Verhalen over familie

Thuisgekomen vond ik een kaartje op de deurmat met de tekst: Lieve Anika. We hebben elkaar al zo'n twintig jaar niet gezien. Ik ben naar je op zoek gegaan en heb je gevonden. Vanavond om 20.00 uur zal ik je een bezoek brengen. Eventueel kunnen we ergens gaan dineren, als je dat op prijs stelt. Liefs je vader. Precies zoals ik mij mijn…

De kerk was net uit en in lange rijen liepen de mensen naar hun huizen. Wij wachtten bij de witte trap die doelloos aan de rand van het dorpsplein stond. We hinkten op de betonnen treden naar boven, maakten wat duikelingen over de stalen leuning en hupten aan de andere kant weer naar beneden. De wijde, spitstoelopende hoed van mijn oudste zus zakte…

Aan mijn tafeltje op het drukke terras op het Leidseplein zijn twee stoelen vrij, een charmante oudere dame wijst er naar en kijkt mij vragend aan, ik knik uitnodigend en ze gaat zitten. De ober vraagt of hij de derde stoel mag meenemen, “graag”, ontvalt haar met stemverheffing alsof de lege stoel een doorn in haar oog is. Ze verontschuldigt zich…

Zaterdagochtend. In gedachten verzonken liep ik over de markt. Zou ik nu sla gaan eten of toch worteltjes? Aldus dubbend botste ik tegen iemand op. Het was een kleine, gezette vrouw met een vriendelijk gezicht. Ze lachte naar me. “Sorry, mevrouw”, verontschuldigde ik me, “ik had u niet gezien.” De vrouw glimlachte nog altijd en zei: “Geeft niks…

‘We moeten nodig eens de familie in Onstwedde bezoeken nu je overgrootvader nog leeft, dan kun je met hem kennis maken dat zal hij fijn vinden. We gaan dan gelijk een spijkerbroek voor je kopen’, zegt Oma, ‘de kledingwinkel in Onstwedde heeft ze in de aanbieding heb ik gehoord, ze schijnen erg sterk te zijn en lang mee te gaan’. De spijkerbroek…

Met haastige stappen beklim ik de zoldertrap, in de wetenschap dat er ergens tussen al die oude spullen een hutkoffer vol herinneringen op mij staat te wachten. Herinneringen die mij hopelijk zullen helpen bij het terugvinden van ontbrekende puzzelstukjes uit mijn verleden. Ik open de deur van de zolder en de verweerde spiegel van de grote, pompeuze…

Op een klein stationnetje, ’s morgens op het perron, stond ik te wachten. Het was mistig, en in de verte hoorde ik de trein al naderen. Het gestamp van de locomotief werd steeds luider, en met een hoop geknars van de remmen kwam het boemeltje tot stilstand. De deur ging open en mijn blik viel op een strenge oude dame. Aangezien er verder niemand…

Het is leuk om mensen van vroeger tegen te komen via www.schoolbank.nl . Dat is een ding dat zeker is. Vooral als je zovaak verhuisd was zoals zij. Waar ze geen rekening mee gehouden had, was dat het contact met het “verleden“ maar al te duidelijk liet zien waarom er zoveel was mis gegaan. In- en intriest was dat. Ze kon er nog om huilen. Echte…

Melissa zag neef Johan bij de notaris met piepende banden wegrijden, zonder haar iets te vragen. Ze waren eendrachtig met zijn auto naar Friesland gereden, maar van die wilsovereenstemming was nu niets meer over. Het kon haar niet veel schelen. Ze moest er niet aan denken met die hufter weer vele kilometers door te brengen. Ze had ook wel behoefte…

Tante Louise was nooit erg gezien geweest bij de familie Hertsenberg, maar haar overlijdens-annonce deed de deur dicht. Onder haar naam stond ‘Zo, jullie hebben je zin’ en ‘Geen bloemen of ander vermaak’. Louise had stil geleefd, afgezonderd van de wereld. Teleurstelling was haar Leitmotiv geweest. Alleen haar nichtje Melissa had nog enig contact…

