Alle inzendingen van Kees

Het is vrijdagmiddag en ik sta in de rij bij de biologische supermarkt. Voor me staat een man met een canvas tas waarop staat dat hij de wereld wil redden. Hij rekent een doosje blauwe bessen af waar je normaal gesproken een kleine tweedehands auto voor verwacht. Zijn vingers trillen een beetje. Niet overdreven, maar genoeg om te zien dat hij ergens…

De wachtkamer (2) Ik zit in de wachtkamer van de huisarts. Mijn afspraak loopt een klein half uur uit. Dat is op zichzelf geen schokkend nieuws. Bij een huisarts loopt het altijd een half uur uit. Als een huisarts een keer op tijd zou lopen, zou dat zo’n schok voor het zorgsysteem zijn dat de Inspectie Gezondheidszorg vermoedelijk direct een onderzoek…

Beste Jan Smit, Vanmorgen las ik het nieuws dat u gaat scheiden. Dat stond daar vrij prominent, tussen berichten over oorlogen, raketten, diplomatieke ruzies en andere zaken die doorgaans als wereldnieuws worden aangemerkt. Dat is op zich al een prestatie. Niet dat ik u die scheiding gun , integendeel , maar het is toch knap dat een huwelijk…

Ze zitten er altijd al. Nog vóórdat er een bal is aangeraakt. Aan een tafel. Met glazen water, papieren voor zich die nergens over gaan en een blik die suggereert dat ze vannacht niet hebben geslapen omdat ze alvast hebben nagedacht over een ingooi in de 63e minuut. De voetbalanalisten. Voetbalanalisten zijn mannen die na afloop van een wedstrijd…

Ik zat naar een talkshow te kijken. Zo’n tafel met mensen die allemaal iets vinden, maar het toch vooral netjes formuleren zodat niemand boos wordt, behalve eventueel de kijker. Er zat een man die uit Iran was gevlucht. Dat was geen klein verhaal. Hij vertelde over gevangenissen, martelingen, ondervragingen waarvan je al ongemakkelijk wordt als je…

Er zijn mensen die je zin behandelen als een suggestie. Je begint ergens aan, zorgvuldig opgebouwd, met een begin, een midden en zelfs een voorzichtig einde in zicht — en precies op dat moment springen ze erin. “O ja, dat had ik ook!” Of: “Dat doet me denken aan…” En weg ben je. Je staat er nog wel. Je mond beweegt misschien zelfs nog. Maar inhoudelijk…

Column van Kees De goedbedoelde woorden die niemand vroeg Je ziet ze vaak al aankomen. Niet fysiek, maar in hun houding. Een lichte vooroverbuiging. Een gezicht dat zegt: ik ga je nu iets waardevols geven. Gratis nog wel. “Volgens mij…” begint het dan. Dat zijn drie woorden die zelden eindigen in rust. Laatst stond ik bij de supermarkt met…

Column van Kees Gisteren besloot ik mijn schuur op te ruimen. Dat voornemen lag daar ook al twintig jaar, ergens achter de grasmaaier en een halve zak potgrond uit 2003. De dozen met folders en oude kranten stonden er als stille getuigen van een tijd waarin ik blijkbaar dacht dat reclamefolders historische waarde hadden. Je gooit ze nooit weg…

Column van Kees (observaties) Wachtkamers zijn ruimtes waar niemand vrijwillig wil zijn, maar waar iedereen zich voorbeeldig gedraagt. Ze zijn ingericht in een kleur die waarschijnlijk “rustgevend beige” heet, maar vooral doet denken aan afgekoelde havermout. De stoelen staan in een kring, maar het is geen gemeenschap. Het is een verzameling individuen…

Column van Kees (observaties) Hij stond er weer. Zo’n straatinterviewer met een donsjack, microfoon met pluizige kap en de licht wanhopige blik van iemand die zijn carrière ooit anders had voorgesteld. Achter hem de winkelstraat, voor hem het winkelend publiek, dat net dacht even rustig een broodje te halen zonder geconfronteerd te worden met diepzinnige…

