Alle inzendingen over Doodstil

Doodstil zat hij daar naar mij te kijken, Uit een hel van ijs.…

Wanneer dorre halmen graaien naar het binnenste in je lijf, wanneer de zee doodstil blijft treuren om een wegebbende herinnering, vergeten door de tijd.…

De stilte is wit, mijn engel is dood. Uit de hemel vallen naalden van wezenloze pijn. Mijn tranen prikken de sterren door het papier van het zwarte firmament. Ik sta hier versteld, als een beeld dat is vergeten. Achter mij zie ik geen voetstappen meer. Ik adem je uit en geef me over aan ons leven. Ik pluk opnieuw de dag…

Zij die de vuurdood in De Hemel vonden Zijn hier voor elke voetbalmatch herdacht. Men nam de stilte één minuut in acht, Dat is per dode bijna vijf seconden. Wat dus voor India, snel omgerekend, Een stilte van een hele dag betekent.…

Ik ging eens niet op reis, bleef zitten in mijn stoel. Mijn reis ging razendsnel. Ik was nog niet vertrokken of ik was al weer thuis. Ik ging eens niet graag dood, bleef zitten tot ik stierf. Mijn dood was een soort dood. Ik was nog niet geboren of ik was nog steeds in leven. --------------------------------- uit: 'Velerhande gedichten…

Een hele gewaarwording om in een doodstil ziekenhuis te vertoeven, een aanrader ook nog want dit was een verademing!…

Ze hebben Doodstil bovenaan gezet, maar dat is niet het dorpje van mijn dromen. Ik denk dat iedereen iets heeft vergeten: de mooiste woonstee blijft toch Heimwee heten. ------------------------------ ...Doodstil, een dorp in de Groningse gemeente Eemsmond, is verkozen tot mooiste plaatsnaam van Nederland...…

heb je voetstappen in wierook geblazen doodstil boven het spiegelvlak geen golf deint nu nog in mijn armen…

de kikkers kwaken in een plas na de regens de reiger doodstil…

tussen de varens ligt doodstil het vuurvliegje van mijn gsm…

Het was kort voor zijn laatste reis Doodstil zat hij naar mij te kijken uit een hel van ijs…

Op doodstille stilte zitten we meestal niet eens te wachten en dat vind je ook bijna nergens meer – misschien nog op afgelegen plekken zoals in het gelijknamige dorpje Doodstil in Groningen. Het is net zoiets als duisternis, waar vind je het nog en we voelen ons er vaak ook niet prettig bij, als het wel pikdonker is.…

Bomen dorren in het laat seizoen wachten roerloos op de winter het is stil doodstil de laatste rozen bloeien tussen het laatste groen.…

Het strand was stil en bleek ik zat doodstil en keek naar de blauwe rimpeling - er was ook windgezing. Ik wist wie naast me zat witrokkig en ze had roosrood het glad gezicht - er was ook veel zonlicht.…

Hij is nooit meer boos, gleed zojuist doodstil de lijkwagen in, dag buurman Herman.…

De vijver ligt doodstil over het water trekt een laatste rimpeling De bomen staan roerloos door de toppen gaat een zachte fluistering Een bleke zon klimt traag de nevel in en wordt zo herinnering…

In doorsnee woont men op het platteland met meer tevredenheid dan in de stad. Voorzieningen zijn misschien niet je dat, maar rust en ruimte heeft de overhand. In Drente zegt men in zijn schommelstoel: Het is hier helemáál geen dooie boel!…

Ze stond doodstil, de ogen neergeslagen als een kuise maagd. Toen ze bleef zwijgen, begreep Léautaud eindelijk wat ze bedoelde, hij omhelsde haar, kuste haar met vuur en ze waren het volledig met elkaar eens.…

mijn schaduw volgt je tussen bomen struikel ik sneller dan ik ooit zal kunnen lopen, ren je ik weet niet waarheen ik wil een schaduw volgt me tussen bomen doodstil wachten tot je roept mijn schaduw mengt zich met jouw duister tussen bomen struikel ik…

Wervelend komt de wind klaar strijkt neer een musje doodstil gelaten neergedrukt met opgeblazen veren het kent waar anderen nog zoeken zijn plaats in het heelal komen en gaan leven om leven dood om dood waarschijnlijkheid met eigenwaarde een ritueel.…

het is muisstil in mijn hart luister maar doodstil heel even alsof het op adem komen wil na al het gebons van zo-even. je ving mij met je handen op ach ik woog niet veel ik leek te zweven alles is er uitgeveegd van toen en nu het lichter nog dan lichter wordt wil ik zo blijven leven.…

Op de daken zitten grijnzende vogels doodstil te wachten tot hij valt. Opeens een oorverdovend lawaai. Hij schrikt, valt, ziet de vogels snel op hem afkomen… Verdwaasd kijkt hij naar zijn blèrende wekker.…

Ringelende fietsbellen vrolijke stemmen rijkelijk vloeiende wijn en klaterend gelach toch is het stil doodstil op deze zomerse dag in het Vondelpark muziek galmt maar mist mijn hart jouw aarzeling is eindeloos toch blijf ik de toorts dragen voor jou geef nooit op lief zolang de zon ondergaat hier in ‘t…

zonder verbeelding raak je de winter een handbreedte van mij af er rust geen tuin meer onder je woorden of de enkele bloem die ik van je lippen pluk wendt zich af van het geluid wanneer ik het veld meet, dat doodstil de vlokken telt in onrustige dagen van verweer ik vind nog slechts het zwijgen, rouw tot bloedens…

jij herfst met jouw verdriet van sterven jij bent zo mooi zo echt als ik je zie wil ik me voor eeuwig in je schoot werpen om eindelijk veilig te zijn ja herfst jij bij jou wil ik zijn omringd door jouw bladeren je geurende kleuren alsjeblieft, herfst mag ik me in jouw schoot werpen ik zal heel stil zijn doodstil -----------…

Waar de taal doodstil van de daken rolt de woorden mijn tong niet kunnen bereiken een hakkelende klank met mijn kaken dolt golven getemd geluid achter wallen en dijken daar wordt het zwart in het wit gebeiteld wellen niet eerder verschenen beelden daar krimpt de één terwijl een ander bijtelt voor vrijgesprokenen en veroordeelden…

Ik houd me dan doodstil, verbaasd dat niemand hem hier ziet, mijn spel: hoe ik zo lang al uit de moederbuik vertrokken nu eindelijk rusten mag in vaders vel. ----------------------------- uit: 'Levenslang vrij', 1994.…

Opzitten, pootjes geven, haal de krant en lig vervolgens dood, maar dan ook doodstil. Een hond peilt, rechts haalt links in en ik mag er niets van zeggen, hier. Want dan moet er een naam opgeplakt worden, dat geloof je toch niet. De afgelopen week werd ik, muzikaal, bestookt met Mahler.…

Wat leefde, leefde om doodstil te zijn bij de strijd van het laatste blad voor wie het twijgje wind een storm was en dat, half gestorven en verkleurd, zich wanhopig vastklampte aan moeders schoot, zo nauw verbonden aan de onzichtbare aarde, die, in nevelen gehuld, niet in staat was het sterven van haar laatste kleinkind aan te zien…

hey lief meisje daar met je ogen zo groot in de spiegel kijkend doodstil en verslagen alle pijn ontwijkend. geef me die glimlach laat me die trots zien zo diep vanbinnen. toon me de schoonheid van ooit tevoren. maak van je hart een bloem en bloei open nu de lente komt.…