Als je ooit een boek wilt lezen, waarvan je alleen maar de titel en de misschien ook nog de naam van de schrijver moet onthouden: Spycatcher van Peter Wright. Succes verzekerd, er zal geen woord van blijven hangen. Tegen mijn voornemen in om voorlopig geen non-fictie zoals documentaires, levensverhalen of andere waargebeurde rotzooi meer te lezen heb…

Zoals elk volk zijn taal, zijn cultuur, zijn “duister” verleden heeft, zo ook heeft elke individu zijn gewoontes, zijn gebruiken, zijn dagdagelijkse rituelen. En die kunnen nogal wat uit elkaar liggen in eigen midden, in het verenigingsleven, in feite overal. Als je er even wilt blijven bij stilstaan ( je mag er gerust bij gaan zitten hoor!) zal je…

Drie weken later liep onze vader plotseling weg, zonder te zeggen waarom. We wisten niet wanneer hij terug zou komen. We hadden geen klok meer. De tijd was alleen nog maar af te lezen aan het stijgen en het dalen van de zon, en dat gebeurde alleen overdag. Er kwam een laagje stof over onze huid te liggen. Onze ogen keken verwilderd naar de wereld…

Lukas staat op het perron. Zijn vader heeft hem daar met de auto naar toe gebracht. Vanaf hier mag hij helemaal alleen verder reizen. Lukas is bijna tien jaar. Het is de eerste keer dat hij zonder zijn ouders met de trein naar oma reist. Oma Pleister woont in een klein stadje. Maar niet in een normaal huis. En ook niet in een flat. Ze woont in haar…

In een grijs verleden had mijn zusje een winkeltje in handenarbeidmaterialen. Het was een klein en knus winkeltje, waar ik vaak in te vinden was. In de avonduren gaf zij les aan huisvrouwen uit het dorp, die naast de alledaagse beslommeringen ook nog graag iets leuks wilden fabriceren. Ook werd zij vaak uitgenodigd door verschillende verenigingen om…

Met de handen samen en de ogen stijf dicht baden we, zowel voor als na elke maaltijd, het Onze Vader, het Wees Gegroet, met als nabede: 'Lieve moeder Maria, zegen Ome Wim en onze kindjes, Amen'. We hadden heel veel ooms en tantes, maar voor deze oom werd bij ons zesmaal daags gebeden. Hij was onze Heeroom en stond als zodanig hoog aangeschreven…

Mijn leven was al niet verlopen zoals ik het graag had gewild. Maar met al mijn problemen was ik nog niet zo diep gezakt, als waar ik nu was. Ik was een drugsverslaafde die verslavingsklinieken in- en uitging. Ondertussen alles verloren: huis en haard, wat het allemaal echt niet waard was. Maar potverdorie nu weet ik wel, waarom ze het een…

Het is tot op heden nog niet gebeurd, dat ik aanleiding zag om op een eerdere inzending terug te komen. Sterker nog, ik zal er nog even aanvullend op willen doorborduren. Zeker ook omdat ik door de redactie van nederlands.nl weer werd verblijd met een schitterende afbeelding onder mijn stuk. Dat doet me elke keer weer even denken aan vroeger, waar we…

Wanneer ik stel, dat de manier van vrijetijdsbesteding van de verschillende generaties ten opzichte van elkaar net zo variabel is als de beleving van gezelligheid, dan is dit niet meer dan het intrappen van een open deur. Ook ónze jeugd heeft nog steeds de toekomst naar wij mogen hopen. Onze veertigers zijn er nog mee bezig zich naar een definitieve…

Lieve Fiebie, Eindelijk zie ik kans jou een brief te schrijven. Je weet waarschijnlijk inmiddels dat ik jou als baby heb afgestaan aan een Nederlands echtpaar. Als je het niet wist, dan hoop ik dat je deze brief niet verscheurt, maar eerst doorleest. Beslis daarna of je mij ooit wilt ontmoeten. Eerst wil ik je zeggen dat ik verschrikkelijk veel…