Column door Kees (observaties) Ze bestaan echt. Althans, ze worden voortdurend genoemd. “Spelersvrouwen.” Een woord dat klinkt als een accessoire. Iets wat je erbij krijgt. Zoals een bidon, een warming-up jasje of een sponsordeal met een louche horlogemerk. Spelersvrouwen. Het is geen mensaanduiding, het is een categorie. Het woord heeft iets…

Column van Kees (observaties) Ze zitten daar. In het halfduister van een talkshow in een televisiestudio dat altijd een ingehouden belangrijkheid uitstraalt. Rijen mensen, keurig op stoelen vastgeschroefd, starend naar een tafel vol pratende hoofden. De stille voyeurs. Mensen die vrijwillig zijn gekomen om te kijken naar andere mensen die praten…

Presentatrice Malou Petter stopte bij talkshow "nieuws van de dag" omdat het te weinig ging over nieuws en teveel over duiders en opiniemakers, zei ze gisteren bij Jinek. Duiders en opiniemakers dus, zo heten ze. En niemand weet precies wanneer ze zijn verschenen. Opeens waren ze er. Zoals mollen in een strak aangeharkte tuin. Je zet ’s ochtends…

De eenzaamheid is een stille storm die al onze takken afbreekt. Maar ook onze wortels sterker maakt en ons leert om te bloeien in de wind. De eenzaamheid is een stille storm die al onze illusies wegblaast maar ook onze dromen helderder maakt. En ons leert om te stralen in de nacht. De eenzaamheid is een stille storm die al onze angsten aanwakkert…

Zeventien jaar oud was ik toen ik in een andere stad kwam te wonen. Het reizen met de trein was niet te doen. De situatie thuis was daarvoor niet geschikt. Het was beter het ouderlijke huis te verlaten. Dan kon het turbulente gezinsleven doorgaan zonder mijn aanwezigheid. Mijn oudste broer was al het huis uit en mijn oudere zus woonde over de oceaan…

Het was een oud verhaal. Een jeugdvriend en ik in de filmzaal achter de kerk. Van ons zakgeld naar de film. Maar het enige wat ons interesseerde was de tijger die in het verhaal van de film voorkwam. We hadden het er nadien nog vaak over, maar we raakten elkaar uit het oog. Bloemen voor de tepeljongen. Ik schreef een langzaam gedicht om mijn zinnen…

Het felrode licht van de draaiende discolamp legde een vloeiende rode gloed over de dansers, die hier waren gekomen om zich te laten zien aan de wild uitgedoste vrouwen die op zoek waren naar een minnaar. Ik hield nog van je, maar het was niet genoeg om een relatie te beginnen. Over ons zou er geen roman worden geschreven. Ik was op zoek naar avontuur…

Het bejaarde echtpaar Henk en Ingrid zat in de bus naar Assen. Ingrid zat naast een jongeman en Henk achter haar naast een jong meisje. Het was juli en erg warm. Zij keek met een schuin oog naar de jongeman. Wat een knappe jongen, gekleed in een strakke korte broek, dacht ze. Hij zag er aantrekkelijk uit voor de vrouwen, lang blond krullend haar en…

Op 3 oktober 1951 moest ik opkomen in militaire dienst. Toen was er nog dienstplicht. Met een treinkaartje van Defensie en een pakje brood belegd met speculaas koekjes nam ik afscheid van mijn ouders en ging ik met de tram naar het Centraalstation van Amsterdam. Op perron 4 stond een lange trein, die bijna vol zat met jongens van mijn leeftijd. We…

Het is weer zover, kenau Alie woont voorlopig weer bij mij. Haar vriend werd verliefd op de vriendin van Alie. Ze heeft toen haar koffer gepakt en is met de trein uit Den Haag vertrokken naar Assen en met de bus naar mijn adres. Ik vind het wel fijn, dat ze bij mij woont, want ze kan veel beter koken dan ik, maar ze is erg dominant en loopt de ganse…

