Verhalen over ziekte

De Kamer staat weer op de achterste benen, debatten over hoe het nou toch zo mis kon gaan, klagen over de miscommunicatie, zeuren over de kapjes die ineens wel voorhanden waren etc. etc. Maar waar ik het meeste verbaasd en verbolgen, boos ook, over ben is: de berichten in het nieuws liegen er niet om. In de kranten diverse artikelen over mensen…

Na vier weken geleden te zijn geopereerd, een operatie die trouwens vlekkeloos verliep, met een meer dan uitstekende uitslag ook nog, heb ik na vier weken een nare smaak in de mond, hoe dat komt, wel: na drie weken begint er een stuk van de wond te lekken zeg maar, er komt gele troep uit en dat is niet zo tof. Goede raad is niet duur en dus bel ik het…

Corona ontploft, diverse uitbraken worden gemeld en je kunt je nu afvragen waar de bron zit of zat, liep of stond? Incubatietijd een krappe tien dagen, dus tel uit je winst, nou ja, winst? Den Haag een forse uitbraak en in diverse andere steden eveneens, de melding gisteren van meer dan 600 besmettingen in een paar dagen tijd, wauw dat gaat de verkeerde…

Nadat ik veertien dagen geleden mijn inmiddels zesde operatie had ondergaan, was vandaag de afspraak om terug te komen voor controle, zowel voor de wond die de lieve afmeting heeft van een krappe dertien centimeter als voor de uitslag of er nog foute cellen in het te verwijderen weefsel zaten! De afgelopen twee weken waren er dan ook twee die lastig…

Dat het virus heel wat op ‘t geweten heeft is wel duidelijk. De gemoedelijkheid voorheen zo normaal in het ziekenhuis is verdwenen met de Noorderzon, tenminste dat denk ik dan. Vorige week was ik na maanden afwachten of het wel kon uiteindelijk aan de beurt om wederom een operatie te ondergaan. Sinds ik met de andere vijand te maken heb waar collectebussen…

Terwijl wij hier te maken hebben met een groot deel aan versoepelingen, gaat Melbourne op slot, niet een klein beetje maar een groot heel groot deel gaat gewoon vast! Wegen worden afgesloten, mensen mogen voor boodschappen nog naar buiten maar dan houdt het ook op. Een enkeling die naar het werk toe moet, mag dat ook maar de rest blijft thuis, knus,…

Als geen ander weet ik dat de zorg op haar tenen moet lopen, dat ze het zwaar hebben gehad, maar stiekem denk ik tegelijk aan die onderontwikkelde gebieden, waar ook artsen en verpleging rond loopt en acties moeten uitvoeren, maar daarbij lang niet de middelen hebben, die we hier allemaal wel tot onze beschikking hebben. Maar ja, dat is daar, nu hebben…

Maandagmorgen, ik mag weer op controle naar het ziekenhuis na vorige week in de pletmachine gezeten te hebben, een kwartier voor de oorspronkelijke afspraak meld ik me en mag in de wachtkamer gaan zitten. Zie een aantal bekenden, maak een praatje, ja je leest het goed, maakt een praatje ook met de mensen in de wachtkamer natuurlijk want mensen zijn…

En zo komt er weer een medicijn bij, iets waar ik niet erg blij van wordt, zeker niet wanneer de bijsluiter gelezen wordt, huiverig wordt je hiervan echt waar immers slikte ik ooit een antibiotica die me bijna het leven koste en die nu rood oplicht in alle computers van huisartsen, ziekenhuizen en apothekers. Levensgevaarlijk spul dus. Of ik zit te…

Je zou denken dat ik zo langzaamaan wel weet hoe alle onderzoeken in een ziekenhuis in elkaar steken, maar neen, ik maakte vandaag de kapitale blunder door iets gedelete te hebben, wat de lachlust van het personeel opwekte. Wat is het geval, wel: na afgelopen vrijdag een foto te hebben laten maken, vond de arts, gezien mijn voorgeschiedenis het tevens…

