PRATENDE HOOFDEN

Column van Kees (observaties)

Ze zitten daar. In het halfduister van een talkshow in een televisiestudio dat altijd een ingehouden belangrijkheid uitstraalt. Rijen mensen, keurig op stoelen vastgeschroefd, starend naar een tafel vol pratende hoofden. De stille voyeurs. Mensen die vrijwillig zijn gekomen om te kijken naar andere mensen die praten. Dat is het hele idee. Meer is het niet.

Fascinerend!
Wat bezielt hen? Het is niet alsof er iets gaat gebeuren. Niemand springt op tafel. Niemand springt ineens naakt op tafel. Hoogstens valt er een traan die keurig binnen het format past. Een veilige traan, vooraf besproken, na de reclame weer opgedroogd. Geen grensoverschrijdend geschreeuw of andere woke gerelateerde uitspattingkjes die buiten de keurige normpjes van tegenwoordig vallen.

Talkshows zijn geen gesprekken, het zijn rituelen. Strak geregisseerde bijeenkomsten waarin iedereen zijn rol kent. De presentator is de hogepriester: licht voorovergebogen, empathisch, maar altijd met één oog op de klok. De gasten zijn biechtelingen, zorgvuldig geselecteerd op actueel leed of maatschappelijk verantwoorde woede. En het publiek is het kerkvolk: lachen als het lampje aangaat, klappen wanneer het moet, en verder vooral zwijgen. Stilte is hier geen gemis, maar een instructie.

Soms zie je iemand op de tweede of derde rij net iets te fanatiek knikken. Iemand die wil laten zien dat hij het begrijpt. Dat hij ook geraakt is. Alsof begrip iets is wat je zichtbaar moet uitvoeren, anders telt het niet mee. Empathie als gymnastiek.
Misschien hopen ze op een rel. Op een ontsporing. Dat iemand iets zegt wat niet mag. Maar dat gebeurt nooit. De tafel is rond, de meningen zijn afgewogen, de verontwaardiging is getest. Zelfs boosheid heeft hier een gebruiksaanwijzing.

En toch komen ze. Avond na avond. Omdat samen kijken naar betekenisloos gepraat blijkbaar minder eenzaam is dan alleen thuis naar de stilte luisteren. Iemand moet blijven praten, al is het maar om te bewijzen dat het leven nog ergens over gaat.
Misschien is dat het. Niet de inhoud, niet de gasten, maar de geruststelling dat er geluid is. Dat de stilte nog even wordt uitgesteld. En zo kijken ze. Ademloos. Alsof er iets op het spel staat. Terwijl het enige wat hier echt taboe is, een moment is van een plotseling invallende echte stilte...

Schrijver: Kees
6 februari 2026

keesschilder907gmail.com

talkshows

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 8