"Goedendag dames en heren, een tasjesrover heeft op het Spui in Amsterdam een tasje van een vrouw geroofd. In haar tas zat verstopt een enkele schoen voor haar linkervoet, een damesspiegel, een droomboekje en een scheidsrechtersfluit. De dief is opgehangen aan handen en voeten aan de spits van de Westertoren in Amsterdam. Hij huilt daar in de donkere…

Gewoon een telefoontje van gewoon een bekende, maar dan iemand die je niet zo vaak spreekt en dus niet van alle narigheden op de hoogte is, want je kunt je vast wel voorstellen dat niet iedereen op de hoogte gebracht hoeft te worden? Toch? Zo'n simpel telefoontje waarin belangstellend en dus niet langs de neus weg, (want dat kan ook hoor, mensen die…

Op het Noordzeestrand loopt een jong meisje in zwemkleding. Ze kijkt naar het volgeschreven papier in haar hand, en moppert: "Ach, ik heb geprobeerd iets over de Nederlandse en Belgische bevolking te schrijven. Maar ik heb er niets van gemaakt! Weg ermee!" Ze verscheurt het vel en gooit het in 't schuim van de branding. Daarna springt ze kopje…

Vandaag is het een helderej oktoberdag met kou in de lucht en met matig zonlicht; vandaag heb ik aangebeld op huisnummer 39 in de Gouverneurslaan; ik was dit al langer van plan. De laan ligt er schijnbaar nog zo bij als vijfendertig jaar geleden, maar opeenvolgende bewoners hebben het huis klaarblijkelijk "in bezit" genomen. Het reliëf, in steen…

De zware toegangsdeur van het nieuwe Wijkcentrum was gesierd door een "erehaag" van kleurige ballonnen. Vandaag zou het officieel geopend worden. Gaandeweg kwamen er meer bezoekers binnen in de "Ontmoetingsruimte", die verlicht werd door heldere bolronde lampen, die neerhingen aan lange draden vanaf het hoge plafond; de mannen keurig in kostuum…

Wachtend op de trein zit ik op het houten bankje. Voor mij ligt de rails. Het metaal glinstert in de zon. De rails daarnaast niet. Het ziet helemaal bruin van de roest. Vermoedelijk rijden daar al jaren geen treinen meer op. Er groeit namelijk ook al onkruid tussen de dwarsliggers. Het komt al bijna net zo hoog als het perron dat er naast staat. Helaas…

Iedereen trekt tegenwoordig maar overal stekkers uit, kabinetsformaties, CAO onderhandelingen, kunstsubsidies, vriendschappen. En nu trekt KPN de stekker uit de telefooncel. De laatste 1000 gaan eraan. Ik las het bericht en zag ineens weer dat massieve vierkante blok met TELEFOON erop voor me, ik voelde de koude stalen handgreep en de kracht die…

Het leven is simpel als het wordt begrepen. Geconfronteerd met onomkeerbare feiten strompelde ik in eerste instantie verder. Strompelen in de zin van afhankelijkheid. Begrijpen deed ik het niet. Wel het leven in het algemeen, maar niet mijn eigen leven. Wel mijn eigen doen en laten, maar niet de aan- en omslag óp respectievelijk ván mijn leven. De aanslag…

Ik zag een jongen met drie broden in zijn mand, hij groette me spontaan en ik zag mezelf, hoe ik als jongen samen met mijn broertje broden moest halen voor mijn moeder, bij die bakkerij even over de snelweg richting Leeuwarden, waar ze zulke heerlijke Friese taart verkochten, van die zoete koek met slagroom en mandarijntjes. Ik parkeerde mijn BMW…

Het was in de paasvakantie van 1964. Ik was met mijn ouders en vrienden van hen in Grundhof, een klein plaatsje in Luxemburg. In een hotel aan een beekje, dat bekend stond om zijn gezellige bar en uitstekende keuken. We gingen daar wel vaker tijdens een korte schoolvakantie heen en maakten lange wandelingen met onze bergschoenen en wandelstokken vol…