Twee verschillende vrouwen, twee verschillende ziekenhuizen, of nee eigenlijk drie ziekenhuizen want vrouw twee heeft een second opinion gevraagd en gekregen, waar dit over gaat, nou dat leg ik wel even uit, want mijn oren klapperden ervan en dat zegt genoeg denk ik zo. Vrouw 1, we noemen haar even Tessa, ( gefingeerde naam) gaat met knieklachten…

Ze gaat een week geleden naar de specialist, klachten die er niet om liegen na diverse kuren toch maar een afspraak in het ziekenhuis! Tja, als niks helpt, moet je wel nietwaar? De arts in kwestie zegt, na haar te hebben onderzocht, tevens een uitstrijkje te hebben gemaakt: mevrouw, u moet er rekening mee houden dat de uitslag kanker is, dat u volgende…

Het was zo simpel, alles verliep vlekkeloos, ehhh, nou ja achteraf bezien was dat natuurlijk niet zo, maar daar kwam ik later pas achter. Vorige week werd er een biopt uit mijn knie genomen, ach het werd verdoofd dus al teveel kreeg ik er niet van mee, ook al omdat er een alleraardigste verpleegster haar arm voor me beschikbaar stelde, waar ik natuurlijk…

Al maanden loopt ze met een dikke knie, eentje die qua pijn het meest opspeelt in bed, jawel! Zelfs het gewicht van een pyamabroek of dekbed is dan te zwaar, dus wanneer ze ‘s nachts wakker wordt van de pijn, gaat alle belasting ervan af! Een bezoekje aan de huisarts leverde een bezoek aan de orthopeed op, die foto’s wilde laten maken en dat gebeurde…

Waar ik nou helemaal niks meer van begrijp is de tweedeling in de zorg, ofwel de wispelturigheid in de behandelingen. Waar draait het om, nou dat doe ik haarfijn uit de doeken! Wanneer je in een ziekenhuis “loopt” om welke reden dan ook, hoor je praktisch elke arts en verpleegkundige zeggen: men hoeft en moet niet met pijn rondlopen! Na een operatie…

Er is geen mens, die graag ziek is of iets mankeert, er is geen enkel mens die het prettig vindt, bezoekjes aan het ziekenhuis af te leggen, immers betekent het dat je wat hebt, want je komt er niet voor zweetvoeten, nou ja, een enkeling misschien wel, maar over het algemeen kom je er omdat je een afsraak hebt met een specialist en dat zijn er nogal…

Een mens kan best rare dingen meemaken, dat blijkt maar weer uit het volgende: ik werd 52 jaar geleden ( oei wat lang) aan een acute blindedarm geopereerd, ach dat was toen net zo gewoon als nu met 1 verschil, je bleef tien volle dagen in het ziekenhuis! Jawel, niks geen dagopname, of nachtje overblijven, je bleef ook bijna die tien dagen in bed met…

Het was een woensdag als alle anderen, met dit verschil dat ze besloot om niet met de fiets naar het werk te gaan, vanwege de sneeuw en ijsresten op stoepen en wegen! Oh natuurlijk wordt er gestrooid, daar niet van, maar er blijven altijd linke stukken op de weg en als je dit kunt vermijden door bijvoorbeeld met het openbaar vervoer te gaan, tja, dan…

Zo ging ik vorige week op controle bij de oncoloog, dat moet nou eenmaal als je met kanker te maken hebt (of gehad, net wat je wilt). Maar in dit geval een normale controle, waarbij ik natuurlijk eerst een week ervoor een paar buisjes bloed moest laten prikken, dan zou de uitslag er zijn als ik bij de arts zat! En ik word op tijd binnen geroepen,…

Toen ik na het voeren van de vogels de krant nam, las ik, dat bejaarden elkaar steeds minder aanraken, maar toch elkaar liefhebben, maar niet zo wild meer zijn toen ze nog jong waren en ik denk, dat het zo is. Naast mij woonde in het dorp een oud echtpaar van in de tachtig. Met hem maakte ik vaak een praatje, met haar niet, want ze keek me altijd aan…

