Alle inzendingen over ziekte

Soms twijfelt een mens aan zichzelf soms terecht en vaak niet want wat gebeurt er wanneer je een afspraak in het ziekenhuis moet maken? Men vraagt standaard je geboortedatum. Begrijpelijk. Als ze dat in beeld hebben, vragen ze je adres, je telefoonnummer, je postcode, allemaal nummertjes. Nou begrijp ik BEST wel dat ze checken, nog eens checken…

Zondagmorgen, eega heeft het benauwd (COPD), hoest tot ie groen en ellendig ziet, ik bel eerst dochterlief en dan toch maar de HAP, ik hang twintig minuten in de wacht want tja, een stem zegt wel elke 15 seconden dat ik op de 1 moet drukken als ik in levensgevaar ben, maar dat is in mijn ogen niet het geval...dus ik hang, met recht. Niet meer aan een…

Hij slaat weer toe de onverslaanbare moordenaar, Staat op de hoek te wachten: Als het ware klaar: Om toe te slaan Geen geweer geen pistool Geen bom of anderszins, Neen: deze moordenaar Staat ongezien te wachten op de grote kans, Niemand ontspringt hieraan de dans: de dans van die onvoorspelbare Moordenaar, die kanker heet.…

Met de blauw-dooraderde handen neemt ze het tablet witte chocolade aan en stopt ze het haastig in het aandoenlijke, versleten handtasje, gekocht in een kringloopzaak, als wil ze er een wintervoorraad mee aanleggen. Diezelfde handen grijpen de mijne met een wanhoopsgebaar als ze beweert dood te willen en haar gezicht verkrampt en verkreukelt in een grimas…

Ze zeggen: hoop doet leven maar: waarom wordt dan zo vreselijk vaak de Diagnose "ongeneeslijke kanker" gegeven? Dan kun je HOOP toch wel vergeten?…

In Berkel-Enschot liggen, ingebed te midden van het weelderige groen van de eerste, om onbekende redenen fors vervroegde zomerdag, de luxueuze villa's met carport en al even luxueuze auto voor de deur. Individuele levens en lotgevallen ontrollen zich schijnbaar onafwendbaar binnen de solide muren van ieder individueel bastion, binnen ieder uniek brandpunt…

Van de Soestdijkerstraatweg en van het ziekenhuis had ik mij een voorstelling gevormd in mijn verbeelding die in het geheel niet in overeenstemming bleek te zijn met de werkelijkheid. Deze werkelijkheid heeft na mijn bezoek de plaats ingenomen van mijn fantasierijke voorstelling. Ons brein koppelt willekeurig ideeën en voorstellingen aan elkaar zodat…

Als ik het goed begrijp, is leven een risico. U bent dan wel onwetend geboren en opgegroeid. Nu u volwassen bent krijgt u er van langs! Zeker wanneer u een koutje heeft gevat. Of wanneer u echt iets onder de leden heeft. Of, zoals mijn eigen huisarts mij toesnauwde: 'Weet u wel dat het van uw Eigen Risico afgaat?' Ineens had ik hem. De buffer…

Oktober, op de valreep vanwege de borstkanker-maand. Het gebeurt namelijk OVERAL. Een persoonlijke column, nou is een column eigenlijk altijd persoonlijk maar de onderwerpen verschillen nog al, dat heeft alles te maken met het gekozen onderwerp en dat betreft ditmaal mezelf, want tja, nare dingen gebeuren niet alleen bij de buren, maar ook bij ons…

De koffiezet op E331 werkt altijd. Geen posten, geen vrije momenten, geen rustige uren. Elke dag, constant, duwen er honderden mensen op de zwarte knop. Mild. Sterk. Water voor thee. Een klik, een sis, een stroom. Het veel te dunne, papieren bekertje wordt gevuld. Auwtch, te heet. Een voorzichtige slok, even uitblazen en kalm roeren. Een bakje welverdiende…

Het werd oktober. Liselore zag haar voormalige tovertherapeut in het populaire tovercafé op het stadsplein. Veelkleurige slangen kropen langs de muren en om de poten van tafels en stoelen. Dolfijnen zwommen langs de ramen en zwaaiden vrolijk naar heksen en tovenaars buiten. Draken en eenhoorns lagen her en der tussen de tafels. Bij veel stoelen hield…

Ik schrik wakker van het snerpende gepiep van mijn wekkerradio. Behendig zwaai ik met mijn rechterarm naar het kladblok op het nachtkastje. Grijp het. De pen valt op de grond. Als ik met links onder het stoffige bed tast, is het weg. Vervlogen. De droom. Gisteren ook al dat brood vergeten. Nu weet ik het zeker: ik ben dement! Ik sprint naar mijn…

Alzheimer Als ik een ding mis Is het dat ik niets mis En dat mis ik…

Eens ontmoetten en omstrengelden de takken van de bomen in de Dillenburglaan elkaar boven de langgerekte straat, dichtbij mijn huis. Maar de bomen zijn "gekandelaberd"; nu zijn er nog slechts kale stammen die ieder een verschillende, merkwaardige en zonderlinge uitwas van gebladerte dragen. De bomen zijn beroofd van hun tooi, van hun pracht, van…

Hij is al een hart-patiënt, maar heeft ook COPD, de letters staan kort gezegd voor een ongeneeslijke longziekte. De ene keer is het erger dan de andere keer en hij moet altijd uitkijken: elk zuchtje wind levert hem een koutje op, dat koutje gaat doorgaans over in het grovere geschut en zo tobt ie alweer anderhalve week met hoestbuien en nachtelijk ongerief…