Voor mij op tafel liggen twee afbeeldingen van een slapende man in een oranje stoel. Terwijl ik naar deze kiekjes kijk, reis ik in gedachten twaalf jaar terug in de tijd en voel me als Wiske, die in de teletijdmachine van professor Barabas is gestapt. Flits, flits… Samen met mijn vriendin bevind ik me in de Amsterdamse binnenstad voor het winkelpand…

Ik meld me bij Charlotte en Cornelis. Bellen kan ook, dat doe ik geregeld, maar dan krijg je het stereotiepe 'z'n gangetje' ten antwoord als je vraagt hoe het gaat. Z'n gangetje, ja, maar dat gangetje wordt wel steeds trager en moeizamer. Charlotte vliegt allang niet meer door het huis. Na de steeds verder voortschrijdende artrose heeft ze sinds…

Zondag. Zonnebloemstraat in Hillegersberg, stadsdeel van Rotterdam. We zijn bij opa en oma, jaren '50 vorige eeuw. Veel ooms en tantes, neefjes en nichtjes wonen er in de buurt. Wij niet. Elke zondag gaan we vroeg uit Leiden met de tram naar Voorburg. Van daar nemen we de trein naar Rotterdam, het 'Hofpleinlijntje'. In Hillegersberg stappen…

(...voor mijn 50e indertijd) “Tempus fugit” mompelden de Romeinen. De Engelsen wisten het beter en riepen “time flies”. Maar de Hollanders vonden de oplossing: “de tijd vliegt”. Het eindexamen gymnasium (van voor de mammoet, dus met zes talen) lijkt al weer eeuwen geleden, maar wie kijkt nu nog op een eeuw als je net een compleet millennium hebt…

Bij mij slaat vermoeidheid vreemd genoeg speciaal toe als ik selectief lees. Eigenlijk dus niet lees maar tekstwouden op woorden navlooi. Op wat erin verborgen zit. Wat mij persoonlijk aangaat is meestal de maatstaf. Meer een soort visuele controle maar dan positief. Niet dat die teksten niet waardevol zouden zijn, oh nee wie ben ik. Maar het zijn de…

‘Ben je wakker?’ Ik trek de deken nog wat verder over me heen. ‘Nee’, mompel ik haast onhoorbaar. Een vrouwspersoon loopt naar het raam en trekt met een ruk de gordijnen open. ‘Dan word je dat maar’, zegt ze fel. ‘Het is weer tijd namelijk’. Het is weer tijd. Tijd waarvoor? Was ik niet gaan slapen om de tijd te vergeten? Ik hou niet van tijd. Het…

Vandaag in het ziekenhuis geweest. Daar ga je niet voor je lol naar toe. Ik ga altijd ruim op tijd, want van de mensen en de gesprekken in de wachtkamer, word ik bijna weer beter. Mijn partner gaat altijd trouw mee, alleen zij gaat niet zo vroeg weg, scheelt zeker een half uur in een wachtkamer zitten. Echt waar: ik ga een half uur voor mijn plezier…

Een dialoog te midden auto's Ontmoeting. Zij zegt: Hoe heb je me zo dadelik herkend. Hij: Je hoed. Zij: Mijn hoed. Mijn hoed? Hij: Ja. Zij: Gek. Hij: Die pluimen heb je reeds zolang. Zij: Nee. Die heb ik pas één dag. Hij: Nou dan. Zij: Hoe heb je me zo dadelik herkend. Hij: Ik weet het niet. Zij: Ik zie er erg verouderd uit…

Het rondje is weer rond: het einde is weer bij het begin, alles in een spiraal opwaarts of neerwaarts, het maakt niet uit. Het begin zal altijd weer beginnen bij het eind. Vooruit kijkend terug denkend het een wat nog gaat komen maar toch al is geweest. De spiraal zonder begin en zonder eind, de klok de altijd zijn ronde tikt in het groot of in…

Vroeger kon je zwemmen in de singel bij je huis, wanneer het warm was. En bij hoge uitzondering mocht je ééns in de zoveel weken naar het échte bad, een afgebakend stuk plas waar men een oogje op je hield, de entree was een kwartje en er werd vanzelf verwacht dat je er dan ook de hele dag bleef. Boterhammen mee, aanmaaksiroop in een thermosfles óf in…