Omdat ik zelf een afspraak had in het ziekenhuis en het ook nog eens ontzettend regende, bleef ik buiten even staan bij een man in een rolstoel. Tja zei hij, ik blijf maar onder het afdak staan om een peukie te roken want nat worden, is niet zo prettig. Ik zie dat hij een bandje om z'n pols heeft en dat betekent dus, dat ie tijdelijk logeert in…

Goeiemorgen dokter, zeg ik bij binnenkomst, hoe gaat het met U? Oh zegt de beste man, uitstekend mag ik wel zeggen! Ik zeg: da's prachtig, heeft U verder nog klachten, problemen of anderszins? Nou nee, antwoordt de man, ik mag eigenlijk niet klagen, waarop ik zeg: dat is heel mooi! Het enige lastige is: U zit binnen met dit schitterende weer en…

Twee volwassen vrouwen, Suzan en Lida, woonden samen in één huis, deelden alles met elkaar. Vaak gingen ze bij mensen op bezoek. Op weg daarheen duwde Lida Suzan in haar rolstoel voort. Met al hun kennissen spraken ze wel eens over Suzans dromen van vroeger. En steeds meer mensen vertelden elkaar daarvan. De schone verhalen gingen van mond tot mond…

Suzan was een meisje van ongeveer zestien jaar. Jammer genoeg kon ze maar weinig uitgaan of optrekken met haar leeftijdgenoten. Suzans benen waren niet gezond. Ze kon alleen in huis wat heen en weer strompelen, van de ene kamer naar de andere. Daarbij moest ze dan meestal nog tegen de wand aanleunen. Als Suzan naar buiten wilde, duwde vader of moeder…

Ze was al hoogbejaard mijn lieve tante Miep. Ze was een zuster van mijn moeder. Ze was klein en had een knap gezichtje met donkerblond lang haar. Op verjaardagen was ze altijd druk en kon ze goed iets voordragen. Ze was getrouwd met ome Jan, een melkboer. Toen kwam de oorlog en ze kozen partij voor de Duitsers. Kwader kon je mijn vader niet krijgen.…

Wanneer je, zoals ik meerdere malen geopereerd bent vanwege borstkanker krijg je met allerlei na- behandelingen te maken. Logisch natuurlijk maar niet leuk en vele vrouwen met mij ervaren hetzelfde. Tegenwoordig is iedereen mondig als het om behandelen gaat en dan heb- en krijg je te maken met mensen die je " liggen " en mensen die je niet prettig vindt…

Het was al in de namiddag toen ik besloot een wandeling te maken. Het was prachtig weer en onweer werd pas in de nacht verwacht. Ik sloot de deur achter me en liep naar het pad achter mijn huis. Ongeveer twee kilometer lopen en dan begint een groot bos met wandelpaden met lichte hellingen en dalen. Tussen de bomen was het heerlijk koel. Naaldbomen en…

‘Mijn lever is niet in orde,’ zei iemand die op sloffen een rollend infuus aan een hengel voor zich uit duwde. ‘Te veel gezopen, zegt de dokter.’ Hij keek de wachtkamer rond maar niemand reageerde. Het opgeroepen patiëntencollectief was verdiept in de drie jaar oude Nieuwe Revu of Het Friese Tuigpaard en zo niet dan probeerde men nog even op dit…

Met onrustgevoelens zat ik veertien dagen geleden tegenover mijn huisarts. De dokter onderzocht me en zei: ''Het is je eigen schuld, Niesse. Hoeveel borrels drink je?'' ''Voor het warm eten krijg ik van kenau Alie één borrel en na het journaal nog een kopje thee en om tien uur naar boven. Eerst geef ze mij nog een lepel levertraan en dan onder…

Toen ik nog in het dorp woonde, wandelde ik vaak naar het einde van de straat om te genieten van het groene landschap. Het was wel oppassen geblazen voor Annemarie, een magere vrouw van in de vijftig met rood haar. Op een keer toen ik haar huis voorbij liep, hoorde ik achter mij een harde plons. Ik keek achterom en zag Annemarie boven voor het raam…