Inloggen
voeg je verhaal toe

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6745):

Hoe het dus niet hoort!

Na vier weken geleden te zijn geopereerd, een operatie die trouwens vlekkeloos verliep, met een meer dan uitstekende uitslag ook nog, heb ik na vier weken een nare smaak in de mond, hoe dat komt, wel: na drie weken begint er een stuk van de wond te lekken zeg maar, er komt gele troep uit en dat is niet zo tof. Goede raad is niet duur en dus bel ik het ziekenhuis, spreek een bandje in met duidelijk de geboortedatum en het nummer waar men me op terug kan bellen. Het is dan tien uur. Vier uur later, als ik nog niks gehoord heb, pak ik maar weer de telefoon en druk dan een ander nummer in, gewoon de balie maar? Er komt na een kwartier wachten iemand aan de lijn en ik leg uit wat het probleem is.

De persoon in kwestie begint met te zeggen dat: mijn arts er niet is, een momentje....even wachten en geduld hebben, ze komt terug en zegt: ik kan u inplannen voor vrijdag, waarop ik zeg, dat lijkt me geen goed idee, ik heb nu een probleem en wil niet langer blijven lopen...een ogenblikje, wederom mag ik wachten want jazeker heb ik geduld. Eindelijk komt de dame in kwestie terug aan de telefoon, vergeet me te bedanken voor het wachten en zegt: mevrouw? Ik heb uw nummer bij de mammacare verpleegkundige neergelegd, die belt u na het spreekuur op? Ik zeg waarom deed je dat? Wat heeft die te maken met mijn open wond dan? Het blijft stil en ik zeg: weet je wat, ik bel mijn huisarts wel want dit is te idioot voor woorden: goedemiddag.

De daad bij het woord voegend neem ik contact op met de huisarts, die me meteen terugbelt, niks een momentje wachten, niks een ogenblikje geduld want hij zegt: wat een vreemd voorstel, ze kunnen die wond toch niet zien door de telefoon, dus kom maar even hierheen dan kijk ik wel en trouwens, wanneer ben je dan geopereerd, want ik heb helemaal geen bericht uit het ziekenhuis ontvangen? Daar weet ik het antwoord wel op, eh dok, ik denk dat het virus ook in de computers is geslagen misschien en met een: tot zo, verbreken we lachend de verbinding.

Ik ga op pad en kom bij de praktijk, hij bekijkt de wond, drukt hem voorzichtig leeg en verbindt de boel, zorg dat het even droog blijft en laat me weten of het dik wordt, want dan moet je eerder terugkomen, met een oké en bedankt vertrek ik weer. Kijk, de operatie was prima, ik heb geen pijn meer en de uitslagen waren ook goed, bij thuiskomst zit er een mail in de mailbox, of ik een enquêteformulier in wil vullen voor de ervaringen omtrent de opname. Die was meer dan prima, maar ik zeg je eerlijk dat: als die mail er nu in zou zitten, mijn antwoorden precies het tegenovergestelde zouden zijn.

Dit is niet alleen niet netjes. Je schuift mensen niet zomaar weg als ware het lastige vliegen, ten koste van de gezondheid, zoiets mag niet, kan niet en hoort niet want weet je:
Als fatsoen verdwijnt
omdat corona verschijnt
zijn normen en waarden ondermijnd!

... Hoe het echt niet hoort! ...

Schrijver: An Terlouw, 18 sep. 2020


Geplaatst in de categorie: ziekte

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 39



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)