Robert van der Laan wachtte. Nog even, nog één halte en hij zou met zijn act beginnen. Maandagmorgen, de metro was nog half leeg. Toch had hij straks 5 euro nodig. Mimoun, zijn Marokkaanse vriend zat waarschijnlijk al te wachten in de xxx-kerk bij die halfzachte, maar toch aardige dominee. Samen zouden zij daar hun stikkie roken. Zal ik nog gaan…

Heel lang geleden, om iets preciezer te zijn, in het voorjaar van 1946, schreef ik een opstel over een schoolreisje naar de Barendrechtse brug. Een reconstructie is bijna niet mogelijk. De dingen veranderen. Ik stond achter in de rij, ’s morgens om acht uur, wachtend op het fluitsignaal, waarmee de veertien kilometer lange voettocht zou aanvangen…

Onze buurman is zwart, pikzwart. Als ik met hem praat weet ik niet zo goed waar ik heen moet kijken. Het is niet beledigend, maar het is gewoon zo, zo zwart. Mijn huisgenoten en ik vragen ons wel eens af hoe oud hij zou zijn. Wat voor werk zou hij doen en waar komt hij vandaan. Heeft hij geen familie of een vriendin? Af en toe kom ik hem eens tegen…

Ze was er al meerdere malen geweest. Het was een uitzonderlijk mooi plekje op deze aardbol. Ze droeg een jurkje over haar bikini en ze liep op teenslippers. Iedereen loopt hier op teenslipper, dus zij ook. Helaas was zij gewend om altijd op stevige schoenen flinke wandelingen te maken. Deze keer niet. Nu was zij een van hen. Ze was al een aantal keren…

Met het zelfbewustzijn van een op een voetstuk gezette dirigent kijkt hij over zijn omgeving heen. Schilderachtige witte sieraden op de muren verraden zijn adelijke afkomst. De zuilen waar hij gedeeltelijk op rust leggen nadruk op zijn negentiende-eeuwse rijkdom. Zijn blanke huid blakert in het licht van de zon. Het doet zijn bruine kozijnen donkerder…

Ik kwam gisteravond terug van oppassen, het was wat laat op de avond, en dus al donker. Ik weet niet precies waarom, maar toen ik langs het AZC liep bleef ik staan, en ik zocht een bankje. Het bankje was nat maar ik voelde het niet echt. Ik keek de donkere nacht in, de natte straat over, vage lichten van de lampen. Er fietst een fietser voorbij maar…

In de vorige eeuw, het jaar des heren 92, bind me vast en schiet me geblinddoekt neer mocht ik er een jaar naast zitten, won ik op de kermis een kartonnen dartbord, met even waardevolle plastic pijltjes. Lief was ik toen al niet, dus dat bord was al snel een serpentine die ergens in mijn woonbuurt meerdere bomen versierde. Echter niet alvorens mijn…

'Wat kom je hier doen? Betalen? Afdoen? Hoofdsom, rente en kosten?... "Zij" heeft je niet gestuurd, dat hoef je me niet te zeggen, dat begrijp ik uit mezelf donders goed, dat is niks voor "haar".' 'Zij', 'haar'. Ook deze sprak aldus van zijn moeder. En het legde eensklaps een band, hij voelde dat ondanks alles die man zijn vader was, hij…

Is het koopavond, zaterdagmiddag, heeft u haast of staan er meer dan 2 klanten achter u, dan geven we in Nederland de voorkeur aan electronisch betalen: pinnen of chippen. Chippen is relatief nieuw en werd na de afschaffing van de ouderwetse cent als betaalmethode geintroduceerd om de burgers het tijdrovende gepruts met dat rottige kleingeld te besparen…

U heeft het misschien al meegemaakt: bent u eindelijk aan de beurt, zegt de caissiere verveeld: 'O (of: 'shit'), de kassarol is op!' Wind u niet op. Het vervangen van de kassarol is een klusje van 23 seconden, in principe. Heeft u haast, is het koopavond of spitsuur, of rekent u af bij een vakantiehulp of zaterdagkracht, dan moet u rekenen op…

