week kreeg dochter haar rapport van piano mee naar huis. Het resultaat was wat ondermaats. “ Het resultaat telt niet”, zei ze resoluut, “ het plezier om piano te spelen is belangrijker, en het is toch maar een hobby hé. Ik haal op school toch prima punten?” En dat is waar. “Ze speelt vlot en heeft talent”, bevestigde de pianoleraar. “Jammer…

De eerste drie jaar op school had Cas een hekel gehad aan wiskunde. Nou ja, hekel... het was zo nooit hetzelfde. Om het trimester een nieuwe leraar, gemiddeld. De eerste, en hij was zelfs zijn naam vergeten, was er een half schooljaar geweest, tot iets voor kerst. Toen ging hij met pensioen en kreeg zijn klas een invaller voor een maand of twee. Toen…

Op de eerste dag van de week kwam Maria Magdalena vroeg in de morgen - het was donker - bij het graf en zag dat de steen van het graf was weggerold. Zij liep snel naar Simon Petrus en naar de andere, de door Jezus beminde leerling, en zei tot hen: 'Ze hebben de Heer uit het graf genomen en wij weten niet waar ze Hem hebben neergelegd.' Daarop…

Twee bleke ogen keken staarden me levenloos aan. Ik wendde mijn hoofd af van de spiegel, afgeschrikt door mijn eigen gelaat. Hoe harder ik mijn best deed om de tranen in bedwang te houden, hoe sneller ze naar beneden stroomden. Ik had gehuild, dag na dag, week na week…maar er leek geen eind te komen aan mijn waterval. In elke flits die door mijn hoofd…

Dat hij me zo verschrikkelijk romantisch kon aankijken wist ik niet. M'n beste vriend die me vertelde wat er zo mooi was aan m'n ogen. Daar in het donker. Maar ik vond hem niet leuk, toch? Hij vertelde dat er achter mijn ogen iets zat. En ik kon alleen maar glimlachen en kijken naar de sterren. Hij kwam zo dichtbij, ik voelde hem ademen, met z'n…

Door het toeval waren er twee mensen die het zeiden. Twee vrouwen die ervan overtuigd waren dat hij het zou zijn. Dat hij echt een type voor mij was. Mooie bruine ogen. Spaans sprekend. Een mooie mond met tanden. Erotische lippen om eeuwig mee te zoenen. Ja, deze dames kregen hun zin. Ze wekten mijn nieuwsgierigheid. Na een scheiding, was dit een…

Je vingers strelen de hals van een flesje Rivella Light, zoals je mij wel eens vast hebt. Een zucht van onthemeling ontsnapt aan je ontzielde mond, een zucht die ik 'rank' wil noemen. Liefkozingen op een bed van verdorde rozen. Veelspraak, ten tijden van overgave, of zelfs verachting. De stilte om ons heen en de soundtrack van vallende, autistische…

Het rommelmarktklokje met de barst in de façade zucht twaalf keer. Droefgeestig kweelt de oude koekoek zijn wijsje. De bruine bonen vechten met het spek om het beste plekje in mijn schotel. Stukjes oude kaas spelen krijgertje rond de bowlkom. Buiten miezert het. Een manisch-depressieve lantaarnpaal schudt haar licht heen en weer. De druppels op de…

Het staat met een groen, groot aanwijsbord aangegeven, met twee witte pijlen, één naar links en één naar rechts: “Irlanda”. Merkwaardig om te zien welke oude, lelijke, gedeukte auto’s hier de straat nog opsieren. We zijn ontzettend verbaasd dat ze nog rijden en vooral mógen rijden. In Nederland zouden ze ogenblikkelijk van de straat gehaald worden…

‘Dag buurvrouw’ staat er boven een artikel op de voorpagina van Trouw. Een inwoner van Soest heeft dit geschreven als afscheid van een lieve buurvrouw Juliana. Het zal zijn omdat het voorjaar eraan komt dat ik meteen denk aan een idyllisch tafereel. Juliana trekt een onkruidje uit in haar tuin. Bernhard ernaast, filosoferend over een nieuw perkje, daar…

De roeping van de mens is mens te zijn. Daarheen moeten leiden: opvoeding, onderwijs, beroepskeuze, zedenleer, wetgeving, godsdienst. Hierin nu ligt, geloof ik, 'n algemene fout, dat men veelal het doel voorbijziet en hoofdzaak maakt van 't middel. Gesteld dat men als volmaakt mens ter-wereld kwam. Dan zou alle kultus, alle dwang, alle wet overbodig…