Alle inzendingen over Bert-Jan Doosje

Ook omdat ik Bert-Jan ken als clubgenoot bij tafeltennisclub Tempo-Team. Hij kwam gematigd binnen, ik dacht aardige vent, jammer: hij krijgt klappen. Het werd me evenwel snel klip en klaar dat de knakker links was, 100% zeg maar ultiem links! Manuele spiegeling zeg ik altijd blijft verneukeratief! Maar Doosje speelt ook nog geraffineerd.…

Naast mij een zelfgemaakt stenen doosje Voor het slapen gaan kijk ik er naar Bij het wakker worden ook weer een poosje Ik maak de balans van mijn leven op Hoe lang nog voor het doosje open gaat?…

Hier laten we Doosje even met rust tot aan haar volgende avontuur.…

Nogal omstreden, want Adriaan Venema viel hem daarop aan, want het was inderdaad zo dat Bert had meegewerkt aan het fascistische tijdschrift 'Aristo' en dat hij correspondent voor de Kultuurkamer was geweest. Dat had hij verzuimd te melden. In 1951 ontving hij de Jan Campertprijs voor 'Met het oog op morgen'.…

Ooit bevatte dit doosje zuiver glimlachjes van filigrein ogen spraken nog ongelogen voor geluk was het te klein.…

je leerde kijken ogen mond gezicht je leerde spelen doosje open dicht je leerde lopen lampje knopje licht je leerde lezen letter woord gedicht…

Na het spel gaan de koning en de pion hetzelfde doosje in.…

Mijn Facebookvriend Bert van Weenen vroeg me of hij mij een boekje van hem mocht opsturen. Dat mocht en ik liet mijn woonadres bij hem achter. Wel even gecheckt of het wel echt Bert was, want ja, tegenwoordig kun je het gevaar van alle kanten verwachten en zeker in de digitale wereld.…

Die vlieger gaat klaarblijkelijk niet op voor Klaas-Jan, kijk maar eens goed naar zijn verbeten smoelwerk, de eerlijkheid straalt er vanaf, Vincent van Gogh zou hem graag geportretteerd hebben, Theo van Gogh zou hem graag als hoofdacteur in één van zijn films gehad hebben, Carice van Houten droomt van een huwelijk met hem, maar die verrekte Bert van…

Het geluk zit in een doosje, Heeft men ooit aan mij verteld, Dus ging ik een doosje kopen, van mijn laatst verdiende geld. Thuis deed ik het doosje open, maar nog voor ik het pakken kon. Was het geluk al weggelopen, omdat het niet blijven kon.…

vroeg Bert. Een beetje bevreesd keken beiden elkaar aan. Eendrachtig liepen ze naar nummer drie. Bep belde. Geen gehoor. Bert tikte tegen het raam. Geen gehoor. Thuis belde Bert de politie en ging Bep het hele pleintje langs, haar gemoed luchtend.…

Leuke en spannende Mar-en-Bert stukjes.’ ‘O… klinkt eh…’ ‘Wat voor stukjes worden dat dan?’ ‘Nou, een paar titels heb ik al: Bert en de Brallende Buffel, Mar en de Maffe Media, Bert en de Benarde Bende, Mar en de Mopperende Mazzelkont – maar misschien vinden jullie het leuker om zelf titels te bedenken?’…

De volgende week bespotte ik mezelf met mijn angsten en reed op mijn eigen genoeglijk snelle vaartje naar Berts huis.…

- zaten Bert en Truus, een bedaagd echtpaar, gezellig thee te drinken. Beiden genoten van de zon, die ver in het najaar nog prettig aanvoelde. "Heerlijk dat we nu allebei met pensioen zijn," prevelde Bert, smakelijk kauwend op zijn ijswafeltje. "Ha, hoogst plezierig om vanaf hier over onze stad te turen." Truus knikte.…

"Hee Eric, met Bert! Ik heb je toch niet wakker gebeld?" "Nee hoor Bert, de hele wereld is wakker om half drie 's nachts en ik was toch net met mijn column bezig. Trouwens, Bert? Bert wie?" "Van Marwijk." "Dè Van Marwijk?" vroeg ik "En hoe kom je eigenlijk aan mijn nummer?" "Ja, dìe Van Marwijk en je nummer heb ik van Dickie.…

Welnu, Pauw liet Jesse en Bert de face-to-face-test doen, maar Bert haakte al snel af, omdat die man qua emoties een leeg vat is en slechts teert op andermans emoties. Bovendien valt er totaal niets van zijn pokerface af te lezen. Mooi nix zo'n goeroe zonder expertise.…

doosje niet in…

In een van die restaurants, brandpunt van ons bezoek, had hij mij het doosje met het parfum overhandigd, een geschenk waarmee hij kennelijk de vrouwelijkheid in mijn persoon wilde waarderen, vereren of accentueren. Op het doosje stond dan ook met grote letters vermeld "Woman".…

Tinne snapte er niets van, merkte Bert alert op. “Lieverd, ik ga op mijn eigen beginnen!!!”, schreeuwde hij uit……

Bert Klunder is geboren op 16 augustus 1956 in Grootschermer. Hij was cabaretier, regisseur en columnist.…

Ik besloot het doosje voorlopig veilig dicht te laten.…

Elsje bleef in de keuken en duwde de tafel tegen de koelkast en klom op de tafel en pakte het doosje met lucifers.…

Ze legt het terug in het doosje. Kijkt hem strak aan. ‘Wat moet dit voorstellen?’ Hij haalt zijn schouders op. ‘Je hoeft het niet aan te trekken.’ ‘Nee? Wat moet ik er dan mee?’ ‘Ik dacht… misschien. Onder je kleren. Alleen jij weet het.’ Ze schuift het doosje in zijn richting. ‘En jij.’…

Terug in de keet vertoonde Bert zijn beloofde diaserie. Maar waar eerst alleen het gesnik en genies van het meisje zonder paraplu te horen was, begonnen steeds meer mensen door de hilarische anekdotes van Bert heen te praten en tenslotte was Bert de enige die niet aan het woord was. Hij rommelde maar wat met zijn dia-apparaat.…

"Uw woongedrag", zo sprak de hulpverlener, "Bezorgt de hele buurt veel overlast En totdat u totaal bent aangepast Sluit ik u daarom op in een container. En als dat nog niet helpt, moet u een poos Gaan oefenen in een kartonnen doos."…

Oké, wat deze doos níet heeft bevat Zijn bommen, zei de dorpspastoor van Roden Maar toch stierf ik een kleine duizend doden Toen ik gehoord had wat er wél in zat Wel duizend hoorntjes! Hetgeen omgerekend Al gauw vijfhonderd duiveltjes betekent...…

" en bert, renzo, sander en leroy begonnen te lachen. ik werd boos en graaide mijn tas en mijn andere spullen uit berts handen en ik rende weg. ik rende weg naar mijn fiets, en ik reed weg.…

. -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit het werk van Bert Schierbeek (1918 - 1996)…

De Kerst is amper weggeëbd, zei Bert Of Feyenoord komt met een wanvertoning: Een witte en een zwarte nieuwe koning Terwijl voor mij de toegang wordt versperd Dat ik nu moet vertrekken lijkt me fout Die dérde koning zorgde toch voor goud?…

Zo vormde het doosje met rumbonen als het ware een baken, een herkenningsteken dat de woelige en turbulente jaren doorstaan en "overleefd" had en nu een van de weinige souvenirs vormde aan mijn jeugd.…