Toch zijn er ook dingen die gebeuren met minder impact, met meer menselijkheid en met meer gevoel waarmee ik dan weer niet de 24 uurs aanwezigheid van pijn bedoel, want die is er nog steeds, is ook niet zomaar weg. We (ikke dus) moeten geduld hebben en zo bezit ik mijn ziel in lijdzaamheid, wat een prachtige zin in een minder prachtige periode.…

Inmiddels een borst armer, met aardig wat pijn, want zo blijkt: wanneer je bestraald bent is dat gebied extra gevoelig, niet alleen verloopt dan de genezing moeizaam, maar het duurt allemaal langer. Nou duren dit soort dingen altijd langer, maar je kunt er niks aan doen, lijdzaam afwachten tot het minder wordt. En wat is dan het beste in dit geval?…

En dan begin ik met de sessie van radioactieve troep die moest worden ingespoten, dat gebeurde natuurlijk ook maar zoals we intussen al weten, gaat bij mij maar weinig tot niks " normaal" zal ik maar gewoon zeggen. De inspuiting, ja hoor dat lukte die dokter uitstekend, deed verrekte zeer, maar ach: wat zijn nou twee prikjes? Niks toch? Behalve…

Dan is het maandag na een weekend van de Tour die voorbij ons huis kwam, dochter die met man en kinders nog even aankwam, de tour ook vandaag weer start want tja drie weken zijn drie weken en om half twaalf is de date met de chirurg voor alle uitslagen en een plan de campagne. Eerst nog eventjes de oedeem fysio-afspraak want tja alles gaat gewoon…

Terwijl de Tour opstaat, manlief gestrekt op de bank kijkt naar iedere trap van de pedalen staat mijn hoofd niet stil. Hij is de plaatselijke commentator in dit gebeuren met dit verschil: dat ik het alleenrecht heb op het beluisteren ervan. Morgen komt de Tour hier door de Gemeente, het is voor hem te warm om op straat te gaan staan, maar kijken naar…

Foutloze moeder Als moeder moet je foutloos zijn als moeder maak je geen misstap als moeder moet je luisteren, als moeder moet je niet klagen, als moeder ben je een duizendpoot als moeder ben je altijd de wijste, de verstandigste de slimste de liefste de.....de..... Maar o wee als moeder het lef heeft ziek te worden, o wee als ze wat gaat mankeren…

Er hangt een kwaadaardig (achterlijk woord blijft het) zwaard boven m'n hoofd. Geen Damocles nee was dat maar zo, daar hadden we wel mee kunnen dealen denk ik, nee een ander scenario zit er voor me in petto en nou weet ik best wel dat kanker bij veel mensen (veel te veel mensen) voorkomt, maar ik ben wederom de klos. Twee weken geleden moest ik…

We hebben allemaal de stille hoop van: dat overkomt mij niet, we hebben stiekem allemaal het idee, dat nare dingen alleen verder weg gebeuren. Nou uit de droom gekomen zal ik je vertellen, dat dit NIET zo is. Dat het altijd erger kan, weet ik, dat het altijd nog moeilijker kan, weet ik ook maar nou word ik voor de zoveelste keer door het monster…

Haar ouders hebben haar "Victoire" genoemd, lang geleden. Ze moeten triomfantelijk en intens-gelukkig en trots geweest zijn om de geboorte van het dochtertje. De babypop van Victoire, een overblijfsel uit haar verre, voorbije jeugd is nu slordig weggeworpen in mijn berging, naast de hele inboedel van haar voormalige huis en haar overige bezittingen…

10. Na de herfstvakantie word ik ziek. Keelontsteking. Ik ben dan wel ziek en voel me niet lekker, maar even niet alle stress van school is ook wel fijn. Als ik na twee weken weer naar school ga, word ik op de terugweg aangereden door een brommer. Niets ernstigs, alleen wat kneuzingen, blauwe plekken en een pijnlijke gezwollen knie. Door die…

Zittend bij de neuroloog op consult bepaald zij dat mijn been moet worden onderzocht, een ondefinieerbare aanhoudende nachtelijke afschuwelijke pijn, die zich niet laat onderdrukken door een fikse hoeveelheid pijnstillers moet nu door een specialist bekeken worden en zo geschiedde. De eerste keer dat ik haar zag, een zeer vriendelijk en bekwaam vrouwelijke…

Buurtbewoners zien mevrouw sinds kort niet meer wandelen door de straat. Mevrouw sluit zich niet meer aan in de rij voor de kassa. Mevrouw zal voorbijgangers en winkelpersoneel nooit meer haar brede, hagelwitte maar geveinsde glimlach tonen waarachter haar onzichtbare, verwrongen ziel schuilging die verborgen bleef in de cocon, in het harnas van haar…

Gedicht kerkje ginnum ik werd vroeger opgevoed met de bijbel en de kerk maar door ziekte kwam ik daar niet meer nu ben ik weer ziek na twintig jaar en denk na over de dood en het geloof en het hiernamaals en het heelal ik ben nu een heel andere foppe in een ggz instelling en er is hier dominee de wind en ik ben een kind lijkt het wel zonder…

In het ziekenhuis zat ik in de wachtkamer van de dermatoloog. Ik was nog lang niet aan de beurt voor de hercontrole van huidkanker. Vorig jaar had ik een bultje op mijn wang dat ging zweren en het ging maar niet over. Aanvankelijk was het bevroren door de huisarts, maar het genas niet. Hij stuurde mij door naar de dermatoloog. Na de eerste operatie…

Er wapperen vanen met het trotse logo van de GGZ aan lange vlaggenstokken op het parkachtige terrein rond de inrichting en in de hal, waarin ook het restaurant is ondergebracht, is in een vitrine het Latijnse boekwerk te bezichtigen over de man, wiens naam het instituut draagt, Ioannes Wierus, en er hangt een certificaat dat als een diploma de psychiaters…