start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (129)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (4)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (39)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (118)
moederdag (11)
moraal (97)
muziek (40)
natuur (90)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (37)
overig (128)
overlijden (75)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (52)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (61)
woonoord (87)
ziekte (147)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5944):

Zinsbegoocheling

“Waar dachten wij naar toe te gaan?” scheen een nogal snerpende stem te vragen. Alle onzichtbare systemen in deze tussendimensie ter identificatie van o.a. soort, intelligentie, herkomst en aard van communicatie zoals de taal uit de onmetelijke kosmos waren actief en zorgden er tevens voor, dat ik een begrijpelijke vraag meende te horen. Ik antwoordde niet en trachtte mijn schouders op te trekken. Vreemd genoeg had dit geen voelbaar effect, niet wetende dat ik in deze staat niets méér was dan een nauwelijks waarneembare en op een fluïdum gelijkend vleugje energie. – “Is door een tijdkromming toevallig meegelift met de gelijktijdig gearriveerde energie van een Kntwzz, ergens uit de supercluster Laniakea” snerpte een tweede en een terts hoger klinkende stem. “Verbinding met het oord van oorsprong is verbroken dus hij kan meteen door naar de screening. We zijn er snel klaar mee en de achtergeblevenen daar kunnen verder met de bij hun gebruikelijke rituelen. Tijd te over”, het leek alsof ik een soort onderdrukte lach meende waar te nemen, “wat betekenen een paar, voor deze aardbewoner hier uren lijkende, microseconden op onze eeuwigheid?” Ik voelde me totaal gedesoriënteerd.

“Mag ik nu ook eens iets vragen?” wilde ik zeggen. Nog vóór mijn onvermogen, ook maar enig geluid te produceren, tot mij doordrong kreeg ik, nu weer een terts lager, al het snerpende antwoord. “We wisselen hier, als poortwachter van de toegang naar een volgende dimensie, informatie uit door middel van energietrillingen, die voor U gelijktijdig worden vertaald naar een begrijpelijk geheel. U kunt noch ons noch iets van Uw omgeving zien, omdat dit is voorbehouden aan energiestromen die niet meer met hun stoffelijk omhulsel verbonden zijn. Het feit, dat Uw energiestroom, nog verbonden met Uw lichaam, hier is beland, is weer een wet van oorzaak en gevolg. Dat laatste weliswaar in zoverre uniek, omdat het bijna nooit geschiedt. Een deel van Uw onderbewustzijn is, via een opening in het tijdvenster, als een harmonische frequentie meegelift met de binnenkomende Kntwzz. We kunnen ons best een voorstelling maken van Uw verwarring, maar in werkelijkheid is Uw bewustzijn door het toedienen van een lichte roes buiten werking. U ondergaat op dit moment een cardioversie. Wij zorgen ervoor dat U later een verhaal over deze belevenis gaat schrijven. Tot ziens in een hopelijk niet nabije toekomst.”

“Zo, daar zijn we weer. Lekker geslapen?” vroeg een zeer welluidende damesstem. Tegelijkertijd werden tamelijk hardhandig de plastic mat met de twee hoofdelektroden en de kleinere monitor aansluitingen van mijn ontblote bovenlichaam losgetrokken. Begrijpelijk, want zo voel je de schrale pijn van vastgeplakte borstharen korter. Had ik er twintig minuten eerder nog tegenop gezien als een berg, nu vond ik het bijna jammer, dat de korte tijd van bewusteloosheid zo ruw werd verbroken. In mijn beleving was ik nog geen seconde buiten westen geweest maar ik voelde me meteen na het ontwaken kiplekker. Het was net, alsof ik bezig was geweest een muziekstuk te beluisteren waarvan het geluid abrupt verstomde. Dagen later, en inmiddels al weer weken, dacht ik na, over wat zich tijdens bewusteloosheid in mijn hersenen zou hebben kunnen voltrokken, die toch actief blijven. Denk aan de instandhouding en bewaking van alle lichaamsfuncties. Het onderbewustzijn, de naam zegt het al, zal zich m.i. nooit aan de rand van het bewustzijn begeven. Vandaar, dat de eerste twee alinea’s pure fictie zijn. Voor mij een glibberig pad maar zeker het proberen om het te betreden waard.

Schrijver: Günter Schulz, 10-07-2016



Geplaatst in de categorie: tijd

Deze inzending is 244 keer bekeken

4/5 sterren met 8 stemmen.



Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Naam:Günter Schulz
Datum:13-07-2016
Bericht:De inleiding van het geheel was weliswaar een speelse en gewaagde gok, zeker met het oog op het accepteren van zoiets.

In het dagelijkse leven maak ik me zo af en toe inderdaad wel eens voorstellingen van die aard, misschien door het feit dat ik geen geloof belijd.

Naam:Han Messie
Datum:13-07-2016
Email:hmessieatlive.nl
Bericht:Een kunst van jou om een zo onzeker pad te betreden. Moedige speurderszin!
In jouw daagse leven zul je vast ook gedachten en gevoelens van die aard hebben.

Naam:Fred
Datum:10-07-2016
Bericht:Goeie sf, niveau Asimov.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)