Vlak na de oorlog toen ik bijna vijftien was mocht ik in augustus komen logeren bij tante Aaltje en Ome Piet. Er was geen geld om vanuit Amsterdam met de trein en de bus te gaan, maar mijn vader had voor een zacht prijsje een fiets met versnellingen op de kop getikt bij een mede kampgevangene. Samen hadden ze het concentratiekamp overleefd in Duitsland…

Gerrit voelde zich de laatste tijd niet lekker, hij was gauw moe en had last van krampen in zijn benen en zei tegen zijn vrouw: ''Darling, ik maak een afspraak bij de dokter hoor, misschien heeft de dokter iets tegen krampen.'' ''Ja doe maar en zeg, dat ik ook mee kom, want als ik op mijn linkerzij lig, gaat mijn hart zo te keer.'' ''Doe…

Toen ik nog in het dorp woonde ging ik vaak wandelen. Ik hoefde alleen maar de straat uit te lopen en ik was op het platteland met smalle wegen en hier en daar een boerderij en ook mooie woningen, zoals villa's en eenvoudige huizen. Het was al laat in de ochtend toen ik deur achter mij sloot en de zon had gelukkig de mist verjaagd. Het werd lekker…

Toen ik vroeg in de ochtend een bord havermoutpap tot mij nam, ging de telefoon. Wie kan dat zijn, zo vroeg, dacht ik. Ik nam de hoorn van het toestel en hoorde een snikkende stem. Het was Greetje, een vroegere vriendin, inmiddels ook al bejaard. Ze wilde met mij trouwen, maar toen ik een keer onverwachts bij haar thuis kwam zat ze op de schoot van…

Het was kwart over elf toen de barones mij kwam ophalen. Ze stapte uit haar auto en kwam naar mij toe. Bonky begroette haar met veel geblaf en sprong tegen haar op. Dat vond hij fijn en meteen riep hij duidelijk: boom, boom. De nog jonge barones gekleed in en smerige overall begreep het meteen en ging met hem aangelijnd aan de wandel en bij de eerste…

Aan de burgemeester had ik gevraagd nog een half jaar te mogen wonen in het huisje bij de hei en dat mocht, dat scheelt mij veel geld. Mijn huurwoning in het dorp tien kilometer verderop is bijna klaar en die van buurvrouw kenau Alie ook. Ze was tijdelijk bij mij, omdat ze ruzie had gekregen met haar vriendin Greetje, maar ze hebben vrede gesloten en…

Wat heb je aan overdaad, je wordt er onrustig van. Toen ik door mijn huis liep zag ik veel spullen die niks waard zijn. Op zolder en in de schuur hetzelfde liedje. Het ligt er maar en je gebruikt het niet. Zo heb ik de eigenschap in winkels goedkope dingen te kopen, die eigenlijk helemaal niet mooi zijn. Je zet het ergens neer of je bergt het op in…

Dank zij een aantekening in een kalender van juli 1989 kan ik mij nog een dag herinneren, dat mijn broer Gijs op visite kwam. Ik woonde toen in Harderwijk en hij kwam met de trein uit Amsterdam. Gijs was vrijgezel en hield van schilderen, zowel landschappen als portretten. Zijn vak was boekdrukker en hij bestudeerde als hobby godsdiensten en maatschappijleer…

Laatst was ik verkouden samen met keelpijn en hoesten. Bij de drogist zag ik veel middelen in flesjes en verpakking daartegen en ik vond ze duur. Ik herinner mij, dat mijn moeder mij een zout dropje gaf wanneer ik keelpijn had en mijn borst werd ingesmeerd met Dampo en het hielp. Onlangs las ik in de krant, dat in Nederland veel drop wordt gegeten…

Toen ik een reis boekte naar Rome was ik net vijftig. In Assen stapte ik in de bus. Alle zitplaatsen waren al bezet behalve naast mij. Toen de chauffeur de motor startte kwam nog een jonge dame aanlopen met een kleine koffer in haar hand. Ze nam plaats naast mij. Ze was niet bepaald mijn type, slonzig gekleed met een korte leren bruine rok, daaronder…