U bent bijna klaar, maar nog niet helemaal. En de laatste loodjes zijn het zwaarst. Het fysiek en mentaal zwaarste onderdeel van de Hollandse winkeltoer is namelijk het in de rij staan. In de rij toont de altijd zo tolerante Nederlander zich plots van een geheel andere, in buitenlandse ogen eigenaardige of zelfs onbeschofte kant (zie ook hoofdstuk…

Hoe uitgebreid het assortiment is dat u tegemoet rijdt, hangt helemaal af van waar u winkelt. Een van de goedkoopste supermarktketens in Nederland is de Aldi. Een Aldi investeert niet in verleidelijke productpresentaties en behulpzaam, representatief personeel. Dat maakt het winkelen daar tot een afschuwelijke, deprimerende gebeurtenis, maar het…

Inburgeringscursus les 3 - De supermarkt Hoofdstuk 1 - Moet ik een mandje of moet ik een karretje? Nederlanders zijn een vriendelijk volkje. U zult merken dat u, nog voor u binnen bent, welwillend wordt toegeknikt door een morsige man of vrouw met een button of een onleesbaar naamkaartje en een stapeltje tijdschriften duidelijk zichtbaar voor…

KOST EN INWONING Leegte Zwarte leegte koude eenzaamheid tranen van ijs vallen op een gebroken hart Een beving, een rilling een windvlaag door mijn kille lichaam Starend in het niets snakt mijn ziel naar adem gevangen voel ik mij Geketend in de boeien van het alleen zijn kruip ik diep in mijn schulp Tijdloos en kleurloos een gapend…

Gisteren naar de opera Madama Butterfly geweest. Een erg gestileerde enscenering. De zangers gleden over het toneel alsof deze waren opgenomen op film en vertraagd werden weergegeven. Dit gaf de uitvoering een haast surrealistische uitstraling. Het boeide me wel maar ontroeren deed het mij niet. Toen ik in de trein naar huis reed kwam er een vrouw…

Evert kijkt beleefd. Hij draait een theelepeltje tussen zijn vingers. 'Ik kan het heus,' mompelt hij. 'Jij kent Suzan een beetje. Mag ik op zijn minst naar haar bellen? Meiden zijn gezellig. Alleen jij doet nooit aardig tegen me. Je praat alleen over de dood!' Odiel smijt een Delftse kan kapot. 'Brulaap,' snauwt ze. 'Ik weet wel dat…

Ik had vroeger als ik bezig was met intypwerk regelmatig problemen om tot eindverademing te komen over de vooraanstaand genoemde schrijfbewerkingen. Dit heeft als grondslagverleden een ververvroegd uiteengebroken leerconcentratieverlies dat helaas onopgemerkt is gebleven door de lerarenachterband van het scholencomplexiteit waar ik eerdagelijks mijn…

Zou er echt muziek zitten in de band van Jan Peter Balkenende, zo heb ik mij in gemoede afgevraagd. Op het eerste gehoor zou je geneigd zijn te denken van wel, want de eerder genoemde dirigent kun je makkelijk verlengen tot Notenbalkenende, omdat wanneer zijn noten onverhoopt harder blijken dan gedacht hij ze tot noch toe op nogal tamelijk eenvoudige…

Hij deed zijn boodschappen zoals hij altijd deed: met een briefje in zijn ene hand en een mandje aan zijn andere snelde hij de schappen langs. Op het briefje stonden zijn boodschappen geografisch gerangschikt en het mandje was makkelijker manoeuvreerbaar dan een wagentje. Bij de groenteweegschaal hielp hij een vrouw die hem ophield omdat ze te lang…

Zij trekt geen aandacht, zij sleurt. Het zit vermoedelijk in haar natuur. Misschien was zij een heel goede actrice geweest, vermits. Zij spreekt goed verstaanbaar, al kun je niet zeggen dat zij schreeuwt. Zij heeft het niet direct tegen iemand, maar er zit een man tegenover haar tegen wie zij het zou kunnen hebben. Er schuilt een bepaalde redelijkheid…