Mijn andere opa was een lange man met een geruite pet op, rode bolle wangetjes, een knots van een snor waarachter een zware bas vandaan kwam. Als hij niets zei liep hij te neuriën. Hij had altijd een overall aan met de ‘duumstok’ opzij in een smal zakje van zijn broek en in zijn mond altijd een sigaar, brandend of niet. Voor het eten legde hij hem op…

Vroeger heb ik een tijd twee opa’s gehad. Op zich niets bijzonders natuurlijk. In mijn geval echter was de een hééél erg prottestants en de andere even erg katteliek. Rooms katteliek wel te verstaan, maar toen wist ik nog niet dat er verschillende soorten kattelieken waren. Ik ben dus katteliek opgevoed want anders mochten je ouders van de pastoor niet…

“Weet je, ik krijg het echt op mijn zenuwen van je zoetsappige, moraliserende snertverhaaltjes man!” Even voelde ik me uit het veld geslagen. Een rilling ging over mijn ruggengraat en eindigde in mijn kruin. Ik wist dat ik wat van kleur verschoot. Schaamte en schuldbesef… “Het is toch niet meer van deze tijd om te schrijven over dieren die praten…

Mijn tante is een ijverig mens. Een echte regulateur. Ze kan niet zien dat het bij een ander niet zo is, zoals bij haar en doet er dan alles aan om daar verandering in aan te brengen. Eigenlijk was ik ook een regulateur vroeger, wat ik afgeleerd heb door de omstandigheden waarin ik geleefd heb... Tegenwoordig ben ik dus wat milder, sta toe dat…

“Rossy”, zo meldden wij ons bij de receptie van de camping aan het Italiaanse “Lago di Tracimeno” na een lange vermoeiende reis. De signorita achter de balie begon een heel verhaal in het Italiaans en natuurlijk begrepen we haar niet. Wij maakten ons verstaanbaar in het engels, waarbij de signorita verbaasd keek en vertelde dat zij “Rossy” een Italiaanse…

‘s Avonds kon Mus zijn energie ook wel kwijt. Hij liep als een bezetene met een vliegenmepper achter de muggen aan, hij ging zelfs in discussie met deze beestjes. “Kom maar op, ik sla jullie allemaal plat”. Maatje 38 vond dit nog al barbaars en had een andere oplossing voor dit probleem. Zij ontstak een citronellakaars, dat was muggenwerend vond zij…

De rode papieren kerstklok, die op haar kamerdeur zit geplakt, hangt scheef. Ik moet erom lachen. Is dit toeval of heeft Bonnemama dit opzettelijk gedaan? Ik klop op de deur en doe hem open. Daar zit ze, mijn grootmoeder, in haar glimmende zwarte jurk van crêpe de chene bedrukt met prachtige grijze rozen. Een echte ‘kerstjurk’. Haar zwarte lakschoenen…

De deurbel ging en ik was echt verrast toen er een bode voor de deur stond. Een pakje voor mij en van wie…??? Het was erg licht en ik kon me echt niet bedenken wie zo iets zou doen. Ik heb een vriendin die met de kerst altijd iets geeft, maar nooit stuurt ze dat over de post. Ik zag allemaal verfrommelde papiertjes in het doosje en dacht eigenlijk…

‘Waarom moet Jennifer ook altijd alles bederven? Waarom moest ze zonodig Monica vertellen over het smsje van Annemarie?’, denkt Jaap terwijl hij zijn Audi A6 de oprit op draait. De sfeer in huis was na het telefoontje drastisch veranderd. Van zijn eens zo ruimdenkende, begripvolle vrouw was weinig meer over. Al die tijd had Monica hem bewust genegeerd…

Vlak voor hij tevoorschijn floepte, was de zon over de daken van de huizen aan de overkant gekropen om de spot op het spektakel te zetten. ‘Je hoeft niet te wachten op de volgende wee,’ zei Tanja, de verloskundige, tegen mijn vrouw, ‘je perst hem er nu gewoon op je adem uit.’ Selma perste en een paar tellen later lag Pelle volmaakt op haar buik en…